De tijd ‘vliegt’!!

At Hodson Street – Promised Land ©2018



Afgelopen weekeinde heb ik met mijn oudste dochter de laatste twee scholen bezocht in het kader van de zoektocht naar een geschikte middelbare school voor haar. Ja, middelbaar, u leest het goed, wat ‘vliegt’ de tijd, voor mijn gevoel is ze net pas op deze aardbol!!!!

Zo ben je vaste bezoeker van de peuterzaal en zo ben je met dochterlief in een doolhof aan keuzes voor het voortgezet onderwijs terecht gekomen. Wat een mogelijkheden. Ik weet niet hoe het bij u vroeger ging, maar bij mij was de keuze direct duidelijk. Deze school is er en dat wordt hem ook, niks geen open dagen bezoeken, er was geen keus 🙂

Nu heb ik intussen zo’n 6 of 7 scholen bezocht, allemaal met de mooiste verhalen en meest exclusieve mogelijkheden om je vermeende talenten te ontwikkelen. Wil je tweetalig onderwijs, wil je topsport bedrijven, wil je je specialiseren in kunst, wil je je economische talent ontwikkelen, het ging maar door.

Mijn dochter moet nog beginnen, maar nu moet ze eigenlijk op 11-jarige leeftijd al weten wat haar talenten zijn, het leek wel een talentenjacht. En dan moet dat arme kind ook nog eens een lijstje met 5 scholen inleveren omdat er geloot kan worden. Ik heb met haar en haar leeftijdsgenootjes te doen hoor!!

Wat heerlijk dat wij niet zoveel keuzestress hadden. Gelukkig is het haar gelukt om zelf uit al die mogelijkheden een top 5 te destilleren, wat naar mijn idee al een topprestatie is!!

Maar ja, neemt niet weg dat kleine meisjes groot worden, het grote loslaten is nu toch wel zo’n beetje aangebroken. Zij is de toekomst en ik begin het verleden te vormen. Of ik wil of niet, wat in mijn tijd revolutionair en bijzonder leek, is voor haar oude meuk, een relikwie uit het verleden.

Dat merk ik nu al met bepaalde dingen en dat zal, naarmate zij zich verder ontwikkelt, ongetwijfeld steeds meer worden. De gangbare theorieën in mijn tijd zullen ongetwijfeld alweer voorbijgestreefd zijn door nieuwere hypothesen, die haar basis van kennis zullen gaan vormen.

Ook wat betreft materialisme is er natuurlijk veel veranderd. Zo’n 25 jaar geleden waren computers en internet nog helemaal niet zo gebruikelijk in het dagelijks leven, nu kwamen we diverse scholen tegen waarbij praktisch alles onderwezen werd met behulp van computer en internet. Niks geen studieboeken, googlen maar.

Alweer een poosje geleden had ik mijn dochter en een vriendje meegenomen naar het Teylersmuseum. Daar was een tijdelijke tentoonstelling over geluidsdragers. Oei, pijnlijk voor me, de elpee kenden de twee kinderen nog wel uit verhalen, maar cassettebandjes…!!

Ik heb ze een tijdje laten stuntelen met zo’n bandje en een cassetterecorder, maar ze kregen het niet voor elkaar om alles aan de praat te krijgen. Terwijl voor mijn gevoel de tijd van cassettebandjes nog niet eens zo heel ver achter me ligt…!!

Omgekeerd moet mijn dochter me nog steeds uitleggen hoe in de supermarkt zo’n zelfscanner werkt. Zelf vermijd ik die apparaten het liefst, maar ja, als dochterlief mee is, dan moet het wel op deze manier, dat begrijpt u wel, nieuwe tijden. Geef mij maar mijn praatje bij de caissière, vind ik veel gezelliger 🙂

Sowieso verliep mijn eerste kennismaking met zo’n scanapparaat nogal desastreus. Het zal zo’n twee jaar geleden zijn geweest dat ik op een zomerse dag boodschappen deed. Ik kon iets niet vinden en besloot het te vragen. Voor mij stond een man met één of ander futuristisch apparaat te richten op de vakken.

Dat kon niet missen, dat moest wel de bedrijfsleider zijn die de bestellingen opnam. Nou dat heb ik geweten, het was direct een voltreffer. Toen ik mijn vraag stelde, reageerde de man als door een adder gebeten. Of hij er soms uitzag als vakkenvuller, hoe ik het in mijn hoofd haalde om te denken dat hij hier werkte en ga zo maar door.

Na een aantal minuten was de man uitgeraasd en kon ik weer verder zoeken. Het was natuurlijk de bedrijfsleider niet maar een klant met zo’n zelfscanner, wist ik veel. Kon het trouwens niet voor me houden te vragen wat de man nu zo stak en waarom hij zich zo schaamde.

Bij mijn weten is er niets mis met het beroep vakkenvullen of, in zijn algemeenheid, het werken in een supermarkt. Wees blij dat deze medewerkers er zijn, anders hadden we zelf alles uit de vrachtwagen moeten tillen en uit de dozen moeten halen.

Deze opmerkingen bleken alleen maar meer olie op het vuur. De  persoon had ongetwijfeld gewoon een slechte dag en ik maakte zijn humeur er niet beter op met mijn vragen. Misschien dat zijn razen tegen mij hem wel wat opluchtte, dan was het toch niet voor niets geweest, mijn luisterend oor!!

Ach ja, ook alweer zoiets, het lijkt wel of de mens in deze tijden steeds egocentrischer wordt, geen tijd meer heeft en/of permanent gestrest is. Misschien heb ik makkelijk praten, maar toch, haal eens diep adem en probeer ook van het leven te genieten. Het gaat allemaal al zo snel.

Naarmate je ouder wordt lijkt alles steeds sneller te gaan. Nu is dat ook wetenschappelijk wel bewezen dat door toedoen van allerlei psychologische en fysieke factoren dit ook klopt.

Toen ik jong was, nam ik wel eens een middag vrij van mijn werk. Ging dan thuis zitten en niets doen, alleen maar om te ervaren dat de tijd ook nog lang kon duren. Het klinkt raar, maar eerlijk waar.

Dat gevoel dat we ongetwijfeld allemaal kennen van dat we echt jong waren, zo’n beetje in de leeftijd van mijn dochters nu, wilde ik toen al af en toe terug ‘krijgen’. Het gevoel dat de dagen eindeloos zijn, zorgeloos, zonder moeten en onbeperkt houdbaar.

Daarom vind ik het ook wel lastig om te zien wat voor keuzes de kinderen tegenwoordig al moeten maken op zo’n jonge leeftijd. Laat ze toch nog even heerlijk genieten van deze fase, de fase waar je later met plezier op terugkijkt, als zijnde zorgeloos en eindeloos!!!!

Mijn hoop is in ieder geval dat mijn dochters later op zo’n periode kunnen terugblikken. Dat ze voldoende kind hebben kunnen zijn. Dat wij als ouders zijnde, ondanks alle eisen van deze tijd, ze daar de ruimte voor hebben kunnen geven. Want, zoals al reeds eerder gezegd, de tijd ‘vliegt’….!!!!

Als extraatje voor de trouwe lezers heb ik deze blog het nieuwe nummer “Promised Land” toegevoegd. Benieuwd wat jullie ervan vinden. De song is vers van de pers, afgelopen vrijdag in de kamer opgenomen en trouwens ook Live te beluisteren op zondag 11 maart 2018 !!

Rest mij tot slot het verzoek of men zich zou willen inschrijven voor de nieuwsbrief. Het kost een klein beetje moeite, maar het maakt voor mij duidelijk of dit hele gebeuren aanslaat. Er komen, waarvoor mijn grote dank, regelmatig leuke reacties op de blog, maar het blijft gissen naar het aantal geïnteresseerden voor deze site.

Het kost niets, enkel krijg je een melding wanneer er iets nieuws op de site is verschenen. Voor mij wordt, behalve via de gebruikelijke statistiekgegevens, zo duidelijker of de site ‘bestaansrecht’ heeft of niet. Voel je tot niets verplicht, het is alleen maar een vraag 🙂 Alvast mijn hartelijke dank!!!!

Tot de volgende blog!!!!

Groetjes, René


Schrijf je in voor de mailinglijst en mis niets meer!!!!



Deel dit /Share this

De wereld is mijn vriend


Pas geleden, tijdens een etentje met een paar goede vrienden, kwam het gesprek op vriendschap en het hebben van vrienden. Nu, als er iets is waarin mijn partner en ik verschillen, is het wel dit laatste.

Daar waar partnerlief het onderhouden van vriendschappen en sociale contacten bijkans heeft verheven tot een hogere kunst, word ik regelmatig beschouwd als een einzelgänger.

Ik heb wel vrienden, maar ben erg slecht in het onderhouden hiervan. Niet omdat ik dat niet wil, nee, gewoon omdat dat niet in mijn karakter ligt. Ik vergeet het, sta er niet bij stil en, misschien nog wel het meest belangrijk/erg, vind het ook geen prioriteit hebben.

Ik beschouw de mens in zijn algemeenheid als vriend, waar ook ter wereld. Me dunkt, hoezo geen vrienden 🙂 Prompt werd mij uitgelegd dat dat een simpele uitweg was, een makkelijke oplossing.

Vrienden zijn belangrijk en in goede vriendschap moet je investeren. Daar zou mijn probleem liggen en daarom vertoon ik ‘vluchtgedrag’. Awel, zo ervaar ik het zelf niet. Meer en meer ben ik gedurende de jaren tot de conclusie gekomen dat mijn ideeën betreffende vriendschap cq. vrienden me louter blijdschap en verdieping van/in het leven hebben gebracht.

Niets zo mooi als binnen een paar tellen met een volstrekt onbekende te komen tot boeiende gesprekken. Vertrouw je intuïtie, ga af op je gevoel. Mijn filosofie luidt altijd: “toon ook je zwakke kanten, dat is juist je kracht”.

En natuurlijk is deze stelling ook wel eens flink ontkracht en is mijn openheid gebruikt om er zelf sterker uit te komen. Maar zegt dat nu iets over mij of over de persoon tegenover me op dat moment?! Vaak hebben dat soort types bijzonder weinig zelfvertrouwen en is dit de enige manier om zich te kunnen profileren.

Maar, eerlijk gezegd, kan ik dit soort momenten, waarop mijn intuïtie blijkbaar even vrijaf had, op één hand tellen. Meestal ontstaan er leuke gesprekken die, voor mijn gevoel, regelmatig een stuk dieper en intenser zijn dan ik met de meeste vaste vrienden zou hebben.

Vooral boeiend is altijd de verrassing van het moment. Waar gaat het gesprek heen, waar leidt het naartoe? Doordat je niets van elkaar weet, kun je tot verrassende inzichten komen. Neem nu afgelopen week, terwijl ik een poging deed tot fotograferen te komen in de duinen.

Binnen een paar minuten had ik een gesprek met een man over de schoonheid van het natuurgebied. Waarna het gesprek zich al gauw ontspon tot een diepere discussie over de noodzaak je kinderen bij te brengen dat het leven niet alleen uit materialisme en geld bestaat, maar dat creativiteit en het ontwikkelen hiervan, net zo belangrijk is.

Zonder deze dimensie in je leven, mis je een hoop. Er zijn dingen die moeten, maar bij een hoop andere keuzes in het leven kun je gerust je hart volgen. Beter iets geprobeerd en misschien niet geheel gelukt, dan altijd met het gevoel te blijven zitten van “had ik maar….”. Hoe ‘stuur’ je je kinderen in zo’n proces, zonder ze te pushen. Dat was natuurlijk, als vaders zijnde, ons dilemma.

Kijk, en daar houd ik nu van. Dit soort gesprekken vind ik net zo waardevol als gesprekken met mensen uit de vaste vriendengroep. Sowieso,  hoe vaak vermijd je bepaalde onderwerpen bij bekenden niet, omdat je toch al weet hoe zij over die dingen denken.

Wie heeft er geen vrienden waarover je op bepaalde punten al je mening gevormd hebt. Kom op, wees eerlijk, naarmate je mensen langer kent, worden dit soort punten toch steeds scherper en duidelijker afgebakend?!

Je bespreekt niet met iedereen hetzelfde, bij de ene vriend praat je sneller over onderwerp X en bij de volgende over onderwerp Y. Dat geeft ook niet, net zo belangrijk, maar nogmaals, ik persoonlijk hou erg graag van, voor mij, vernieuwende ideeën en inzichten.

Oke, verder met ons duinavontuur. Na een uurtje wandelen stond ik even van het uitzicht te genieten boven op een uitkijkpunt. Er kwam een oudere heer tegelijkertijd aangewandeld, die begon over de schoonheid van wolken.

Hij had ooit besloten zelf wolkenluchten te gaan schilderen, iets wat hem niet zo moeilijk leek, totdat hij ermee begon. Oei, dat was helemaal nog niet zo eenvoudig!! Wolken lijken over het algemeen redelijk hetzelfde, totdat je je erin gaat verdiepen.

Dan blijkt ineens dat er enorm veel variaties zijn te bespeuren in wolkenpartijen, die ook nog eens elk moment van de dag kunnen veranderen van vorm, grootte en kleur. Geen wolk hetzelfde, geen wolk een uur lang hetzelfde. Respect voor de oude meesters dus, die geweldig mooi de wolkenluchten konden ‘vangen’ met hun penseel.

Zodoende kwam het gesprek op tijden en inzichten. Iedere tijd heeft weer zijn eigen inzichten (en dikwijls zijn die lang niet zo vernieuwend als op het eerste gezicht lijkt). De man verbaasde zich over de inmenging van de mens in het duinlandschap.

Als voorbeeld: ooit gaf onze welbekende Jac. P. Thijsse het advies groepjes Corsicaanse dennen op de duintoppen te planten om verstuiving tegen te gaan. Tegenwoordig is het beleid er juist weer op gericht, verstuiving plaats te laten vinden.

Hetzelfde geldt voor het beleid om zich als mens te bemoeien met het wildbeheer. Eerst bepaalde dieren alle ruimte geven zich te verspreiden en te vermenigvuldigen, om ze vervolgens weer af te schieten.

Hoe verstandig is het om als mens zijnde te morrelen aan de evenwichten in de natuur. Menselijk handelen leidt vaak tot, weliswaar onbedoelde, maar desalniettemin verrassende en onvoorziene bijeffecten. Laat de natuur toch zijn eigen gang gaan en probeer het niet steeds naar eigen inzichten te modelleren.

De man gaf zo een fraai voorbeeld van de sinusbeweging van het leven. Steeds opnieuw, na verloop van een aantal jaren, komen bepaalde ideeën weer naar boven en verdwijnen de op dat moment heersende gedachten voor enige tijd naar de achtergrond. Wachtend tot het hun tijd is, om weer ‘modern’ te worden.

Het is net als met kleding, als je maar lang genoeg je oude kleding draagt, komt deze vanzelf weer in de mode!! Natuurlijk, eens in de zoveel tijd is er werkelijk iets vernieuwends, maar lang niet zo vaak als wij graag willen geloven 🙂

Zo ging het gesprek nog een tijdje geanimeerd verder, totdat ik de stand van de zon in de gaten kreeg. Met lichte spijt moest ik een einde aan het gesprek maken, om in ieder geval nog even te kunnen werken aan het werkelijke doel van het duinbezoek, het fotograferen.

Op deze wijze verlopen veel van mijn wandelingen. Heerlijk vind ik dat. Tijdens het wandelen stof genoeg dus om over na te denken. Ik kan nog ontzettend veel meer anekdotes vertellen over dit soort ontmoetingen, maar daar gaat het nu niet om. Graag wilde ik laten zien, hoe ik vriendschap, sociaal leven ervaar.

Voor mij werkt dit het beste. Een mix van een paar vaste vrienden, aangevuld met een ieder uit de wereld die maar op mijn pad komt. Ieder moet het op zijn eigen manier doen, toch?!

Daarom zie ik deze zelf gekozen manier van leven absoluut niet als een eenzaam leven, maar als een zelf gecreëerde mogelijkheid om als mens te groeien, zowel in geest als persoonlijkheid.

Tot zover voor vandaag!! Deze einzelgänger wil namelijk nog even vermelden dat hij op zondag 11 maart 2018 uit zijn zelfverkozen ‘eenzaamheid’ treedt om zich aan de buitenwereld te tonen :-). Alle gekheid op een stokje, in het hieronder geplaatste promotiefilmpje wordt verteld wat er op 11 maart plaatsvindt!!

In het kort, een semi-akoestisch optreden van At Hodson Street met drie sets van ieder een half uur. Aanvang van iedere set is: 13.30 uur, 15.00 uur en 16.30 uur. Plaats van activiteit is de huiskamer van Spaarnhovenstraat 33 te Haarlem.

Het is in het kader van “Gluren bij de Buren 2018” en de toegang is gratis. Wel geldt natuurlijk, vol is vol!! Chantal, ik en natuurlijk de bewoners van de Spaarnhovenstraat 33 zouden het geweldig leuk vinden, jullie allemaal te kunnen verwelkomen deze dag!!!! Dus wie weet, tot 11 maart!!!!

Groetjes, René


At Hodson Street tijdens “Gluren bij de Buren 2018”



 

Deel dit /Share this

Zijn of niet Zijn

Het aanschouwen van de Hemelvaart


De voorgaande blog “eeuwig leven of toch maar niet” was mede geïnspireerd op een boek van de Japanse schrijver Haruki Murakami. Tijdens het bladeren door mijn aantekeningen kwam ik nog een stuk tekst tegen die te maken had met een boek van deze schrijver.

Deze tekst was ontstaan naar aanleiding van het lezen van het boek “de Opwindvogelkronieken”. Ik kon de verleiding niet weerstaan om deze week dit verhaal te plaatsen. Het onderwerp is ook iets wat mij al mijn hele leven bezighoudt.

Waarschijnlijk direct herkenbaar voor mensen met een soortgelijk gevoel. Daarentegen waarschijnlijk bijzonder vreemd klinkend voor mensen zonder dit gevoel. In ieder geval vond ik het boeiend en fascinerend genoeg om met jullie te delen.

De geplaatste foto’s deze week zijn de originele foto’s die ik gebruikt heb om tot de compositie “Het aanschouwen van de Hemelvaart” te komen. Mooi moment om te laten zien dat de compositie geheel bestaat uit eigen werk.


Zijn of niet Zijn

Wat een ongelooflijke verteller, die Haruki Murakami. Hij zuigt je een verhaal in op zo’n manier dat je er eigenlijk van overtuigd bent, dat het autobiografisch is. Op dit moment zit ik midden in “de Opwindvogelkronieken”. Het verhaal van de oude luitenant Mamiya grijpt me aan.

Het “zijn of niet zijn” verteld op een manier zoals ik er zelf ook lang mee heb geworsteld. Weliswaar niet zo letterlijk op leven en dood als de oude luitenant, maar wel een langdurige strijd vanaf mijn vroegste jeugd tot een paar jaren geleden. Toen is de overgave bij mij geweest en heb ik me neergelegd bij het hier en nu.

Zijn of niet zijn, in de zin van, ben ik het nu zelf die de regie van mijn leven in handen heeft, of bezie en ervaar ik alles middels de gedachten en handelingen van iets of iemand anders buiten mij om. In welke dimensie verkeer ik, ben ik slechts een omhulsel zonder ziel, werktuig in handen van iets wat wij (nog) niet kunnen begrijpen.

Wij denken alles zelf te bepalen, maar neem nu de reflex als voorbeeld. Je hebt er geen controle over, maar je maakt de reflex wel. Zou dit dan ook niet voor ons overige handelen kunnen gelden, ook voor die acties waarvan wij denken dat we ze zelf bewust uitvoeren?!

Het heeft lang geduurd voordat ik voor mezelf een soort van conclusie kon trekken. Deze luidt dat ik hier ongetwijfeld nooit achter zal komen gedurende mijn leven. Sowieso vraag ik me af of ik wel een antwoord zou willen vinden.

Mocht dit namelijk wel lukken en het antwoord is afwijkend van het verwachtte , zou ik het dan kunnen accepteren of zou ik het willen laten zoals het nu is. Onbekend met het nieuwe, vertrouwd met het oude. Denk hierbij aan “de allegorie van de grot” van Plato.

Dus het antwoord op “zijn of niet zijn” te willen vinden, leek mij, na jaren van innerlijke “gevechten”, uiteindelijk toch niet zo relevant voor wat voor “verlossing”dan ook. 

Of het nu mijn eigen wil is die ik uitvoer in dit aardse leven of dat ik ‘gestuurd’ word door andere krachten/machten, in wat voor dimensie ik ook mag verkeren, laat maar, ik geniet gewoon van dit leven.

Er is zoveel dat wij mensen nog niet begrijpen of weten. Denk alleen maar aan bijvoorbeeld het heelal. Wat is dit nu eigenlijk, is het begrensd en hoe? Is het net zoiets als zo’n glazen bol die je kunt schudden, waarna het begint te ‘sneeuwen’. Waarbij de sneeuw dan in dit geval planeten etc. voorstelt.

Als het heelal niet begrensd is, wat dan…..?! Nou, we stoppen maar, want zo blijf je aan de gang. Ik wil hier alleen maar mee laten zien dat mijn ‘gefilosofeer’ over “zijn of niet zijn” helemaal zo vreemd nog niet is.

Uiteindelijk dan toch maar wat meer “Ik denk, dus ik ben”, van René Descartes als acceptatie voor dit leven, op welk niveau of in welke dimensie dan ook. Het voelt nog wel een beetje als een nederlaag, maar het kan nu eenmaal niet anders.

Blijkbaar moet ik als mens geduldig wachten totdat de tijd rijp is. Totdat mijn simpele hersenen toe zijn aan het werkelijke verhaal over “zijn of niet zijn”. Of misschien is dat er wel niet en is dit, nu, het alles. Wie weet?!!! 🙂 🙂


Nou ja, doe ermee wat je wilt. Ik steek nu eenmaal raar in elkaar. Niets zo leuk als denken over dingen. Niet in de vorm van complottheorieën, oh nee, spaar me, maar wel enigszins buiten de geijkte paden. Dat houdt het leven interessant.

Er zijn al zoveel dingen geweest die de mens eerst niet kon geloven/bevatten, maar die toch zo bleken te zijn. Bleek de aarde toch rond te zijn……, ik bedoel maar!!!! Tot de volgende keer.

Groetjes, René


Het aanschouwen van de Hemelvaart



Deel dit /Share this

Eeuwig leven of toch maar niet?!

At Hodson Street – I’ll show you my weakness

Vrede en Reflectie


Het jaar is begonnen…., het vuurwerk is op, de kinderen zijn weer naar school, de trap staat in de verf, de overloop is klaar, dus tijd voor een nieuwe blog!!!!

Intussen zijn Chantal en ik ook weer begonnen met repeteren. De bedoeling is binnenkort een paar optredens te verzorgen en tegelijkertijd het huidige repertoire flink te promoten.

Dit jaar moet het er maar eens van komen, dus de sociale media worden gebombardeerd met muziek en fotografie. Wie niet waagt,….. Mocht je wat van ons voorbij zien komen, deel het dan gerust, want we kunnen niet genoeg van aandacht krijgen:-):-)

Als onderwerp voor de eerste blog van het jaar leek het me leuk om met een luchtig thema te beginnen, namelijk ‘vergankelijkheid’. Waarom ook niet, want in zekere zin is vergankelijkheid behoorlijk luchtig!!

Zicht op Haarlem

Het idee komt nadat ik weer eens een boek heb gelezen van de geweldige Japanse schrijver Haruki Murakami. Het boek heet “Hard-boiled Wonderland en het einde van de wereld”. Kom er maar op, op zo’n titel!!

Ik heb deze schrijver ooit leren kennen door het boek “De Opwindvogelkronieken” te lezen. Wat een sfeer kan deze man creëren en wat een inbeeldingsvermogen cq. fantasie bezit de schrijver.

Als je eenmaal ‘gepakt’ wordt door een boek van Murakami, moet je sterk in je schoenen staan om het niet onmiddellijk te willen uitlezen. Iets wat overigens wel wat tijd in beslag neemt aangezien het vaak aardig dikke boeken zijn.

Het liefst onttrek ik me op dat soort momenten voor een aantal dagen aan de riten van het dagelijkse leven, sluit ik me op in een kamer met een groot bord ‘niet storen’ erop!!

Maar ja, zoals u al begrijpt gaat dat moeilijk met 2 van die opgroeiende kinderen, dus komt het erop neer dat ik, heel gezellig, op dat soort momenten ’s avonds steeds vroeger naar bed ga om te kunnen lezen!!

Je moet overigens wel houden van de manier van schrijven (al geldt dat natuurlijk voor iedere auteur, denk ik). Haruki Murakami creëert graag surrealistische situaties en laat veel vragen onbeantwoord. Verwacht dus geen boek met een volledig helder verhaal. Laat je daarentegen meevoeren in zijn wereld, laat je verrassen en geniet.

Zonsopgang bij vorst

Genoeg promotie voor Murakami, nu even terug naar het thema van de blog. Dit thema ontstond dus na het lezen van “Hard-boiled Wonderland..”, waarin een man leeft in een door zijn eigen geest gevormde stad. Gescheiden van zijn schaduw, zonder herinneringen, voor altijd levend.

Verder zal ik niet ingaan op dit boek, want met de voorgaande zin, raak ik aan mijn thema ‘vergankelijkheid’. Al sinds mijn prille jeugd ben ik gefascineerd door dit thema, zeker in combinatie met het begrip ‘leven’.

De vraag, het dilemma die/dat ik mezelf steeds weer opleg is: ‘Hoe erg is vergankelijkheid?’ Ofwel in andere bewoordingen, zou ik het eeuwige leven willen hebben. Om even duidelijk te zijn, ik geniet van het leven en hoop in goede gezondheid oud te mogen worden.

Maar zou ik ook onsterfelijk willen zijn. Dat is een vraag waar ik maar niet uitkom. Het erge van doodgaan is voor mij niet zozeer het doodgaan, want dat doen we allemaal een keer.

Nee, het probleem is, ik ben veel te nieuwsgierig!! Mij lijkt het vreselijk om niet te weten hoe alles verder gaat nadat ik van de aardbol ben verdwenen. Ik vind het leven dermate fascinerend en boeiend dat ik er niets van wil missen!!

Sprakeloos

Daarentegen heeft het besef van vergankelijkheid ook weer zijn charmes. Er is nu een soort deadline, een realiteit. Daardoor leef en beleef je de dingen toch meer intensief. Zou je dezelfde mate van intensiteit hebben als je zou weten dat je onsterfelijk zou zijn?

Ik vraag het me af. Volgens mij kan de mens van nature niet zonder enige spanning. Niet voor niets zijn onze hersenen eigenlijk één grote elektrische centrale. Treedt er niet een soort van afvlakking op als je weet dat alles oneindig is. Waar maak je je druk om, ik heb toch alle tijd.

Ik heb niet de illusie ooit een antwoord op deze zelf opgeworpen vraag te vinden. Wel heb ik al vroeg in mijn leven bedacht wat voor mij een eventuele oplossing zou kunnen zijn.

Al op vrij jonge leeftijd bedacht ik dat het allermooiste zou zijn als de mens een soort stand-by knop zou hebben. Af en toe er even tussenuit om dan na een aantal jaar weer eens te kijken hoe de stand van zaken op de wereld dan is. Dat lijkt me nu nog eens ideaal.

Kleurenbom

Stel je voor dat je eventjes lekker wilt rusten, van al het gezeur af wilt zijn. Je toetst een datum in waarop je weer wilt ontwaken, drukt de knop in en hoppa, daar ga je!! Mij persoonlijk lijkt het wel wat.

Tot op de dag van vandaag heb ik nog steeds geen betere oplossing kunnen bedenken, dus blijkbaar is het nog niet zo’n slecht idee. Natuurlijk, dit kan allemaal praktisch gezien niet, maar een mens mag toch wel dromen?!

Ben benieuwd hoe jullie hierover denken of misschien wel andere oplossingen/ideeën hebben betreft dit dilemma. Graag zie ik ze tegemoet :-):-)

Zo, dat was hem weer voor deze week. Je ziet, ook vergankelijkheid kan best een luchtig thema zijn. Het is maar hoe je het benadert.

Groetjes, René


ps.: sinds kort zijn wij onder de naam ‘athodsonstreet’ ook op Instagram te vinden. Hier worden regelmatig filmpjes en foto’s door mij geplaatst die niet op de website te vinden zijn.



Deel dit /Share this

Gelukkig Nieuwjaar!!!!

At Hodson Street – I’m ready to Rock ’n Roll ©2017


Hoop

Niets zo fijn als het oude jaar uitluiden en vol goede moed aan het nieuwe jaar beginnen. Tenminste, als ik ieder jaar weer de mensen hoor met hun goede voornemens. Nee, komend jaar ga ik echt….., nou vul zelf maar in, we kennen de lijstjes allemaal wel.

Ach, maar waarom ook niet. Het jaar is nu eenmaal zowat voorbij en derhalve is dit een uitgelezen moment om eens terug te blikken op het afgelopen jaar en een voorschot te nemen op het nieuwe jaar.

Voor mij persoonlijk was dit een jaar met scherpe contrasten. Het heeft veel moois gebracht, maar we zijn zeker niet gevrijwaard gebleven van ellende. Ziekte, mensen die overleden zijn etc., etc..

Nu ben ik niet zo van het zwartkijken, dus benoem ik liever de leuke en positieve dingen. Maar deze vielen misschien wel des te meer op door de aanwezigheid van, helaas, vervelende gebeurtenissen.

This bird needs to fly

Nu ik eens het jaar muzikaal overzie, is het golvende karakter van 2017 ook best wel terug te vinden in de geplaatste songs. Dan weer eens een vlot nummer, dan weer een langzamer, emotioneler nummer. Variatie genoeg 🙂 🙂

Door alle omstandigheden hebben we veel minder kunnen doen dan de bedoeling was. Maar gezondheid gaat nu eenmaal voor. Al met al zijn we, Chantal en ik, muzikaal gezien best wel gegroeid dit jaar en hebben we ook meer en meer een eigen sound/richting weten te creëren.

In de weinige tijd die we hadden, hebben we toch een aantal nieuwe songs weten te maken, mede gestimuleerd door de enthousiaste reacties van jullie. Waarvoor onze grote dank!!!!

Muzikaal hoogtepunt dit jaar vormde toch wel de huiskameroptredens tijdens “Gluren bij de Buren” en de optredens van afgelopen maand met de dansgroep DSG. Dat smaakt zeker naar meer. Iets waar we komend jaar vol voor zullen gaan.

Een eerste vaste datum is inmiddels bekend, namelijk zondag 11 maart 2018, wederom een reeks huiskamerconcerten tijdens “Gluren bij de Buren“. Noteer deze datum dus maar vast in de agenda!!!!

Try

Voor mij persoonlijk was het op fotografisch gebied een overgangsjaar en heb ik eindelijk de stap durven wagen naar meer ‘experimentelere’ composities. Meer en meer vloeien werkelijkheid en fantasie door elkaar.

Op deze wijze kom ik uiteindelijk dichter bij datgene wat ik wil laten zien. Namelijk het beeld dat in mijn hoofd zit als ik fotografeer en dat is niet altijd een natuurgetrouwe kopie van de werkelijkheid.

Ik hoop hier het komende jaar mee door te kunnen gaan en de benodigde kennis van de te gebruiken software te vergaren (en, vooral, te onthouden….). Studeren/blokken dus wordt dat voor me :-):-)

Als de Werkelijkheid de Fantasie ontmoet….

Voor deze laatste blog van 2017 heb ik 2 songs uitgekozen, die ik er mooi bij vond passen. Lekker knallend het oude jaar uit en vol goede en frisse moed het nieuwe jaar in.

Het is tegelijkertijd een mooi voorbeeld van hoe Chantal en ik met de muziek zijn bezig geweest dit jaar. Van bombastisch met volledige bandbezetting naar een duo, minimalistisch en puur. Dit laatste zal ook onze insteek zijn voor het komende jaar.

Rest mij om jullie allemaal nogmaals ontzettend te bedanken voor jullie enorm motiverende reacties, opmerkingen of wat dan ook, op het geplaatste werk. Mede door deze feedback zijn we enorm gemotiveerd om er komend jaar vol voor te gaan en, hopelijk, iets moois te kunnen neerzetten!!!!

Voorts wensen wij jullie alvast het allerbeste toe voor 2018, dat het maar een gezond, sprankelend en geweldig jaar mag worden, waarin heel wat dromen en wensen mogen uitkomen!!!!!!

Tot volgend jaar!!!!

Groetjes, René


At Hodson Street – Here comes Spring ©2017



Deel dit /Share this

Please, forgive me

At Hodson Street (en dansvereniging DSG) – Please, forgive me  17 december 2017


Voor deze week een “golden oldie”, als leidraad voor de blog, namelijk “Please, forgive me”. Het leek me leuk om de inhoud van deze song eens nader te belichten, mede ook omdat we dit nummer afgelopen week 2 maal hebben mogen uitvoeren met een dansgezelschap!!

Er was door dansvereniging DSG te Haarlem gevraagd of zij een choreografie mochten maken op deze song, iets wat wij natuurlijk een ontzettend leuk idee vonden. Het was een geweldige belevenis om de dansers een eigen interpretatie te zien geven van deze song, terwijl Chantal en ik het nummer live vertolkten.

Hoop

Het was onderdeel van de jaarlijkse grote dansuitvoering van dansvereniging DSG. Een prachtige en professioneel georganiseerde show van maar liefst 3 uur!!!! Wat een enthousiasme en inzet, mooi om te zien!!!!

Van ons optreden op zondag is, met toestemming, bovenstaande video geplaatst. Gaaf om het nummer zo een extra dimensie te zien krijgen door de, door de dansers, uitgevoerde choreografie.

De inspiratie voor dit nummer haalde ik uit een verhaal dat ik schreef, nadat ik mijn kinderen, terwijl ze aan het spelen waren, weer eens een tijdje had gadegeslagen . Ik denk dat iedere ouder zich hier wel in kan herkennen.


I’ll show you my weakness

Toen ik vanavond naar je keek en je hoorde praten, realiseerde ik me weer eens hoe belangrijk ik voor je ben. Het vervulde me met trots maar deed tegelijkertijd pijn. Pijn omdat ik niet aan al je verwachtingen zal kunnen voldoen. Hoe graag ik dat ook zou willen, het is een utopie.

Mijn gebreken, mijn reeds gevormde persoon, wat dan ook, er zijn bijzonderheden aan mij die mij maken zoals ik ben. Voor jou ben ik op dit moment de spiegel van het leven. Naarmate je ouder wordt zul je gaan beseffen dat dit ver bezijden de waarheid is.

Niet alles is zoals ik lijk. Je zult gaan ontdekken dat er niet één beeld van het leven is. Het leven wordt subjectief door mijn spiegelbeeld aan jou doorgegeven. De tijd heeft er vat op gehad. Het is in de loop der jaren gevormd, vervormd, opgebouwd, afgebrokkeld.

Aan jou de zware taak om eruit te nemen wat je kunt gebruiken en te verwijderen wat je stoort. Om er vervolgens met je eigen ontdekkingen zelf een subjectief beeld van te maken. Al zou ik je alles wat goed is willen geven, dan nog zou dat onmogelijk zijn.

Je zult, net als een ieder ander, zelf moeten gaan ervaren hoe jij in het leven wilt staan. Het enige wat ik je in ieder geval kan meegeven, is zelfvertrouwen. Geloof in jezelf, sta open voor anderen, luister, maar twijfel niet aan je eigen ideeën, je eigen dromen.

Als de Werkelijkheid de Fantasie ontmoet….

 Je hoeft ze niet op te dringen, maar ze zijn wel eerlijk. Jouw ideeën, jouw gevoel, zullen maken tot wie jij zult zijn. Wat een ander er ook van zal vinden, verloochen ze niet, ze zijn van jou.

Misschien zijn ze niet altijd even mooi, even makkelijk te verdragen, maar wees er trots op, hoe dan ook. Ze vormen jouw identiteit, jouw ik.


Tot slot rest mij nog te zeggen dat ik iedereen fijne feestdagen toewens en een gelukkig nieuwjaar. Maak er wat moois van, maar bovenal, geniet!!!!

Groetjes, René

Reflectie



Deel dit /Share this

Verjaardag en de Dood

At Hodson Street – This bird needs to fly (©2017)


Ja, ja, binnenkort is het weer zover. Dan ben ik jarig. Ik merk het alweer aan iedereen om me heen. En vooral nu, want het schijnt extra speciaal te zijn als iemand 50 wordt.

Wat is dat toch voor gezeur, ieder jaar weer. Nee, je moet leven zoals je zelf wilt, maarre, vier je je verjaardag nog?? Nee, ik vier mijn verjaardag niet!!!!

Om de vraag “waarom niet” vast voor te zijn: nee, ik ben niet depressief; ja, ik houd gerust van gezelligheid; nee, ik vind het niet eng om te vieren; ja, ik ben nogal eigenwijs.

De reden dat ik al heel lang mijn verjaardag niet meer vier, is heel simpel. Het interesseert me gewoonweg helemaal niets. Dat is niet een houding van me, maar eenvoudig een eigen levensfilosofie.

In mijn levensfilosofie zijn er maar 2 datums die relevant zijn, te weten de dag waarop je geboren bent en, u raadt het al, de dag waarop je ooit zult sterven. Al die zogenaamde feestdagen daartussen, daar heb ik niets mee.

Maar de meeste mensen hebben klaarblijkelijk houvast nodig en werken graag met vaste parameters. Mij maakt het niets uit, je bent zo oud/jong als je je zelf voelt.

Zelf moet ik ook wel vaak lachen om het tegenstrijdige in de mens. Herkent u het, de stress bij mensen die een verjaardagsfeestje geven: of alles wel in huis is, iedereen wel komt, het wel gezellig zal worden enz. enz..

Ze rennen zich een slag in de rondte, terwijl het eigenlijk hun eigen feestje is en dan na afloop met een stalen gezicht beweren ze dat het allemaal wel meeviel dit jaar. Veel succes ermee, maar ik bedank hier liever voor.

Schoonheid van het Leven

Een paar jaar geleden schreef ik voor mezelf het onderstaande verhaal. Ik kwam het weer  tegen en vond het, logischerwijs, een prima moment om met jullie te delen. (Natuurlijk begrijp ik ook wel dat dit verhaal aan alle kanten rammelt!! Zie het meer als een poging om met een knipoog de zaak eens van een andere kant te bekijken.)

Tevens geeft dit thema me de gelegenheid een nieuwe song te plaatsen, namelijk: “This bird needs to fly”. Inhoudelijk niet helemaal op zijn plaats misschien, maar wat betreft titel en moraal van de song toch ook zeker wel. (En, wat misschien nog wel belangrijker is, deze song rammelt zeker niet van alle kanten!!)


Verjaardag en de Dood

Misschien vind je mijn opvatting van het leven te negatief of te confronterend. Volgens mij ligt het sowieso in de aard van de mens om zich te verschuilen zodra de gedachte aan iets te lastig wordt.

Maar is het niet zo dat de dag waarop je wordt geboren, tevens de dag is waarop je je eerste schreden zet richting de dood. Uiteindelijk zal de oplossing van het leven voor een ieder dezelfde uitkomst geven.

Hoezo dan, je eerste geboortejaar, is het niet beter om te spreken van je eerste verstervingsjaar!!  Klinkt het uiteindelijk niet veel positiever en eerlijker om zoveel mogelijk verstervingsjaren te hebben voordat het zelfstandig naamwoord een werkwoord wordt?

Mij lijkt een zin als: “Ik word 40 jaar”,  veel gewelddadiger en negatiever klinken als “Dit wordt mijn 40e verstervingsjaar”. Het is misschien even wennen bij de 2e zin, maar de blik is dan  vooruit gericht in plaats van dat er steeds teruggekeken wordt naar de oorsprong.

Oorsprong

Gevoelsmatig heb ik bij de eerste zin een wat zwaarmoedig gevoel, zo van “alweer 40”, terwijl de zin “Dit is mijn 40e verstervingsjaar”, hier geen vat op heeft. Het staat wat neutraler in het geheel.

Maar goed, zo voelt het voor mij hoor, ik kan niet voor iemand anders spreken. Want ook het 40e verstervingsjaar is natuurlijk gebaseerd op iets, een begin, maar misschien omdat het een andere manier van benaderen is, voelt het bij mij niet zo.

“Op naar minimaal 100 verstervingsjaren”, “en dat het versterven maar lang mag duren”, “lang zal hij versterven, lang zal hij versterven….” of “er is er één aan het versterven, hoera, hoera, dat kun je wel zien, dat is hij….”.

Het is misschien even wennen, maar ik vind het wel klinken. Vooral als je dan wel blijft bedenken dat het woord ‘versterven’ in deze context natuurlijk goed bedoeld wordt. Wat wil de tere mensenziel nog meer dan zoveel positivisme!!

This bird needs to fly


Moraal van dit verhaal uiteindelijk: doe vooral lekker wat jezelf wilt en waar je je goed bij voelt. Zolang anderen er geen last van hebben, is alles best. Maar bovenal: maak je om mij niet druk, ik vermaak me wel!!!! Tot de volgende keer.

Groetjes, René

 



Deel dit /Share this

Koester de dag

At Hodson Street – Cherish the day (©2017)


Koester de dag – Cherish the day

Deze avond zag ik een man in de spiegel. Hij staarde naar me. Het gezicht kwam me bekend voor, maar leek zo oud. Zo vaak heb ik dit gezicht nu al gezien en regelmatig heb ik me dan afgevraagd hoe het gezicht er over een paar jaren zou uitzien.

Steeds weer sta ik verbaasd over het herkennen van de contouren maar het tegelijkertijd veranderen van de details. Het gezicht is boller geworden, de haargrens is geweken, er zijn wallen onder de ogen verschenen.

En toch, het is nog steeds dezelfde persoon. Met dezelfde levenslust en dromen, maar wel ook met een andere blik. Waarschijnlijk de blik van levenservaring.

Het moeten accepteren dat de tijd onveranderbaar is, maar het menselijk lichaam vergankelijk. Het onbevangene van de vroegere jaren is verdwenen, realiteit is ervoor in de plaats gekomen.

Wijlen mijn schoonvader zei altijd: “koester de dag”. Toen ik jonger was dacht ik dan wel eens: “ja, ja, nu weten we het wel”. Maar naarmate de jaren vorderen krijgen zijn woorden met terugwerkende kracht steeds meer zeggenschap.

Het is maar een klein zinnetje, maar zo ontzettend doeltreffend. Je zou er gefrustreerd van kunnen raken, het besef van vergankelijkheid en onzekerheid, maar je kunt er ook bewuster door gaan leven. Het is gewoon zo, vandaag heb je en morgen moet je nog maar zien.

Wat mij betreft geeft dit inzicht  het leven uiteindelijk meer kwaliteit, meer diepgang. De dromen zijn realistischer geworden, maar worden ook intenser beleefd. Niets is vanzelfsprekend en wat zijn nu werkelijk dingen om je over op te winden. Nu is nu en zeker geen straks.

Geniet, koester de dag. Het zal ongetwijfeld niet iedere dag lukken. maar de dagen dat dit het wel lukt, leef/beleef je dubbel en dwars!!!!

De bij deze blog passende song “Cherish the day”, gaat over het hierboven beschrevene. Nog steeds opgenomen met alleen een recordertje aan de eettafel. Geluidstechnisch misschien niet het allerbeste, maar mij gaat het om de intensiteit van het nummer. En volgens mij komt deze het best op deze manier tot uiting.

“What you here, is what you get”, en ik hoop dat jullie dat zal bevallen!!

Groetjes en tot gauw,

René


Art of Autumn



Deel dit /Share this

Tijd en Dromen

At Hodson Street – Here comes Spring (©2017)



Art of Dreaming


De tijd is mooi, de tijd is prachtig. De tijd laat je uitkijken naar, geeft je herinneringen, laat je dromen. Maar ook, de tijd is wreed en hard. Het zal je altijd brengen naar het punt waar het ooit begonnen is, namelijk het “grote niets”. Je kwam uit niets, je verdwijnt in niets.

De tijd wacht niet, kijkt niet eens om. Gaat verder, alsmaar verder. Ieder moment veranderend, ieder moment onveranderlijk. Niets kan de tijd tegenhouden, het meest machtige dat er bestaat. Letterlijk onaantastbaar, slechts te definiëren in nietszeggende woorden.

Voor nu (laten we het deze week leuk houden) wil ik me beperken tot één van de mooie kanten van tijd, namelijk het creëren van dimensionale dromen. Als ik voor mezelf spreek, kan ik wel stellen dat dromen een van mijn liefhebberijen is. Gebeurt het niet overdag, dan zeker wel ’s nachts.

Art of Nature

Vooral deze nachtelijke dromen monden vaak uit in prachtige creaties. Wat ik toch al niet voorbij heb zien komen in de voorbije jaren…. Mede door het begrip ‘tijd’ in deze dromen, hebben ze een lengte, een geschiedenis. Hierdoor worden het complete verhalen.

Het leuke is dat diverse van deze verhalen gedurende de jaren regelmatig voorbij komen en steeds verder ingekleurd worden. Ook openbaren zich op dit soort momenten de wonderbaarlijkste decors, waarin het verhaal zich afspeelt.

Eindeloze gebouwen met beweegbare trappen en muren, aangestuurd door middel van raderen die geheel willekeurig bewegen en het verhaal op deze manier allerlei verrassende wendingen geven. Lange gangen vol deuren en niet verwachtte passages naar, in mijn geval dan, meestal een centraal punt.

Kasteel Cannenburgh

Eigenlijk zou het mogelijk moeten zijn om je dromen op te slaan en zichtbaar te maken voor anderen. Volgens mij was mijn roeping dan vast decorbouwer geweest!!

Grenzeloos en inspiratievol zijn deze dromen voor mij. Hoe vaak wordt ik wel niet wakker met een idee of, zoals ook Paul de Leeuw graag zingt, een wijsje in mijn hoofd. Grenzeloos zoals in de droom van afgelopen week waarin ik van Oost- naar West- Duitsland probeerde te komen.

Achtervolgd door allerlei bekenden uit mijn leven met wie ik aan diverse activiteiten moest deelnemen. Die, net op het moment dat ik de oversteek zou wagen, met mij in een, zelfverzonnen, pretpark diverse attracties wilden uitproberen.

Tsja, misschien frustrerend omdat ik op deze manier natuurlijk nooit voorbij die muur kwam, maar tegelijkertijd heel leuk omdat ik, omringd door dierbare vrienden, zonder enige kosten, urenlang vertoefde in de meest fantasierijke attracties.

Grote of Sint-Bavokerk

Iedereen kwam langs, reeds overleden mensen alswel nog levende vrienden, niets was te gek. Herkenbaar of denkt de lezer nu dat deze man lichtelijk labiel aan het worden is?

Over dromen gesproken, hoe heerlijk is het om, terwijl het buiten regent en waait, alvast weer aan de lente te denken. Waarom ook niet, in je dromen kan alles. De lekkere, frisse lentegeur, de eerste blaadjes aan de bomen, het weer voorzichtig startende gekwetter van de vogels, kom je al een beetje in de lentestemming?

Voor deze blog een zeer toepasselijk nummer, namelijk: “Here comes Spring”. Niet voor te stellen in deze sombere tijden, maar wel een mooie test om te controleren hoe het met jouw vermogen tot dromen is gesteld!! Lekker luisteren en laat je voor een paar minuten meevoeren naar een ander jaargetijde. Hopelijk geeft dat weer voldoende energie om deze regenachtige dagen te doorstaan!!

Succes ermee en tot de volgende Blog,

René


Deel dit /Share this

Breekbaarheid – Fragility

Licht in het duister

Wat is het leven toch een ongrijpbaar fenomeen. Per dag, per uur, ja zelfs per seconde kan het van gedaante verwisselen. Zeker ben je alleen van het verleden, voor de toekomst mag je slechts hopen.

Dit jaar is voor mij persoonlijk weer eens typisch zo’n jaar waarin alle uitersten van het leven zichtbaar worden. Aan de ene kant het gevecht van dierbaren om te blijven bestaan, aan de andere zijde het tegelijkertijd werken aan een mooie toekomst.

Zelden heb ik me zo ambivalent gevoeld. Toch moet je doorgaan, van het positieve blijven uitgaan. Niet altijd even makkelijk, zeker niet voor diegenen die het “lijdend voorwerp” zijn. Maar bij voorbaat opgeven is ook geen optie, dan is het spel zeker snel voorbij.

Vol bewondering en respect heb ik de afgelopen maanden gadegeslagen hoe met tegenspoed wordt omgegaan. Fascinerend ook om te bemerken hoe een duistere periode een relatie, ook na al die jaren, toch weer een stuk verdiept. Een, eigenlijk niet gewenste, bevestiging van de kracht ervan.

Ach, het leven, zo mooi, maar tegelijkertijd in al zijn hardvochtigheid zo lelijk. Als ode aan twee sterke vrouwen, waarvan er één al zo’n 19 jaar mijn levenspartner is, heb ik de song “Fragility” geschreven.

Beiden hard strijdend weer gezond te worden. Trots op jullie en vol respect zoals jullie je staande weten te houden, hoop ik dat dit nummer misschien een heel klein beetje extra motivatie kan geven om het gevecht te winnen. Het komt goed, zeker weten!!

” I believe in you, sure you’ll get through”

Deel dit /Share this