Help, een midlife crisis in aantocht?!

At Hodson Street – Give me Wings ©2018

Een eerste resultaat uit de “Hodsonstudio” in het bovenkamertje thuis. Het kan altijd beter, maar héé, wij zijn geen Abbey Road Studios :-):-)


Symptomatisch voor de moderne mens is het jachtige bestaan. Dit weekeinde begon op vrijdagavond met een mooi voorbeeld hiervan. Een nogal fors uitgevallen auto met jeugdige bestuurder wilde de straat in, waar ik als voetganger net stond. Na een portie toetergeweld reed de auto naast me en begreep ik dat de bestuurder me iets duidelijk wilde maken.

Het raampje ging open en ja hoor, wat verrassend, ik stond volgens de jongeman in de weg. Verbazingwekkend op zich, want de auto stond op dat moment nota bene naast me. Vervolgens werd mij direct medegedeeld dat ik dan misschien wel geen haast mocht hebben, maar dat deze persoon niet alle tijd had en nog wel meer te doen had.

Nadat ik mijn oprechte medeleven had betoond aan deze drukbezette man, ging het raampje weer dicht en scheurde de auto er vandoor. Op weg naar een heerlijk, ontspannen weekeinde, tenminste dat hoop ik dan maar 🙂 Tja, dat is toch wel iets dat ik in de loop der jaren heb afgeleerd. Jezelf het gevoel geven dat je tijd tekort komt omdat alles even belangrijk is.

Wat is nu werkelijk belangrijk, volgens mij is dat doorademen omdat de mens nu eenmaal niet zonder zuurstof kan. Hmmm, een symptoom van een midlife crisis?! Volgens een artikel over midlife crisis op één of andere website is dit één van de vragen die je aan jezelf stelt als je in die fase terechtkomt. Vragen als ‘wie ben ik’, ‘ben ik gelukkig’ enzovoort.

Het is mijn zwager die mij attendeerde op de eventuele aanwezigheid van een midlife crisis bij mij. Toen hij bemerkte dat ik sinds een jaar of twee weer graag legpuzzels maak, iets dat ik vroeger heel vaak deed, ging er bij hem een lampje branden. Nog beangstigender werd het toen hij er ook nog achter kwam dat ik me sinds enige tijd heb gestort op het maken van plastic bouwpakketten.

Jawel, ook een activiteit die ik op jongere leeftijd veelvuldig pleegde. Niets zo heerlijk als na een drukke dag, een uurtje te zitten frummelen met piepkleine onderdeeltjes die met veel moeite aan iets vastgelijmd moeten worden. Engelengeduld en totale toewijding, maar tegelijkertijd ook geestelijke ontspanning. Geen mogelijkheid om over andere dingen na te denken, want voor je het weet zit de hele boel aan je vingers geplakt.

Hetzelfde soort ontspanning krijg ik dus bij het maken van legpuzzels. Het liefste blauwe luchten en veel groen (misschien een afwijking van me), het kan me niet moeilijk genoeg zijn. Deze hobby heb ik al op jonge leeftijd ‘ontdekt’ via mijn oma. De hardboardplaat op tafel en puzzelen maar. Vele uren, vaak ’s winters, hebben we met zijn tweetjes doorgebracht, zwetend en ploeterend boven een blauwe lucht, heerlijk.

Tja, en ik dus maar denken dat deze hobby’s weer herontdekt waren door het behoefte hebben aan ontspanning. Heel wat tijd breng ik door met muziek momenteel en dan is het fijn om af en toe eventjes iets compleet anders te doen. Maar wat blijkt volgens het eerder genoemde artikel?! ‘Heimwee naar vroeger’ is een veelvoorkomend symptoom bij een midlife crisis. Oei, daar gaan we, zou mijn zwager toch gelijk hebben?!

Bij het lezen van een ander symptoom, namelijk ‘het aanschaffen van dure dingen (bijvoorbeeld een boot, sieraden of een sportauto)’ sloeg de schrik echt om mijn hart. Wat wil namelijk, ook dat heb ik recentelijk gedaan. Ok, weliswaar geen sportauto, ik ben niet eens in het bezit van een rijbewijs, maar wel een aanschaf die ik in de afgelopen vijftig jaar nog niet eerder gedaan heb.

Voor het eerst in mijn leven heb ik namelijk een spiksplinternieuwe fiets gekocht. Eentje met versnellingen en geen terugtraprem. Voor mijn doen toch een soort van sportauto onder de fietsen. En trots dat ik er op ben 🙂 Het geval wil namelijk dat ik al heel lang op een oude fiets rijd, zonder versnellingen en met een terugtraprem. Op zich niets mis mee want deze fiets brengt me al jarenlang overal.

Maar toch wordt het steeds vermoeiender om na een dag wandelen in de duinen, de terugreis te aanvaarden op deze fiets. Wat wil, de duinen zijn nogal heuvelachtig en langs de kust staat er altijd wel wind. Met als gevolg dat ik vaak bezweet en flink vermoeid thuis kom na zo’n lange dag wandelen en tot slot nog  zo’n half uur fietsen. Heuveltje op, heuveltje af en maar doortrappen, terwijl je links en rechts lachend gepasseerd wordt door menigeen.

Natuurlijk, daar zitten heel wat elektrische fietsen tussen, maar ook de nodige sportieve fietsen met versnellingen. De belastingteruggave was dit jaar ons redelijk positief gezind, dus de knoop werd doorgehakt en nu rijd ook ik dus lachend door de heuvels!! Af en toe even schakelen en hop, daar scheuren we weer verder, op naar een volgend avontuur 🙂

Kan niet anders zeggen, maar wat heerlijk, een goede keus geweest, weliswaar geen sportauto maar toch zeker een sportfiets!! Eerlijk gezegd maakt het me ook niets uit, of dit nu een midlife crisis heet of niet, ik voel me er prima bij. Geef het beestje een naam als je wilt, ik heb er geen last van. Als dit dan die ‘crisis’ is, dan bevalt ie me opperbest!! Volgens mij heet dit gewoon doen wat je leuk en verstandig vindt.

Als mijn vrouw een nieuwe auto aanschaft, klaagt er, behalve de portemonnee, ook niemand. Ach, en u begrijpt, mijn zwager maakte ook maar een grapje 🙂 Geniet, net als ik, lekker verder van het leven en tot de volgende blog!!!!

Groetjes, René

ps.: nu word ik door mijn vrouw toch weer aan het twijfelen gebracht. Toen ik gisteravond na een lange en prachtige wandeling door de duinen terugkwam, vertelde ik mijn vrouw dat ik van het wandelpad geweken was. Iets dat ik zelden doe, om de natuur en zijn bewoners niet in hun rust te verstoren, maar gisteren gebeurde het toevallig en sneed ik een stuk van de weg af door even tussendoor te gaan.

In mijn optiek in een poging om even sneller bij het strand te komen, niets bijzonders dus. Maar mijn vrouw wees me op een ander symptoom van een midlife crisis, namelijk het ‘toevlucht zoeken tot gevaarlijke aktiviteiten’ (dit om het gevoel van zinloosheid te verdrijven). Oei, daar kun je dit gedrag van mij natuurlijk ook in plaatsen!!

Zou het dan toch…….?! 🙂 🙂


Schrijf je in voor de nieuwsbrief. Het kost niets, het is geheel vrijblijvend, maar zodoende ben je wel altijd op de hoogte van de laatste nieuwtjes!!!!



Deel dit /Share this

Lessen trekken uit het verleden


At Hodson Street – I’ll show you my weakness ©2018


Apart toch eigenlijk, als je jong bent lijkt het verleden ver weg, maar naarmate je ouder wordt lijkt datzelfde verleden steeds dichterbij te komen. Deze gedachte schoot me te binnen toen ik aan het lezen was over de effecten van de Tweede Wereldoorlog op de Kennemerduinen.

Ik herinner me een moment op de middelbare school, waarbij de discussie met sommige vriendjes was of je de Tweede Wereldoorlog nu nog wel moest herdenken. Het was immers al zo’n tijd geleden. Nu, zo’n 35 jaar later denk ik weleens hoe onvoorstelbaar dit me nu in de oren klinkt. De oorlog was op dat moment nog niet eens 40 jaar voorbij. Op die leeftijd vonden we dat al een hele tijd geleden, terwijl ik me nu heel goed realiseer dat de oorlog toen eigenlijk pas net voorbij was.

De verhouding tussen mij en deze oorlog is in de loop der jaren  veranderd. Ook vroeger was ik er al erg in geïnteresseerd, maar durfde ik dat niet zo goed aan mezelf toe te geven. Ik was bang dat de interesse voortvloeide uit een soort van sensatiezucht.

Tegenwoordig heb ik daar geen moeite meer mee. Het besef is allang tot me doorgedrongen dat het geen sensatiezucht is wat me tot deze oorlog trekt, maar veel meer het besef dat deze alles vernietigende oorlog zo relatief kort voor mijn geboorte heeft plaatsgevonden.

Het gaat me niet om spannende verhalen, maar om het besef en bewijs dat de mens tot alles in staat is. In het verleden, maar ook zeker nu nog, vandaag de dag. Dat zal ongetwijfeld ook wel nooit veranderen, al willen mensen vaak anders geloven. Zo’n gruwelijk voorbeeld van hoe het mis kan gaan zo dicht bij ons en er toch geen lessen uit kunnen trekken.

Dat is wat ik mijn kinderen ook probeer mee te geven. De Tweede Wereldoorlog is lang niet zo ver terug in de geschiedenis als dat je misschien denkt. Moet je er al iets ‘positiefs’ uit proberen te halen, doe dat dan door lessen te trekken uit dit gebeurde, door in te zien waarom oorlog zo fout is en hoe snel mensen te manipuleren zijn.

Een oorlog kent alleen maar vernietiging en verliezers, dode maar zeker ook nog levende, en creëert trauma’s voor de rest van het leven. Ik heb in directe kring helaas zelf mogen ervaren wat oorlog voor een verwoestend effect in iemands leven kan hebben. Hoogbejaard, maar iedere dag nog bezig met het verleden, met angst. Dat allemaal door een oorlog die door velen wordt beschouwd als een oorlog van lang geleden.

Vooral nu, zoals bij mijn kinderen die geen directe familie meer hebben die de oorlog zelf heeft meegemaakt, is het zo belangrijk om de boodschap door te geven, dat al die verhalen uit de oorlog misschien onwerkelijk klinken, maar dat de mens er nog steeds toe in staat is.

Op dit moment lees ik het boek “Seringenmeisjes” van de schrijfster Martha Hall Kelly. Aangrijpend en voor een deel gebaseerd op ware gebeurtenissen. De schrijfster vertelt vanuit het perspectief van drie verschillende vrouwenlevens de beleving van de Tweede Wereldoorlog.

Een bijzonder moment in dit boek vind ik zelf het moment waarop de onvoorstelbare medische experimenten op jonge vrouwen in kamp Ravensbrück word beschreven. Maar waar de schrijfster tegelijkertijd ook probeert vanuit de gedachtewereld van de vrouwelijke, Duitse arts Herta Oberheuser te schrijven.

Een angstaanjagend voorbeeld van hoe mensen zo geïndoctrineerd kunnen worden, dat ze overtuigd zijn juist te handelen, ongeacht de gruwelijkheid van de desbetreffende handeling. En dat is iets dat nooit zal veranderen in de mens. De mens zal altijd alert moeten blijven op zijn eigen zwakheden.

Daarom is herdenken niet alleen denken aan het verleden, maar ook iedere keer weer een moment van besef dat de mens maar een wezen vol zwakheden is. Het enige juiste is dat te accepteren en bewust te blijven dat de mens steeds weer in dezelfde fouten kan vervallen. Denk vooral niet dat wat in het verleden is gebeurd, vandaag de dag niet meer zou kunnen gebeuren!!

Misschien overigens dat deze blog meer op zijn plaats is rond 4 mei, maar u begrijpt intussen al, zo werkt dat bij mij niet. Ik schrijf meestal over wat er op dit moment in me omgaat. Mijn oudste dochter is op school regelmatig met het onderwerp bezig en vraagt er veel over.

Sowieso vermeldde ik in de inleiding van deze blog al dat ik aan het lezen was over de effecten van de Tweede Wereldoorlog op de Kennemerduinen. Ik stuitte een tijdje geleden op een prachtig boek over dit gebied, namelijk het boek “Duinen en mensen – Kennemerland” van de uitgeverij “Natuurmedia“.

Een boek volledig gewijd aan het gebied waarin ik zoveel uren met plezier doorbreng. Een boek dat mij ook na slechts enkele uren lezen al een geheel nieuw inzicht gaf over deze duinen. Hoezo onaangetast landschap, zoals ik in mijn oneindige naïviteit lang heb gedacht!!

Eeuwenlange bemoeienis van de mens, door middel van landbouw, bosbouw, waterwinning enzovoort heeft ervoor gezorgd dat vrijwel nergens in Kennemerland nog ongerepte bodems zijn te vinden. Maar het voert te ver om daar nu volledig over uit te weiden, op één uitzondering na.

Neem nu een gedeelte duinen waar ik zelf vaak te vinden ben, een prachtig stuk duinen tussen Ijmuiden en Bloemendaal. Een landschap waarin de gevolgen van de Tweede Wereldoorlog tot op de dag van vandaag nog steeds zichtbaar zijn. Dit deel vormt het hart van Nationaal Park Zuid-Kennemerland en is in de Tweede Wereldoorlog bijna volledig op zijn kop gezet door de Duitsers.

Het zogenaamde “Seefront Ijmuiden” lag tussen Heemskerk en Bloemendaal en diende als kustverdediging. Het bestond uit kustbatterijen, luchtafweer, commandocentra en infanteriestellingen. Deze infanterieinstellingen bestonden in totaal uit onder andere honderden bunkers en bouwwerken, tankmuren en tankgrachten.

Ten noorden van het welbekende strandpaviljoen ‘Parnassia’ lag bijvoorbeeld de batterij Langerak, waar zich naast munitieopslagplaatsen en meer, ook een heel dorp bevond, compleet met bunkers voor verpleging van gewonden, een restaurant en een filmzaal. Om dit alles goed te kunnen bereiken werden er betonnen wegen aangelegd, waarvan sommige delen nog steeds in gebruik zijn als fietspad.

Tsja, u begrijpt, na het vergaren van al deze wijsheid kan ik niet meer naar het landschap kijken zoals ik gewend was te doen. Laat ik het zo zeggen, de schoonheid van het landschap blijft natuurlijk onveranderd, maar de bewondering voor de kracht van de natuur is nog groter geworden.

Zoveel aantasting door de mens en dan toch iedere keer weer weten te overwinnen, dat is nog eens kracht en levenslust. Daar past alleen maar respect en bewondering bij. Laten wij er nu toch ook eindelijk eens iets van opsteken. Niet door elkaar en de omgeving alleen maar te willen vernietigen, maar te laten zien dat we geleerd hebben van onze fouten uit het verleden.

De mens voelt zich heel wat, maar een meer bescheiden houding zou absoluut niet misstaan. Leef in harmonie, ieder mens, ieder leven is even veel ‘waard’. Blijf opmerkzaam en kritisch op jezelf. Loop niet altijd maar uit gemakzucht met de massa mee en vooral “bezint eer ge begint”!!

Nou, dat is nog eens een preek om de blog mee te beëindigen, zo is het niet bedoeld, het is alleen iets, een thema, dat mij zeer na aan het hart ligt. Al die ellende op de wereld,  veroorzaakt door de mens. Veel leed voor zeer veel mensen, terwijl de veroorzakers zelf vaak een heerlijk leventje leiden.

Geniet van het leven, van al het moois om ons heen en tot de volgende week!!

Groetjes, René


Schrijf je in voor de nieuwsbrief en mis niets meer!!!! Kleine moeite en voor mij een groot plezier 🙂 🙂 🙂 🙂



Deel dit /Share this

Herinneringen aan Paradiso


At Hodson Street – Promised Land, Live ©2018


Dit jaar bestaat poptempel Paradiso 50 jaar. Ik werd er op geattendeerd door een documentaire op tv. Paradiso, daar liggen toch de nodige herinneringen. Ik heb er heel wat avonden doorgebracht. Mooie herinneringen aan de tijd dat ik zeer regelmatig concerten bezocht. Niet alleen in Paradiso, maar waar dan ook in Nederland.

Ik heb wat hallen en gebouwen van binnen gezien, die ineens als muziekruimte fungeerden. Wat een narigheid af en toe, sommige plekken waren gewoon berucht om het slechte geluid. Maar ja, daar lieten wij ons natuurlijk niet door weerhouden, je bent jong en je wilt wat.

Zodoende heb ik in de loop van zo’n 30 jaar heel wat artiesten voorbij zien komen. Van The Rolling Stones tot U2, van Paolo Conte tot Bruce Springsteen. Van Lenny Kravitz tot AC/DC en van een uitvoering van La Traviata tot Crowded House. Zo kan ik nog wel uren doorgaan, want gebonden aan één muziekstijl heb ik me nooit, daarvoor is muziek veel te mooi!!

Tegenwoordig bezoek ik nauwelijks meer optredens. Niet dat ik daar nu te oud voor ben geworden, welnee, daar zijn een paar redenen voor. Ten eerste, en misschien wel het belangrijkste, heb ik al zo’n beetje iedere artiest die ik wilde zien, gezien. Ten tweede waren de entreeprijzen voor een concert vroeger een stuk lager.

Voorbeeldje, The Rolling Stones 1990, de Kuip, voor fl.55,-, omgerekend zo’n 25 Euro. The Rolling Stones 2017, GelreDome, 105 euro. Oei, dat trekt Bruintje niet meer met 2 opgroeiende kinderen. Alles is nu ook veel meer gereguleerd. Van kaartverkoop tot concertduur. Waar vroeger de concerten nog weleens spontaan uitliepen, is dat tegenwoordig niet meer mogelijk.

Tickets worden verkocht via internet, niks geen nacht voor het postkantoor bivakkeren meer, alleen maar hopen, als een soort kansspel, dat je het geluk hebt verbonden te worden met de kaartverkoper. Ja vroeger was alles beter, genoeg gemopperd, terug naar Paradiso 🙂

De mooiste optredens vind ik altijd de optredens in de kleinere zalen, en de mooiste zaal in Nederland is wat mij betreft, u raadt het al, toch echt wel Paradiso. Een geweldige ambiance, wat ook haast niet anders kan als zijnde een voormalig kerkgebouw. Prachtige akoestiek en de kans op een mooie interactie tussen artiest en publiek. Wat heb ik in deze zaal zoal niet gezien, van The Tragically Hip tot The Paladins, van Solomon Burke tot The Jayhawks.

Oh ja, niet te vergeten The Fabulous Thunderbirds, wat een feest altijd. In de originele bezetting met Jimmie Vaughan, de broer van één van mijn grote gitaarhelden Stevie Ray Vaughan. Twee broers, allebei voorzien van een flink portie gitaartalent, maar zeer verschillend. Daar waar Jimmie zijn talent laat zien door zo weinig mogelijk noten te gebruiken, was Stevie altijd bezig zijn ziel te verbinden aan het gitaarspel. Was, helaas, want in 1990 kwam hij door een helikopterongeval tragisch om het leven.

Wat te denken van The Red Devils, aan het concert kwam maar geen einde. Er heerste zo’n geweldige sfeer tussen band en publiek, dat de band zowat van het podium moest worden gedragen. Resultaat, een Paradiso waar de complete biervoorraad was verdwenen en een jonge man die het woord ‘kroket’ bijna niet meer kon uitspreken die nacht in snackbar Hannibal aan de overkant.

Schaamte ook bij mij, ik geef het eerlijk toe, ook ik heb ‘Boe’ geroepen tijdens een optreden van de legendarische Rory Gallagher. De beste man was in dusdanige staat dat ie aan spelen nauwelijks toekwam. Uiteindelijk heeft de begeleidende band nog maar wat gespeeld, maar wat een teleurstelling. Niet te weten, dat onze gitaarheld een paar maanden later zou sterven aan een longontsteking na een levertransplantatie.

Een vrolijker anekdote dan, iets wat wij als jonge broekies van waarschijnlijk nog geen twintig jaar maar machtig interessant vonden. Bij welke band het gebeurde, weet ik niet meer, maar die avond waren we volledig geobsedeerd door een jonge dame naast ons. Spontaan trok zij tijdens het concert haar BH uit omdat ze het, naar eigen zeggen, zo warm had.

Nou, ik kan je vertellen dat ze op dat moment niet de enige was die het warm had 🙂 Het werd een erg gezellige avond. Later heeft ze nog auditie gedaan als zangeres bij onze toenmalige band. Dat werd niets, maar ze was wel weer zo origineel om, out of the blue, samen met ons het Nederlands volkslied te willen opnemen. Ben benieuwd of ze de opnames nog bezit!!!!

Een laatste dan, want ik kan nog uren doorgaan en daar zit u vast niet op te wachten. Eén van de meest memorabele concerten is die van Brian Setzer, de zanger/gitarist van The Stray Cats. We zaten vooraan op het balkon en hadden een prachtig uitzicht op alles. Gedurende het concert veranderde de zaal in één dampende, kolkende massa, een kakafonie aan geluid. De zaal werd bijkans afgebroken, rockabilly op zijn best.

Band en publiek vormden een geheel. Een hoogtepunt tijdens dit toch al legendarische concert was het gastoptreden van Slim Jim Phantom, de originele drummer van The Stray Cats. Binnen één minuut sloeg de man in zijn enthousiasme dwars door zijn snare drum, wat Brian Setzer deed uitroepen: “This is Rock ’n Roll”, of zoiets, maar daar was geen woord aan gelogen!!!!

Ach, wat een feest was het toch meestal. Dank daarvoor, Paradiso, jouw zaal heeft mede mijn afgelopen 30 jaar gekleurd. Ik kijk er met plezier op terug, niet weemoedig, maar vol enthousiasme.

Tegenwoordig ben ik zelf weer druk bezig met de muziek. De opnames voor een promotie-cd zijn in volle gang. Wie weet, oh wie weet, ontmoeten wij elkaar weer. Dan niet in de rol van zaal en concertbezoeker, maar hopelijk in de rol van zaal en muzikant. Dat lijkt me nog eens een mooi doel, zelf optreden in Paradiso. Je weet nooit hoe het loopt, dromen mag altijd, toch?!

De fotografie deze week vertegenwoordigt mijn nieuwe “Rock ’n Roll” kant, een stuk meer ingetogen, de wilde haren, ook letterlijk :-), inmiddels kwijt. Dat klinkt misschien in eerste instantie vreemd, maar als Rock ’n Roll wordt bezien als iets puurs, iets recht uit het hart, dan valt de vergelijking met mijn fotografie ook op zijn plek.

De foto’s die ik plaats zijn ook zo. Ik ben zeker niet de meest begenadigde fotograaf, maar ik probeer wel altijd composities te plaatsen die mijn beleving, mijn gevoel op het moment dat ik de foto schiet, weergeven. Soms is dat niet geheel de werkelijkheid misschien, maar op die manier beleef ik het moment dan innerlijk wel.

Puur hoeft volgens mij ook niet gelijk te staan aan realiteit, maar veel meer aan oprecht, zuiver. Net als de muziek die ik schrijf probeer ik zo eerlijk mogelijk mijn gevoelens, emoties of wat dan ook weer te geven. Dat is dan ook een grote drijfveer in mijn werk, anders zou ik niet kunnen!!

Tot de volgende blog!!

Groetjes, René


ps: Wat was jouw meest memorabele concert eigenlijk?? Laat het me weten, middels een reactie. Ik ben benieuwd, want muziek blijft, in wat voor vorm dan ook, als luisteraar of als muzikant, toch altijd een grote hobby van me!!


Schrijf je in voor de nieuwsbrief!!!! Geheel vrijblijvend en altijd op de hoogte van de laatste ontwikkelingen op deze site!!!!



Deel dit /Share this