At Hodson Street Live: 9 maart 2018

At Hodson Street, live tijdens het evenement “Open Badkuip”.

Datum: 9 maart 2018

Locatie: Badhuis Leidsebuurt, Leidseplein 49, 2013 PW Haarlem.

Tijdstip: direct om 20.00 uur, we openen de avond met een set van zo’n 25 minuten.

Toegang is gratis!!!!

We hopen je graag te zien op vrijdag 9 maart!!!!

Deel dit /Share this

Verbindingsmechanismen tussen heden en verleden

At Hodson Street – Rosasharn ©2018


Oosterplas (einde van de dag in de zomer)


In mijn ‘wereld’ zijn er op diverse manieren verbindingen tussen heden en verleden. Daarmee bedoel ik dat situaties van nu me snel kunnen terugvoeren naar specifieke gebeurtenissen uit het verleden.

Die situaties hoeven niet alleen handelingen te zijn, maar kunnen ook geuren betreffen of jaargetijden, voorwerpen of dromen, bepaalde muziek. Combinaties van deze factoren zijn trouwens zeker niet uitgesloten. 🙂

Het geeft me geen gevoel van melancholie, daarvoor is de definitie van dit woord te somber, nee, gewoon een gevoel van dat ik besta uit een heden en een verleden.

Neem nu bijvoorbeeld als voorwerp het snoepgoed ‘zoute rijen’. U weet wel, van die gekleurde poppetjes aan elkaar verbonden in de vorm van een rij. Als ik dit snoepgoed zie, moet ik denken aan een moment in mijn jeugd in het zwembad.

Bij ons in de buurt was een Sportfondsenbad, waar wij als jeugd hele dagen vertoefden. Allemaal een kwartje mee om bij het loket iets lekkers te kunnen kopen. Oh, wat waren we rijk, en wat was het kiezen iedere keer toch weer een bevalling.

Denkend aan die periode heb ik met terugwerkende kracht toch bijzonder veel respect voor de dame achter het loket, wat een engelengeduld met zoveel van die twijfelende kinderen voor haar neus!! Maar hoe dan ook, in mijn herinnering is dit het eerste moment waarop de ‘zoute rij’ zijn intrede deed in mijn leven.

Het was nieuw, lekker en, bovenal, doordat het een rij was had je het idee dat je veel snoepgoed kreeg voor je kwartje. Niet onbelangrijk op die leeftijd!! Het schuimblok, de bubblegum en wat al niet meer werden subiet aan de kant geschoven voor de ‘zoute rij’.

Aan dit moment moet ik altijd denken als ik nu mijn kinderen zie kiezen in een snoepwinkel. De rijen liggen er nog steeds en ik associeer ze steevast met de chloorgeur van zwembad en het gevoel van natte haren!!

Zo’n zelfde mechanisme treedt ieder jaar in werking in september. Overdag kan het nog heerlijk warm zijn, maar ’s avonds, als het steeds eerder donker wordt, koelt het al snel af. Er hangt vaak een lichte nevel in de lucht die heerlijk fris ruikt naar het al naderende herfstgetij.

Zodra dit soort avonden zijn intrede doet, moet ik altijd denken aan een avond zo’n 30 jaar geleden. Het was in de tijd dat ik nog fanatiek aan atletiek deed en een wedstrijd had in Krommenie. Die avond liep ik de 100 en 200 meter en had het gevoel dat ik ‘vloog’.

Wat voelde ik me toch een topatleet en wat was de avond toch mooi, Carl Lewis of Ben Johnson stelden niets voor, vergeleken bij mijn prestaties!! Het stelde natuurlijk allemaal niet zo heel veel voor, dat snapt u wel, maar, ach, het was de beleving in het brein van een jongvolwassene, vergeeft mij…. 🙂

Iedere keer weer opnieuw, beleef ik de euforie die van mij bezit nam die avond, de gevoelens die ik toen had, bij de eerste avond in september die voldoet aan de eerder genoemde criteria van koelte en nevel, heerlijk.

Het leuke is ook, dat, hoe lang het geleden ook mag zijn, ik het gevoel heb dat ik zelfs de geur op die avond, alle gesprekken van die avond en wat al niet meer, me volledig kan herinneren.

Net alsof ik dat moment in mijn leven bewust zo nauwkeurig heb opgeslagen omdat ik die avond al voorvoelde dat ik daar later nog vaak aan terug zou denken. Komt het u bekend voor??

In ruimere zin, het gebeurt vaker per jaar, associeer ik klokken met mijn beide oma’s. Als ik een grote hangklok op een bepaalde manier de uren hoor slaan, biiimmm, bam, biiimmm, bam, denk ik altijd aan een nacht dat ik bij mijn oma Koekie logeerde.

Ik lag in het grote bed, negen hoog op een flat in Ijmuiden en hoorde in het stille, donkere huis, de hangklok ieder uur van de nacht aankondigen met zijn typische geluid.

Het leuke van deze herinnering is dat er vaak ook andere herinneringen aan die periode naar boven komen , zoals het uitzicht dat je had in de flat, de Heerenduinen die zich aan de overkant bevonden, het kleine tafeltje in de keuken met een, als ik het me goed herinner, zwart en rood krukje, waaraan gegeten werd.

Hetzelfde gebeurt bij het zien van een bepaald soort kleur klokje, gewoon een vensterbank modelletje. Gifgroen, bijna kitscherig, maar onlosmakelijk verbonden met de gedachten aan oma Cor. Zoveel spullen als ze misschien gehad heeft, dat klokje staat gewoon symbool voor de herinneringen aan deze oma!!

Hmmm, misschien voer voor een psycholoog, het verband tussen klokken en oma’s…. 🙂

Detail van het plafond van de Grote of Sint-Bavokerk

Het moge inmiddels duidelijk zijn voor de aandachtige lezer dat op allerlei manieren hedendaagse gebeurtenissen mij kunnen triggeren tot het hebben van een flashback. Het mooie is wel dat het altijd bepaalde situaties of omstandigheden zijn, die mij doen herinneren aan één specifieke gebeurtenis of moment in het verleden.

Niet aan hele periodes, maar vastomlijnd dus; uiteraard kunnen daarna wel herinneringen boven komen drijven die ermee te maken hebben, maar dat is slechts sporadisch.

Tot slot wil ik nog één voorbeeld geven van hoe iets een bepaalde herinnering bij mij kan oproepen. Deze vindt plaats middels muziek en is te mooi om niet te vermelden.

Ieder jaar weer, bij het aanschouwen van het eerste natuurijs op het water, gaan mijn gedachten terug naar een nummer van Kate Bush. Op het prachtige album “Hounds of Love” uit 1985 staat op de B-kant, jawel ik heb het nog over de elpee, het nummer “Under ice”. Een kort nummer maar zo’n geweldig beklemmende sfeer.

Toen ik de elpee kocht, was dat een nummer dat mij direct enorm fascineerde. Het gevoel van onder ijs te geraken en dan…… Brrr, ik krijg er iedere keer weer kippenvel van. Een week of wat geleden was het weer zo ver voor dat jaarlijks terugkerende kippenvel moment.

Na een dag wandelen in de duinen, sloot ik de dag af aan de Oosterplas, om de zon onder te zien gaan. Op het water had zich inmiddels een aardige ijsvloer gevormd. Het was doodstil, enkel het geluid van wat dieren en de wind met, daar doorheen, het af en toe kraken van de ijsmassa.

En jawel, direct bevond ik me weer in 1985 op mijn kamertje, aandachtig de muziek beluisterend van de nieuw aangeschafte elpee. Met de koptelefoon op en daar kwam het. Kant A afgelopen, plaat omdraaien en kant B, het tweede nummer.

Wow, wat is dit voor nummer, angstaanjagend maar tegelijkertijd ook geweldig mooi. Koptelefoon af en even op adem komen en het kamertje rondkijken of ik er nog wel ben.

“Under ice”, zo’n 2.23 minuten kort/lang, maar wat een indruk liet het achter!! Het heeft zo’n sterke sfeer, dat dit nummer voor de rest van mijn, hopelijk nog lange, leven nauw verbonden is met het zien van het eerste ijs in de winter.

Oosterplas (einde van de dag in de winter)

Benieuwd of dit een herkenbaar gegeven is voor de lezer, het koppelen van heden en verleden door middel van gebeurtenissen. Het moge na het lezen van dit verhaal ook duidelijk zijn dat deze herinneringen niets te maken hebben met melancholie, eerder met het ophalen van warme en fijne momenten.

Als muziek bij deze blog heb ik gekozen voor Rosasharn. Het nummer is al eerder geplaatst, maar nog niet in deze definitieve versie.

Deze blog gaat over gevoel en sfeer en dat is precies wat ik voor ogen had toen ik de song “Rosasharn” schreef. De luisteraar meevoeren in de tijd waarin deze verschrikkelijke gebeurtenissen plaats hadden. Maar ongetwijfeld zal ik nog wel eens een blog wijden aan dit nummer, dus meer verklap ik niet!! 🙂

Tot zover voor deze blog, ben nieuwsgierig naar jullie ‘verbindingsmechanismen’!! Het kan toch welhaast niet anders, dan dat ieder mens dit soort momenten heeft!!

Schrijf je in voor de nieuwsbrief, er gebeurt niets, het kost niets, het is enkel voor mij om te zien of de blog gewaardeerd wordt, en als voordeel voor jullie, je bent altijd als eerste op de hoogte van een nieuwe blog!!

Tot de volgende keer!!

Groetjes, René


Schrijf je hier in voor de nieuwsbrief. Uitschrijven kan altijd, dus geen verplichtingen!!!!



Deel dit /Share this

De tijd ‘vliegt’!!

At Hodson Street – Promised Land ©2018



Afgelopen weekeinde heb ik met mijn oudste dochter de laatste twee scholen bezocht in het kader van de zoektocht naar een geschikte middelbare school voor haar. Ja, middelbaar, u leest het goed, wat ‘vliegt’ de tijd, voor mijn gevoel is ze net pas op deze aardbol!!!!

Zo ben je vaste bezoeker van de peuterzaal en zo ben je met dochterlief in een doolhof aan keuzes voor het voortgezet onderwijs terecht gekomen. Wat een mogelijkheden. Ik weet niet hoe het bij u vroeger ging, maar bij mij was de keuze direct duidelijk. Deze school is er en dat wordt hem ook, niks geen open dagen bezoeken, er was geen keus 🙂

Nu heb ik intussen zo’n 6 of 7 scholen bezocht, allemaal met de mooiste verhalen en meest exclusieve mogelijkheden om je vermeende talenten te ontwikkelen. Wil je tweetalig onderwijs, wil je topsport bedrijven, wil je je specialiseren in kunst, wil je je economische talent ontwikkelen, het ging maar door.

Mijn dochter moet nog beginnen, maar nu moet ze eigenlijk op 11-jarige leeftijd al weten wat haar talenten zijn, het leek wel een talentenjacht. En dan moet dat arme kind ook nog eens een lijstje met 5 scholen inleveren omdat er geloot kan worden. Ik heb met haar en haar leeftijdsgenootjes te doen hoor!!

Wat heerlijk dat wij niet zoveel keuzestress hadden. Gelukkig is het haar gelukt om zelf uit al die mogelijkheden een top 5 te destilleren, wat naar mijn idee al een topprestatie is!!

Maar ja, neemt niet weg dat kleine meisjes groot worden, het grote loslaten is nu toch wel zo’n beetje aangebroken. Zij is de toekomst en ik begin het verleden te vormen. Of ik wil of niet, wat in mijn tijd revolutionair en bijzonder leek, is voor haar oude meuk, een relikwie uit het verleden.

Dat merk ik nu al met bepaalde dingen en dat zal, naarmate zij zich verder ontwikkelt, ongetwijfeld steeds meer worden. De gangbare theorieën in mijn tijd zullen ongetwijfeld alweer voorbijgestreefd zijn door nieuwere hypothesen, die haar basis van kennis zullen gaan vormen.

Ook wat betreft materialisme is er natuurlijk veel veranderd. Zo’n 25 jaar geleden waren computers en internet nog helemaal niet zo gebruikelijk in het dagelijks leven, nu kwamen we diverse scholen tegen waarbij praktisch alles onderwezen werd met behulp van computer en internet. Niks geen studieboeken, googlen maar.

Alweer een poosje geleden had ik mijn dochter en een vriendje meegenomen naar het Teylersmuseum. Daar was een tijdelijke tentoonstelling over geluidsdragers. Oei, pijnlijk voor me, de elpee kenden de twee kinderen nog wel uit verhalen, maar cassettebandjes…!!

Ik heb ze een tijdje laten stuntelen met zo’n bandje en een cassetterecorder, maar ze kregen het niet voor elkaar om alles aan de praat te krijgen. Terwijl voor mijn gevoel de tijd van cassettebandjes nog niet eens zo heel ver achter me ligt…!!

Omgekeerd moet mijn dochter me nog steeds uitleggen hoe in de supermarkt zo’n zelfscanner werkt. Zelf vermijd ik die apparaten het liefst, maar ja, als dochterlief mee is, dan moet het wel op deze manier, dat begrijpt u wel, nieuwe tijden. Geef mij maar mijn praatje bij de caissière, vind ik veel gezelliger 🙂

Sowieso verliep mijn eerste kennismaking met zo’n scanapparaat nogal desastreus. Het zal zo’n twee jaar geleden zijn geweest dat ik op een zomerse dag boodschappen deed. Ik kon iets niet vinden en besloot het te vragen. Voor mij stond een man met één of ander futuristisch apparaat te richten op de vakken.

Dat kon niet missen, dat moest wel de bedrijfsleider zijn die de bestellingen opnam. Nou dat heb ik geweten, het was direct een voltreffer. Toen ik mijn vraag stelde, reageerde de man als door een adder gebeten. Of hij er soms uitzag als vakkenvuller, hoe ik het in mijn hoofd haalde om te denken dat hij hier werkte en ga zo maar door.

Na een aantal minuten was de man uitgeraasd en kon ik weer verder zoeken. Het was natuurlijk de bedrijfsleider niet maar een klant met zo’n zelfscanner, wist ik veel. Kon het trouwens niet voor me houden te vragen wat de man nu zo stak en waarom hij zich zo schaamde.

Bij mijn weten is er niets mis met het beroep vakkenvullen of, in zijn algemeenheid, het werken in een supermarkt. Wees blij dat deze medewerkers er zijn, anders hadden we zelf alles uit de vrachtwagen moeten tillen en uit de dozen moeten halen.

Deze opmerkingen bleken alleen maar meer olie op het vuur. De  persoon had ongetwijfeld gewoon een slechte dag en ik maakte zijn humeur er niet beter op met mijn vragen. Misschien dat zijn razen tegen mij hem wel wat opluchtte, dan was het toch niet voor niets geweest, mijn luisterend oor!!

Ach ja, ook alweer zoiets, het lijkt wel of de mens in deze tijden steeds egocentrischer wordt, geen tijd meer heeft en/of permanent gestrest is. Misschien heb ik makkelijk praten, maar toch, haal eens diep adem en probeer ook van het leven te genieten. Het gaat allemaal al zo snel.

Naarmate je ouder wordt lijkt alles steeds sneller te gaan. Nu is dat ook wetenschappelijk wel bewezen dat door toedoen van allerlei psychologische en fysieke factoren dit ook klopt.

Toen ik jong was, nam ik wel eens een middag vrij van mijn werk. Ging dan thuis zitten en niets doen, alleen maar om te ervaren dat de tijd ook nog lang kon duren. Het klinkt raar, maar eerlijk waar.

Dat gevoel dat we ongetwijfeld allemaal kennen van dat we echt jong waren, zo’n beetje in de leeftijd van mijn dochters nu, wilde ik toen al af en toe terug ‘krijgen’. Het gevoel dat de dagen eindeloos zijn, zorgeloos, zonder moeten en onbeperkt houdbaar.

Daarom vind ik het ook wel lastig om te zien wat voor keuzes de kinderen tegenwoordig al moeten maken op zo’n jonge leeftijd. Laat ze toch nog even heerlijk genieten van deze fase, de fase waar je later met plezier op terugkijkt, als zijnde zorgeloos en eindeloos!!!!

Mijn hoop is in ieder geval dat mijn dochters later op zo’n periode kunnen terugblikken. Dat ze voldoende kind hebben kunnen zijn. Dat wij als ouders zijnde, ondanks alle eisen van deze tijd, ze daar de ruimte voor hebben kunnen geven. Want, zoals al reeds eerder gezegd, de tijd ‘vliegt’….!!!!

Als extraatje voor de trouwe lezers heb ik deze blog het nieuwe nummer “Promised Land” toegevoegd. Benieuwd wat jullie ervan vinden. De song is vers van de pers, afgelopen vrijdag in de kamer opgenomen en trouwens ook Live te beluisteren op zondag 11 maart 2018 !!

Rest mij tot slot het verzoek of men zich zou willen inschrijven voor de nieuwsbrief. Het kost een klein beetje moeite, maar het maakt voor mij duidelijk of dit hele gebeuren aanslaat. Er komen, waarvoor mijn grote dank, regelmatig leuke reacties op de blog, maar het blijft gissen naar het aantal geïnteresseerden voor deze site.

Het kost niets, enkel krijg je een melding wanneer er iets nieuws op de site is verschenen. Voor mij wordt, behalve via de gebruikelijke statistiekgegevens, zo duidelijker of de site ‘bestaansrecht’ heeft of niet. Voel je tot niets verplicht, het is alleen maar een vraag 🙂 Alvast mijn hartelijke dank!!!!

Tot de volgende blog!!!!

Groetjes, René


Schrijf je in voor de mailinglijst en mis niets meer!!!!



Deel dit /Share this

At Hodson Street, Live 11 maart 2018

At Hodson Street, live tijdens “Gluren bij de Buren 2018”.

Datum: 11 maart 2018
Locatie: Spaarnhovenstraat 33 te Haarlem
Aanvangstijd iedere set: 13.30 uur, 15.00 uur en 16.30 uur.
3 Sets van ieder een half uur, gevuld met eigen werk.
Toegang is gratis, maar vol is vol!!!!

We hopen je graag te zien op zondag 11 maart!!!!

Deel dit /Share this

De wereld is mijn vriend


Pas geleden, tijdens een etentje met een paar goede vrienden, kwam het gesprek op vriendschap en het hebben van vrienden. Nu, als er iets is waarin mijn partner en ik verschillen, is het wel dit laatste.

Daar waar partnerlief het onderhouden van vriendschappen en sociale contacten bijkans heeft verheven tot een hogere kunst, word ik regelmatig beschouwd als een einzelgänger.

Ik heb wel vrienden, maar ben erg slecht in het onderhouden hiervan. Niet omdat ik dat niet wil, nee, gewoon omdat dat niet in mijn karakter ligt. Ik vergeet het, sta er niet bij stil en, misschien nog wel het meest belangrijk/erg, vind het ook geen prioriteit hebben.

Ik beschouw de mens in zijn algemeenheid als vriend, waar ook ter wereld. Me dunkt, hoezo geen vrienden 🙂 Prompt werd mij uitgelegd dat dat een simpele uitweg was, een makkelijke oplossing.

Vrienden zijn belangrijk en in goede vriendschap moet je investeren. Daar zou mijn probleem liggen en daarom vertoon ik ‘vluchtgedrag’. Awel, zo ervaar ik het zelf niet. Meer en meer ben ik gedurende de jaren tot de conclusie gekomen dat mijn ideeën betreffende vriendschap cq. vrienden me louter blijdschap en verdieping van/in het leven hebben gebracht.

Niets zo mooi als binnen een paar tellen met een volstrekt onbekende te komen tot boeiende gesprekken. Vertrouw je intuïtie, ga af op je gevoel. Mijn filosofie luidt altijd: “toon ook je zwakke kanten, dat is juist je kracht”.

En natuurlijk is deze stelling ook wel eens flink ontkracht en is mijn openheid gebruikt om er zelf sterker uit te komen. Maar zegt dat nu iets over mij of over de persoon tegenover me op dat moment?! Vaak hebben dat soort types bijzonder weinig zelfvertrouwen en is dit de enige manier om zich te kunnen profileren.

Maar, eerlijk gezegd, kan ik dit soort momenten, waarop mijn intuïtie blijkbaar even vrijaf had, op één hand tellen. Meestal ontstaan er leuke gesprekken die, voor mijn gevoel, regelmatig een stuk dieper en intenser zijn dan ik met de meeste vaste vrienden zou hebben.

Vooral boeiend is altijd de verrassing van het moment. Waar gaat het gesprek heen, waar leidt het naartoe? Doordat je niets van elkaar weet, kun je tot verrassende inzichten komen. Neem nu afgelopen week, terwijl ik een poging deed tot fotograferen te komen in de duinen.

Binnen een paar minuten had ik een gesprek met een man over de schoonheid van het natuurgebied. Waarna het gesprek zich al gauw ontspon tot een diepere discussie over de noodzaak je kinderen bij te brengen dat het leven niet alleen uit materialisme en geld bestaat, maar dat creativiteit en het ontwikkelen hiervan, net zo belangrijk is.

Zonder deze dimensie in je leven, mis je een hoop. Er zijn dingen die moeten, maar bij een hoop andere keuzes in het leven kun je gerust je hart volgen. Beter iets geprobeerd en misschien niet geheel gelukt, dan altijd met het gevoel te blijven zitten van “had ik maar….”. Hoe ‘stuur’ je je kinderen in zo’n proces, zonder ze te pushen. Dat was natuurlijk, als vaders zijnde, ons dilemma.

Kijk, en daar houd ik nu van. Dit soort gesprekken vind ik net zo waardevol als gesprekken met mensen uit de vaste vriendengroep. Sowieso,  hoe vaak vermijd je bepaalde onderwerpen bij bekenden niet, omdat je toch al weet hoe zij over die dingen denken.

Wie heeft er geen vrienden waarover je op bepaalde punten al je mening gevormd hebt. Kom op, wees eerlijk, naarmate je mensen langer kent, worden dit soort punten toch steeds scherper en duidelijker afgebakend?!

Je bespreekt niet met iedereen hetzelfde, bij de ene vriend praat je sneller over onderwerp X en bij de volgende over onderwerp Y. Dat geeft ook niet, net zo belangrijk, maar nogmaals, ik persoonlijk hou erg graag van, voor mij, vernieuwende ideeën en inzichten.

Oke, verder met ons duinavontuur. Na een uurtje wandelen stond ik even van het uitzicht te genieten boven op een uitkijkpunt. Er kwam een oudere heer tegelijkertijd aangewandeld, die begon over de schoonheid van wolken.

Hij had ooit besloten zelf wolkenluchten te gaan schilderen, iets wat hem niet zo moeilijk leek, totdat hij ermee begon. Oei, dat was helemaal nog niet zo eenvoudig!! Wolken lijken over het algemeen redelijk hetzelfde, totdat je je erin gaat verdiepen.

Dan blijkt ineens dat er enorm veel variaties zijn te bespeuren in wolkenpartijen, die ook nog eens elk moment van de dag kunnen veranderen van vorm, grootte en kleur. Geen wolk hetzelfde, geen wolk een uur lang hetzelfde. Respect voor de oude meesters dus, die geweldig mooi de wolkenluchten konden ‘vangen’ met hun penseel.

Zodoende kwam het gesprek op tijden en inzichten. Iedere tijd heeft weer zijn eigen inzichten (en dikwijls zijn die lang niet zo vernieuwend als op het eerste gezicht lijkt). De man verbaasde zich over de inmenging van de mens in het duinlandschap.

Als voorbeeld: ooit gaf onze welbekende Jac. P. Thijsse het advies groepjes Corsicaanse dennen op de duintoppen te planten om verstuiving tegen te gaan. Tegenwoordig is het beleid er juist weer op gericht, verstuiving plaats te laten vinden.

Hetzelfde geldt voor het beleid om zich als mens te bemoeien met het wildbeheer. Eerst bepaalde dieren alle ruimte geven zich te verspreiden en te vermenigvuldigen, om ze vervolgens weer af te schieten.

Hoe verstandig is het om als mens zijnde te morrelen aan de evenwichten in de natuur. Menselijk handelen leidt vaak tot, weliswaar onbedoelde, maar desalniettemin verrassende en onvoorziene bijeffecten. Laat de natuur toch zijn eigen gang gaan en probeer het niet steeds naar eigen inzichten te modelleren.

De man gaf zo een fraai voorbeeld van de sinusbeweging van het leven. Steeds opnieuw, na verloop van een aantal jaren, komen bepaalde ideeën weer naar boven en verdwijnen de op dat moment heersende gedachten voor enige tijd naar de achtergrond. Wachtend tot het hun tijd is, om weer ‘modern’ te worden.

Het is net als met kleding, als je maar lang genoeg je oude kleding draagt, komt deze vanzelf weer in de mode!! Natuurlijk, eens in de zoveel tijd is er werkelijk iets vernieuwends, maar lang niet zo vaak als wij graag willen geloven 🙂

Zo ging het gesprek nog een tijdje geanimeerd verder, totdat ik de stand van de zon in de gaten kreeg. Met lichte spijt moest ik een einde aan het gesprek maken, om in ieder geval nog even te kunnen werken aan het werkelijke doel van het duinbezoek, het fotograferen.

Op deze wijze verlopen veel van mijn wandelingen. Heerlijk vind ik dat. Tijdens het wandelen stof genoeg dus om over na te denken. Ik kan nog ontzettend veel meer anekdotes vertellen over dit soort ontmoetingen, maar daar gaat het nu niet om. Graag wilde ik laten zien, hoe ik vriendschap, sociaal leven ervaar.

Voor mij werkt dit het beste. Een mix van een paar vaste vrienden, aangevuld met een ieder uit de wereld die maar op mijn pad komt. Ieder moet het op zijn eigen manier doen, toch?!

Daarom zie ik deze zelf gekozen manier van leven absoluut niet als een eenzaam leven, maar als een zelf gecreëerde mogelijkheid om als mens te groeien, zowel in geest als persoonlijkheid.

Tot zover voor vandaag!! Deze einzelgänger wil namelijk nog even vermelden dat hij op zondag 11 maart 2018 uit zijn zelfverkozen ‘eenzaamheid’ treedt om zich aan de buitenwereld te tonen :-). Alle gekheid op een stokje, in het hieronder geplaatste promotiefilmpje wordt verteld wat er op 11 maart plaatsvindt!!

In het kort, een semi-akoestisch optreden van At Hodson Street met drie sets van ieder een half uur. Aanvang van iedere set is: 13.30 uur, 15.00 uur en 16.30 uur. Plaats van activiteit is de huiskamer van Spaarnhovenstraat 33 te Haarlem.

Het is in het kader van “Gluren bij de Buren 2018” en de toegang is gratis. Wel geldt natuurlijk, vol is vol!! Chantal, ik en natuurlijk de bewoners van de Spaarnhovenstraat 33 zouden het geweldig leuk vinden, jullie allemaal te kunnen verwelkomen deze dag!!!! Dus wie weet, tot 11 maart!!!!

Groetjes, René


At Hodson Street tijdens “Gluren bij de Buren 2018”



 

Deel dit /Share this