Only memories left

At Hodson Street – Only memories left



Zonder woorden

Ik ga naast je zitten, je ademt onrustig en slaapt. Met enige moeite overtuig ik mezelf ervan dat je het werkelijk bent. Wat kan een mens, wat betreft uiterlijk, snel veranderen.

Ik kijk naar je, is dit dan de laatste keer? Het is eigenlijk al onverwacht dat ik je nog een keer zo zou zien. Plotseling open je je ogen, kijkt om je heen, ziet me, en een glimlach verschijnt op het gezicht.

‘Hé, was je hier allang?’ We begroeten elkaar en spreken enige tijd. Helderheid en afwezigheid wisselen elkaar af. Wat me direct opvalt, is dat er een totale berusting is. Geen opstandigheid dit keer, maar een verzoening met het lot.

Dan doezel je weer weg. Een paar keer veeg ik je mond af; speeksel dat zich een weg naar buiten baant. Zo word je af en toe wakker gedurende de tijd dat ik er ben.

Maar wat een kostbare en dierbare tijd. In de paar gesprekjes van enkele minuten wordt een lange vriendschap bestendigd tot in de eeuwigheid. We benadrukken de mooie momenten en vertellen elkaar zonder enige gêne hoe belangrijk de vriendschap voor elk was.

We zwijgen. Gedurende enige tijd kijken we elkaar diep in de ogen. Intens. Woorden zijn niet altijd nodig om iets te verklaren. Ik neem afscheid. Dag lieverd. Nog een paar maal draai ik me om en zwaaien we naar elkaar.

Zonder woorden, dag lieverd……..

 



Deel dit /Share this

Give me Wings

Ook het nummer “Give me Wings”, is, net als de song “Where is our Concern“, aan de eettafel opgenomen met een simpel microfoontje, tijdens een repetitie.

Alle complimenten hierbij voor Chantal, die het nummer nog niet eerder had gehoord en na een uurtje repeteren, dit prachtige resultaat ten gehore gaf.

Meer ‘naked/unplugged’ kun je als muzikant niet gaan. Geen versterking, niets van dat al, alleen gitaar en zang. Simpel één take, en dat is het.

Maar dat vonden we juist prima passen, ook bij dit nummer. Emotie en bezieling, daar gaat het nu om, niet of het perfect van kwaliteit is.


Beweging naar Voren

De vogel, wat blijft het toch een prachtig, fascinerend wezen. Waar wij, de mens, al eeuwen bezig zijn om ons op enigerlei wijze te ontworstelen aan de zwaartekracht, daar spreidt de vogel zijn vleugels en gaat.

Hoe klein of groot dan ook, het lijkt geen enkele moeite te kosten om deze kracht te trotseren. Vrij en ongeremd bewegend, sierlijk en gracieus, zich verplaatsend waar dan ook heen, het maakt niets uit.

Mijn domein

En alsof dat allemaal nog niet genoeg is, betovert menig vogel ons gehoor met prachtige melodieën. Alsof nog even extra benadrukt moet worden wat voor een minkukels, wij mensen, wel niet zijn!!!!

De vogel, voor jou alle eer en lof in deze blog.Gracieus en Sierlijk


“Give me Wings”

Als de kleine vogel zingt, ben ik stil, doodstil. Een prachtige melodie, wat een voorrecht om toehoorder te mogen zijn. Wij met z’n tweetjes, een privéconcert.

I’ll sing my Song

De zon verwarmt ons, ik geniet en terwijl ik je volkomen vrij zie bewegen, bekruipen mij allerlei gedachten, ‘als ik nou, had ik nu maar….’

Is het niet een droom van velen om net zo vrij te mogen zijn als jij. Los van de zwaartekracht, zwevend in de lucht. Je laten meevoeren door de luchtstromen, dat moet toch heerlijk zijn.

Soms in mijn dromen, vraagt de wind ons beiden om te komen spelen. We stijgen op en al snel dansen we samen in de lucht, volkomen vrij, met de wind als metgezel. Echt waar, geloof me.

Hoger en Hoger

Laat me toch vergeten, alsjeblieft, laat me toch eens vergeten dat ik geen vleugels bezit en nooit zo vrij zal zijn als de zingende vogel. Maar ik blijf dromen, want zonder dromen is het leven lang niet zo mooi.

Intussen blijf ik tot die dag, misschien die ene dag waarop mijn wens eens vervuld zal worden, genieten van jou, de vogel. Van je schoonheid, je gratie, je liedjes, van al dat jou zo bijzonder maakt.

The successful Icarus

Groetjes, René



Schrijf je in voor de mailinglijst en mis niets meer!!!!

* indicates required


Deel dit /Share this

Where is our concern

“At Hodson Street – Where is our concern”

Het nummer “Where is our concern”, is aan de eettafel opgenomen met een simpel microfoontje, tijdens een repetitie. Meer ‘naked/unplugged’ kun je als muzikant niet gaan. Geen versterking, niets van dat al, alleen gitaar en zang. Simpel één take, en dat is het. Maar dat vonden we juist prima passen bij dit nummer. Emotie en bezieling, daar gaat het nu om, niet of het perfect van kwaliteit is.


De natuur

Telkens, iedere keer weer, als jij me vol liefde en genegenheid, zonder enig vooroordeel, omarmt en aan de boezem drukt, voel ik de intense liefde. Nog steeds, na al die jaren, ervaar ik datzelfde heftige gevoel.

Houden van….,  houden van je schoonheid, je kleuren, je geuren, het geluid, ja, gewoon een totale overgave. Glimlachend en gelukkig ervaar ik dit al.

Geen dag hetzelfde, altijd weer net iets anders, verras je me keer op keer. Wat ben je toch mooi en wat breng je me toch veel geluk en plezier.

Zittend op een bankje, met alleen maar jou om me heen, de wind die mijn haren beroert en het vrolijke vogelgekwetter, laat ik mijn gedachten gaan.

Jij toont, ik geniet, wij samen in volstrekte harmonie.


Alleen voel ik me dit keer bezwaard. Juist door jou besef ik hoe kwetsbaar deze harmonie is, maar tegelijkertijd hierdoor zo sterk en dierbaar. Juist door jou besef ik wat voor een rol ik hierin speel en zo sterk als je bent, tegen de vernietigende, destructieve krachten van de mens kan niets op.

Zo ironisch, zonder jou zouden wij niet kunnen leven, geen zuurstof hebben om te kunnen ademen. Tegelijkertijd zijn wij, met ons doen en laten, jouw grootste bedreiging. Wanneer beseft de mens toch eens dat hij leeft bij de gratie van jou en niet andersom. Zonder jouw gastvrijheid hadden wij hier niet kunnen bestaan.Kleurenvanger

En wat doen wij, de mensheid, als dank, we wonen je volledig uit. Belasten je, vervuilen je, verkwisten je grondstoffen en wat al niet meer. Gelukkig zijn er meer en meer mensen gekomen die hetzelfde zijn gaan beseffen als ik.

Het is tijd om onze dankbaarheid te tonen. Eindelijk eens een passend gebaar richting jouw, onafgebroken, nimmer versagende genegenheid. Respect en waardering geven en het kwetsbare evenwicht proberen te herstellen.

Jij hebt alleen maar gegeven, wij hebben alleen maar genomen. Dat kan zo niet langer. Zonder jou zijn we niets, bestaan we niet eens. Er is geen alternatief of plan B . Nu en niet straks. Geen uitstel meer mogelijk. Juist nu, in deze hysterische tijd, is het absoluut nodig dat de welwillende mens zich gaat verroeren. De eerste tekenen zijn er gelukkig.Schoonheid van een vlinder

In feite is deze blog een vervolg op de blog “Vrijheid en onontkoombaarheid“. Namelijk in de zin dat het hieronder beschrevene, helaas, een prima voorbeeld is van de derde wet van Newton, actie = – reactie.

De massa in Amerika heeft door middel van stemgedrag iets in beweging gezet, wat nauwelijks meer af te remmen valt. Waarschijnlijk niet eens zo bedoeld, meer een tegenstem tegen het huidige politieke klimaat, maar wel één met verstrekkende gevolgen.

Eenmaal in het zadel geholpen door deze massa, zich omringend met gelijkgestemde soortgenoten, (dus bijna zonder enige tegenspraak), onstuitbaar in zijn dadendrang. Overtuigd van het eigen gelijk, handelend voor eigen belangen.The long and winding road

“Ach, zo’n vaart zal het toch niet lopen”, was de gedachte in het begin, en nu, enige tijd later, heeft het grootste gedeelte van de stemmers spijt als haren op het hoofd. Het loopt namelijk dus wel zo’n vaart.

Hoe is het toch in godsnaam mogelijk dat een, bijna 71-jarige man, eigenhandig een, nota bene door het land zelf ondertekend, akkoord opzegt. Het “klimaatakkoord van Parijs“, opgezegd door één van de grootste, zowel in het verleden als heden ten dage, vervuilers op aarde.

Een bijna 71-jarige Amerikaanse president, Donald Trump, die op deze manier ver over zijn graf heen regeert en een belachelijk stempel drukt op de komende generaties. Wil opnieuw gaan onderhandelen over, voor hemzelf, minder pijnlijke voorwaarden.

Dat klinkt toch net zo als een jongetje die iedereen slaat, maar zodra hijzelf een tikje moet incasseren, roept dat slaan niet eerlijk is en pijn doet.

Kom op, stilzwijgende meerderheid van welwillende mensen, stop de kop niet langer in het zand en begrijp dat dit compleet de verkeerde kant opgaat. Het is niet ‘America first’, zoals deze oude, narcistische man ons wil doen geloven, het is niet ieder voor zich.

Hebben eeuwen van ontwikkeling en beschaving ons juist niet geleerd dat we het met z’n allen moeten doen. Het creëren van een succesvol harmoniemodel tussen de mensheid en de natuur is essentieel voor het voortbestaan van onze soort, de mens. Soms zul je daarbij inderdaad pijnlijke concessies moeten doen, maar wat is het alternatief?

We mogen allang ontzettend dankbaar zijn dat de natuur het zolang met ons heeft volgehouden. Laten we de blik naar de toekomst gericht houden en niet een stap terug in het verleden zetten. Samenwerken in plaats van ieder voor zich, natuur boven economie, welvaart maar niet ten koste van elke prijs, kortom harmonie!!De blik naar voren....

Ook al heeft zo’n machtig leider andere ideeën, je kunt in ieder geval bij jezelf beginnen om een ander ‘beleid’ te voeren. Gelukkig zijn de eerste eigen initiatieven reeds zichtbaar. Zoals de samenwerking tussen de staat Californië en China op klimaatgebied. Een hoopvol signaal dat ook binnen Amerika, staten een eigen koers gaan varen.

Ze tonen zich ervan bewust te zijn wat de gevaren zijn van het opzeggen van het klimaatakkoord en het ontkennen van de desastreuze gevolgen van het handelen van de mens op het klimaat.

Ze laten zien dat ze beseffen dat er soms dingen zijn die geen andere keuze laten dan direct reageren en handelen, ongeacht wat de ‘baas’ denkt. Nogmaals, er is geen plan B, geen alternatief. Zonder de natuur, geen mens.

“Where is our concern”; ik blijf hoopvol, het is nog niet te laat!!!!

Groetjes, René



Schrijf je in voor de mailinglijst en mis niets meer!!!!

* indicates required


Deel dit /Share this

Vrijheid en Onontkoombaarheid

Wie het eerst komt….

Net een prachtig boek uitgelezen, namelijk ‘De jaren van onschuld’ van de schrijfster Edith Wharton. Meeslepend, beklemmend en ook herkenbaar. Kun je je ooit ontworstelen aan het milieu, de onuitgesproken wetten, waarmee je bent opgegroeid. En ook de kracht/macht van de massa en het (on)vermogen daar als individu tegenin te gaan.

Natuurlijk, de mens ontwikkelt zich gedurende zijn leven (althans, dat valt te hopen), maar kom je ooit geheel los van de wortels waarop je totale persoon is gebouwd? Of net als bij de bloemen, de planten, de bomen, sterft (figuurlijk gezien dan) het individu wanneer het loskomt van de wortels.

De Oorsprong

Ik vermoed dat zelfs de meest vrijgevochten personen, wanneer zij eerlijk zijn, diep van binnen nog wel eigenschappen herkennen, die gerelateerd zijn aan de ontwikkelingsfase, en dan specifieker, het milieu, de omgeving, waarbinnen deze ontwikkeling heeft plaatsgevonden.

Moeilijk om toe te geven, maar naarmate de jaren verstrijken, zullen er steeds meer ‘trekjes’ zichtbaar worden, waar men zich misschien wel heel lang en heel hard tegen verzet heeft. Van die kleine momenten waarop je je plotsklaps bewust wordt dat de ‘appel niet ver van de boom’ valt.

Dit brengt me bij de titel van deze blog: ‘Vrijheid en Onontkoombaarheid’. Verwachtingsgedrag, verlangd gedrag en de moeilijkheid en gewenstheid hier onderuit te komen. Wanneer is iets vrijheid en wanneer is iets onontkoombaarheid. Een dilemma welke Lev Tolstoj zich ook al oplegde en uitvoerig door hem beschreven wordt in epiloog 2 van ‘Oorlog en Vrede’.

Wordt een mens daadwerkelijk ooit vrij in handelen en denken, ook als men zich aan de groep ontworsteld heeft. Naarmate de tijd verstrijkt en men meer te weten komt over de persoonlijke achtergrond van een individu, des te meer er vaak een patroon valt te ontwaren, waardoor men de neiging heeft te zeggen dat iets onontkoombaar was.

Laat me maar eventjes

Net als de hoofdpersoon Newland Archer in het boek van Edith Wharton op het einde toch een keuze maakt, die op het eerste gezicht verrassend lijkt, maar bij nadere beschouwing onontkoombaar was. Gezien het achterliggende leven en de daarbij aangeleerde ‘vaardigheden’, kon Newton, als produkt zijnde van de in zijn tijd in zijn milieu (groep) heersende opvattingen, ook eigenlijk niet anders dan deze keuze maken, zelfs na zoveel jaren.

Een mens kiest immers vaak voor de vertrouwde weg, in plaats van het onbekende. Zodoende lijkt een mens vrij als deze zich heeft ontworsteld aan de hem benauwende verplichtingen, maar is hij dan ook wel daadwerkelijk vrij? Blijft er niet altijd een basaal laagje ergens in de ziel van de mens liggen, gevuld met ‘overblijfselen’ uit de ontwikkelingsfase.

Feit blijft wel, mijns inziens, dat een mens altijd moet blijven pogen zijn eigen ideeën te blijven uitdragen. In mijn belevingswereld is iets niet zwart of wit, links of rechts, maar meestal een combinatie van beide kanten. Misschien gaan vrijheid en onontkoombaarheid meer en beter samen, dan wij denken.

Onderdeel uitmaken van een groep kan wellicht juist positief zijn, mits er maar voldoende vrijheid blijft voor de keuzes van het eigen individu. Een massa kan binden, kan zorgen voor een eigen identiteit, maar moet nooit op monomorfie gaan lijken.

Groepsgedrag

Denk aan de derde wet van Isaac Newton: actie = – reactie. Als de groep te gelijkend wordt, zonder enig tegengeluid of weerwoord, kan er een reactie ontstaan die niet gewenst is. Naarmate de groep groter wordt, zal de reactie, volgens deze derde wet, evenredig zo groot zijn. Zolang er voldoende ruimte is voor eigen identiteit binnen de massa, zal er voldoende weerstand worden ontwikkeld, waardoor de beweging altijd geremd zal worden.

Vrijheid en onontkoombaarheid, namelijk het onderdeel uitmaken van een groep, gaan dan hand in hand. Zonder elkaar te verstikken toch samen een band, een binding die juist misschien de meest extreme kanten van menselijk gedrag dempt.

Toepasselijk genoeg bij deze blog, was ik afgelopen week bij de zeer verdienstelijke uitvoering ‘De Jossen’ door de Haarlemse amateur-toneelgroep Bende. ‘De Jossen’ is een stuk, geschreven door de Vlaamse auteur Tom Lanoye.

In dit stuk wordt op een beklemmende wijze zichtbaar gemaakt wat een groep en de daaruit voortvloeiende groepsverwachtingen teweeg kan brengen bij zowel groep als individu, als er geen ruimte is voor de eigen identiteit. Juist daardoor valt uiteindelijk de gehele groep uit elkaar.

Even alleen….

Is het sowieso niet dat een groep/massa, bijeengehouden door een gedeeld principe dat niet onderdeel uitmaakt van ieders oerzielselen, gedoemd is uiteen te vallen. De ellende is alleen dat de reactie die de groep teweegbrengt, zijn kwalijke gevolgen vaak dan al heeft doen gelden voor individu en maatschappij. Hier zijn, helaas, voorbeelden te over van in de recente geschiedenis.

Elkaar ‘gevangen’ houden in zelf gecreëerde verwachtingspatronen, een zelf in stand gehouden groepsdruk, leidt alleen maar tot problemen uiteindelijk. Daarentegen kan het zonder probleem kunnen hebben van eigen ideeën cq. opvattingen binnen een groep, leiden tot een klimaat waarin het onderling vertrouwen en respect alleen maar zal groeien. Luisteren naar en accepteren van elkaar.

Toepasbaar op micro-, lees groepsniveau, alswel macro-, lees wereldniveau. Zolang landen met elkaar kunnen blijven praten zonder over alles precies hetzelfde te moeten denken, en respect betonen voor de soms afwijkende meningen van een ander land, is er een grotere kans op stabiliteit en vrede dan als een land een ander land zijn principes wil opleggen.

Natuurlijk begrijp ik best dat dit theoretisch gezien allemaal wel mooi klinkt, maar dat er in de praktijk met veel meer factoren rekening moet worden gehouden. Het voert op dit moment alleen iets te ver om dat er allemaal bij te gaan halen in dit artikel, dan kan ik beter een boek gaan schrijven.

In dit artikel gaat het mij voornamelijk om het belang de ogenschijnlijk tegengestelde begrippen vrijheid en onontkoombaarheid te plaatsen in een meer harmonieus model. Het hoeft elkaar niet te bijten, het kan elkaar juist op een positieve manier versterken, mits de verhouding tussen beiden maar goed gedoseerd wordt.

Vrijheid en Onontkoombaarheid

In die zin kan onontkoombaarheid  misschien maar beter geaccepteerd worden als gegeven, in plaats van zich er tegen te blijven verzetten. Of je nu wilt of niet, je zult altijd wel iets bij je blijven dragen uit het verleden, zowel positief als negatief. Beter zou zijn die, door het accepteren zo uitgespaarde, energie te besteden aan nuttiger dingen.

Ook dat is vrijheid, mits je dus maar wel de kans krijgt een eigen stuk identiteit op te bouwen, zodat die energie ook aan dingen kan worden besteed waar je zelf achter staat. Een blijer en gelukkiger individu zal uiteindelijk een groep alleen maar versterken. Iets is zo sterk als de zwakste schakel in de keten!!!!

Rust en Schoonheid

Tot zover voor deze keer; mocht de blog je bevallen, schrijf je dan in en mis geen enkele blog meer!!!! Reacties op de blog zijn ook altijd meer dan welkom!!!!

Groetjes, René



Schrijf je in voor de mailinglijst:

* indicates required



Deel dit /Share this

Lentegevoel

Na alle ‘zware’ onderwerpen van de afgelopen weken, even iets vrolijkers deze keer als onderwerp van de blog, namelijk het lentegevoel met de daarop volgende, hopelijk, mooie zomer. Ieder seizoen heeft zo zijn charme.

Van de lente vind ik persoonlijk het mooiste moment als je plotseling aan alles om je heen bemerkt dat deze aanstaande is. Je ziet het, je hoort het, je ruikt het en je voelt het. Bedrijvigheid alom bij mens en dier en een wind die plotseling weer zijn volledige koorbezetting terug heeft.

Over deze zaken enige mijmeringen, begeleid door een toepasselijke song “I’m ready to Rock ’n Roll”, die past bij het gevoel dat de meeste mensen krijgen als de lente losbarst. Een gevoel van onstuitbare energie, de neiging de ramen te openen, de straat op te gaan en luidkeels te zingen (althans, in mijn beleving dan, dit kan per mens verschillen….. :-)).


Het lentegevoel

Niets zo mooi als het ongrijpbare moment waarop je intuïtief voelt dat de lente begint. Je hoort het geluid van de eerste vogels, wiens vrolijke gekwetter wordt weerkaatst tegen de, nog bladarme, bomen. Hierdoor juist extra versterkt.

De geuren en kleuren van al dat moois wat langzaam weer opkomt. De eerste knoppen aan de bomen, de eerste bloemen laten schuchter hun prachtige kleuren weer zien. De zon doet verwoede pogingen je aan haar warmte te laten laven.

Op straat heerst een soort opwinding, bedrijvigheid, die zich misschien het beste laat omschrijven als ‘bruisend’. De mens heeft te lang binnen gezeten, te weinig licht gezien en weet van gekkigheid haast niet wat het met de nieuw verworven hoeveelheid energie aan moet.

Ook de dieren beginnen enthousiast en vol drift aan een nieuwe cyclus van het nog ongeboren leven. De mannetjes doen hun uiterste best om bij het vrouwtje in de smaak te vallen en laten zich van hun mooiste kant zien en horen.

’s Avonds laat de hemel zich fraai gelden. Het kleurenpalet, ontstaan tijdens de ondergaande zon, wordt steeds indrukwekkender. De hemel staat in ‘brand’. Laat het leven leven, geef het vrije doorgang en geniet. Het is lente……..



Aan de takken van de bomen groeien langzaamaan  nieuwe, verse blaadjes waardoor de wind, na een lange winter, weer de beschikking krijgt over een uitgerust en voltallig koor.

Wat heerlijk om te luisteren naar de prachtige composities die de maestro in samenwerking met zijn discipelen voor ons in petto heeft.

Een enorme bron van inspiratie voor mij. Neem eens de tijd ervoor en geniet, eenmaal betoverd door dit samenspel zul je ongetwijfeld begrijpen wat ik bedoel.


De wind en haar discipelen

Ademloos luister ik naar het koor der bladeren. Iedere keer weer, als de wind de bladeren aan de bomen beroert, dan eens zacht, dan weer fel, klinkt, als ware het dat ieder blaadje een eigen stem bezat, een prachtig gestemd geluid. Duizenden kelen, maar allen dezelfde toonsoort. Geen dissonant, geen enkele, fascinerend.

De grote bladeren vormen de bas, wellustig brommend als de wind hen raakt. Daardoorheen, een vrolijk kwetterend kinderkoor. Gevormd door de kleine bladeren, jong en speels eigenwijs. Maar vol discipline de juiste hoogte niet versagend.

De wind als strijkstok, maar tegelijk als dirigent. Dan weer strelend, dan weer bulderend, componeert zij de melodie, beheerst zij het complete stuk. Haar discipelen volgen lijdzaam, vol genegenheid haar bevelen.

En ons, luisteraars, past slechts een stilzwijgen, om bewonderend te genieten van dit volmaakte samenspel tussen meester en koor. Het is lente……..


Tot zover mijn mijmeringen over het lentegevoel. Rest mij nog te vragen je alsjeblieft in te schrijven als deze blog en/of deze site je bevalt. Dit kan met behulp van het formulier onder het kopje “Inschrijven Mailinglijst” of met het formulier hieronder geplaatst.

Schrijf je in voor de mailinglijst:

* indicates required

Het is voor mij één van de weinige manieren om te zien en te ontdekken of er interesse is voor deze combinatie van muziek, fotografie en teksten. Slechts een mailadres volstaat om mij nog meer motivatie te geven deze ingeslagen weg voort te zetten!!

Groetjes, René

Deel dit /Share this

Herdenken en Vrijheid

 Weg, maar niet vergeten

(eerebegraafplaats Bloemendaal)


De wind en ik. Alleen wij 2, samen in de duinen. De wind fluistert, de wind praat. Ik luister aandachtig en geniet.

Dan wordt mijn aandacht getrokken door dit panorama. De wind zwijgt en laat mij, versterkt door deze stilte, in gedachten achter.

Plots besef ik waarom ik kan genieten in vrijheid. Hiervoor het ultieme offer gegeven, rest mij aan hen slechts dank en respect. Weg, maar niet vergeten.


Op 4 mei herdenken wij, op 5 mei vieren wij onze vrijheid. En zo zou dat altijd moeten blijven gaan. Opdat wij nooit zullen vergeten……..


Juist in deze turbulente tijden is het goed stil te staan bij wat de mensheid heeft/had kunnen leren uit de voorbije geschiedenis. “Door schade en schande wordt men wijs”, luidt het spreekwoord, maar wat betreft het handelen van de volwassen mens twijfel ik hier regelmatig aan.

Is al wat er nu gebeurt op deze aardbol, al die haat en onverdraagzaamheid, juist een vrijheid of een onvermijdbaarheid in de ontwikkeling van de mens. Heeft de mensheid dit nodig om uiteindelijk op een hoger niveau te komen of is men bezig de eigen ondergang te arrangeren.

Toch weiger ik de hoop op te geven dat geen van beiden het geval is. Ik kan ook niet anders. Ik wil en kan mezelf niet verloochenen. Haat mag gewoon niet winnen van verdraagzaamheid. Het kan toch niet zo wezen dat al die offers van mensenlevens voor de vrijheid die wij nu genieten, voor niets is geweest?

Een ieder van ons, vrouw, man, wit, zwart, homo, hetero, christelijk, islamitisch, of wat dan ook, komt voort uit een eitje en een zaadje. Een ieder is gelijk en heeft dezelfde rechten (en ook plichten!!) op een vrije, vreedzame wereld zonder vooroordelen.

Wij allemaal zouden moeten begrijpen wat een unieke kans het is om voor even deelgenoot te mogen zijn van deze prachtige aarde. Ieder slechts eenmaal, dus waarom er niet van genieten in plaats van er een zooitje van te maken.

Waarom elkaar niet als gelijkwaardig beschouwen en er samen een groot feest van maken, gedurende de korte tijd dat we samen op aarde zijn. Verschil kan binden, mits je er maar in gelooft.

Hoe kan het nu dat jonge kinderen zonder enig probleem verbroederen met elkaar, terwijl wij, volwassenen, daar nu juist zo’n moeite mee hebben.

Ergens op de route van kind naar volwassenheid gaat het mis. Dat kunnen alleen wij, de betweters, de grote mensen, ons aanrekenen. Op het moment dat wij er ons mee gaan bemoeien, gaat het mis.

“Inject the venom”, verander een compleet blanco ziel in een, naar onze ideeën gevormd wezen en je ziet het resultaat. Een verziekte wereld die wij eigenlijk niet waard zijn.

Misschien moeten wij volwassenen eens onze mond houden en te rade gaan bij onze kinderen. Wijsheid is geen irreversibel proces, soms zullen we moeten accepteren dat de wijsheid bij een jongere generatie ligt. Door naar hen te kijken en te luisteren komen we misschien weer terug bij onze basis.

Beseffen we weer dat niemand geboren wordt met gevoelens van haat en onverdraagzaamheid. Maar dat in onze oorsprong, in ons allerprilste begin, de oplossing huist. Wij allen, wie dan ook, komen als volstrekt gelijken op deze aarde, zonder welk vooroordeel dan ook.

Als dat de levensfilosofie gedurende ons hele verblijf op deze prachtige planeet zal worden, geleerd van onze jongste generaties, zal dat ongetwijfeld leiden tot een prettiger verblijf, voor wie dan ook.

Niemand leeft voor eeuwig, maar een ieder die leeft is gelijkwaardig, aan wie dan ook. Gelijke rechten, gelijke plichten. Dus kom op, ook jij kunt het. Misschien ben ik een dromer, maar hopelijk ben ik niet de enige!!


Vrijheid


De onderstaande song “Better World” slaat op dit thema. Live gespeeld, niet 100 procent van kwaliteit, maar wel 100 procent vanuit het hart!!!! En is dat niet waar het allemaal om draait?

Groetjes, René



Schrijf je in voor de mailinglijst:

* indicates required


Deel dit /Share this

Try

In dit leven heb je maar één garantie die voor ieder mens gelijk is. Alleen wanneer deze verzilverd wordt, is voor ons allen meestal een vraag.

Tot dat moment is het, mijns inziens, beter om, hoe moeilijk soms dan ook, te genieten van het leven. In ieder geval te proberen te genieten van het leven. Neemt niet weg dat het gemis van mensen die niet meer onder ons zijn, blijft bestaan.

Het is goed om hen te blijven herinneren. Is het niet zo dat iemand pas echt weg is, als er ook niet meer aan deze persoon wordt gedacht, over deze persoon wordt gesproken? Laten we hen eren, door ze te blijven herinneren, ze regelmatig onderwerp van het gesprek te maken.

Is hun heengaan niet het grootste bewijs dat wij, die nog wel leven, deze geboden kans met beide handen moeten aangrijpen. Voor je het weet wordt ook onze garantie verzilverd en is het ‘feest’ voorbij.

De 2 stukjes tekst hieronder zijn mijn bijdrage voor vandaag aan het herinneren en doen voortleven van bepaalde personen.

Het eerste stukje is geschreven, enkele momenten na het vernemen van het nieuws, nu 2 jaar geleden. Om de emotie van dat moment niet te verstoren, is er niets aan het stukje herschreven. Zodoende onbewerkt en direct uit het hart.

Het tweede stukje is de inspiratie geweest voor de song ‘Try’. Daarin heb ik geprobeerd het emotionele dilemma te beschrijven waarvoor we soms geplaatst worden in het leven. Niet eerlijk, maar helaas wel realiteit…

Groetjes, René


In memoriam

Hoe vertel ik het mijn kinderen, zonder zelf aan emoties te bezwijken. Hoe vertel ik het onbevattelijke, wat nu toch echt is gebeurd. Het leven is oneindig veel harder, dan je in je jeugd kunt begrijpen. Het wankele evenwicht tussen leven en dood is zeer snel verstoord.

Ach lief kind, geniet zolang je kunt van je onbezorgde jaren. Misschien wel kinderzorgen, maar geen groot mensenverdriet. Geloof in al je dromen en idealen, geef ze zo lang mogelijk de ruimte, voordat je het werkelijke verhaal van het leven doorziet.

Na jaren van samenzijn, is voor jou het moment gekomen. Altijd eerder dan jezelf had gewenst. Het blok abrupt in tweeën gespleten, een helft nog hier, de ander verdwenen. Op weg naar wat niemand vertellen kan.

Zomaar een dag in het aardse leven. De klok tikt voort, voor sommigen staat hij stil. Niet uit onverschilligheid geboren, maar verplicht opgekregen, adem ik door, denkend aan jou. Dat is het leven, het werkelijke verhaal. Wij leven verder, maar zonder jou.

01-05-2015


Try

Ik zag een lepelaar en dacht aan jou. Was het toeval of zocht je me op? Het moment was in ieder geval fraai gekozen. Een onstuimige atmosfeer, prachtige luchten en bijna een jaar verder.

Nooit eerder had ik er één gezien hier en je was sneller weg dan gedacht. Mijn aandacht was even afgeleid en toen ik weer opkeek, begaf je je reeds weer in de lucht. De avond verstreek; zou je me nog een keer bezoeken? Ik hoopte het.

Dan, vlak na het ondergaan van de zon, zag ik je ineens weer. Even liet je je zien, alvorens de wereld verder te verkennen. We hebben elkaar begroet; het is fijn te weten dat je me niet bent vergeten.

Zolang er lepelaars blijven komen, zolang ik ze zal zien, zal ik aan jou denken. Wie had dat ooit kunnen bedenken, een lepelaar, levenslang symbool voor jou.

26-04-2016

 Hekslootpolder, Haarlem




Schrijf je in voor de mailinglijst:

* indicates required


Deel dit /Share this

I’ll show you my weakness

Macht⇔Zwakte, kracht⇔Kwetsbaarheid 〉 schaamte

Macht en kracht, zwakte en kwetsbaarheid. Liggen de verhoudingen tussen elkaar wel zo vast als vaak verondersteld wordt? En wat voor rol speelt het begrip ‘schaamte’ in dit alles? Zomaar wat mijmeringen van mij over dit geheel het afgelopen jaar, uiteindelijk leidend tot een foto en een song.

Toont de macht van een mens ook zijn kracht aan; is de kracht juist niet gelegen in het tonen van zwakte? Kwetsbaarheid tonen vereist kracht. De macht van een mens, in welke vorm dan ook, kan leiden tot schaamte bij de ander. Daarentegen kan de kracht van/in een persoon ervoor zorgen, dat deze schaamte zich niet ontwikkelt.

Ook de machtigste persoon zal diep van binnen zijn eigen zwakheden kennen en kracht nodig hebben om zich hier niet voor te schamen. Is het willen hebben van macht ook eigenlijk niet het proberen te maskeren van zwakte? Angst voor het onbekende.

Wat gebeurt er als ik mijn zwakte, mijn kwetsbaarheid, toon; hoe stel ik me op. Wat denken anderen van me; ik voel me onzeker, weet niet wat er gebeurt. Is het wel een zwakte als ik me kwetsbaar op stel. Schaam ik me of geeft het me juist kracht mijn eigen zwakte te tonen.

Het ligt aan het individu zelf wat te doen met deze veronderstelde ‘gebreken’. Verbergen door macht uit te stralen of gebruiken om uiteindelijk een krachtiger persoon te worden. Mijn tip: toon je kwetsbaarheden, toon je zwaktes. Laat het gebeuren en toon juist hiermee, je kracht. Zwak is degene die hier niet mee om weet te gaan.

Iedere keer dat de schaamte wordt overwonnen, leidt dat tot een toegenomen zelfvertrouwen. Niet met als doel om macht te verwerven, maar slechts enkel om te komen tot totale vrijheid. Rekening houdend met de kwetsbaarheid van een ander, doch onverschillig over wat een ander van hem denkt.

Zo is kwetsbaarheid geen zwakte, maar een geduchte kracht, de schaamte ver voorbij. Met de macht de mens toleranter en verdraagzamer te maken ten opzichte van zijn medemens.

Immers, als ieder mens zijn eigen zwaktes/kwetsbaarheden durft te tonen aan de medemens, is er geen enkele reden meer om te schamen; is er geen macht meer nodig om de eigen zwaktes te maskeren. Wij allen zijn gelijk, met al onze onvolkomenheden. Geen mens uitgezonderd!!!!

Is dat niet precies, wat deze wereld, deze samenleving op dit moment juist nodig heeft?! Iets meer kwetsbaarheid in plaats van al dat machogedrag. Meer begrip voor elkaar in plaats van direct de aanval te zoeken. Laten we hopen dat men tot inkeer komt. Misschien naïef, ik weet het, maar ik mag het toch wel hopen.


I’ll show you my weakness, I believe it’s my strength


De onderstaande foto vond ik zeer toepasselijk. De volgende generatie; de invloed van ons volwassenen op onze kinderen bepaalt of tolerantie en verdraagzaamheid een steeds belangrijkere rol gaan spelen. Nog geheel onwetend op dit moment, maar wat willen wij ze mee geven voor later?

Naar aanleiding van al deze overpeinzingen ontstond bij mij de inspiratie die leidde tot de onderstaande song, namelijk: “I’ll show you my weakness”. Ditmaal leek het mij leuk om de ‘studio’-versie te plaatsen. De ‘live’- uitvoering is reeds geplaatst op de site.



Nogmaals, bedenk wel, de muziek is thuis opgenomen en geen professioneel studiowerk!! Maar volgens mij doet dat totaal geen afbreuk aan de intentie van het nummer.

Dat was hem voor deze week. Voel je vrij dit bericht te delen of van een reactie te voorzien, waarvoor alvast mijn hartelijke dank!!

Groetjes, René



Schrijf je in voor de mailinglijst:

* indicates required


Deel dit /Share this

Dreamer

Tijd voor een nieuw bericht!! Ditmaal wil ik graag een duidelijk geval van samenhang tussen de 3 elementen, muziek, fotografie en tekst laten zien. Het tafereeltje vond afgelopen zomer plaats tijdens onze vakantie.

Het geheel inspireerde me tot het hieronder geplaatste. Vanuit de foto ontstond een stukje tekst. Vanuit de tekst ontstond het muzieknummer en vanuit de song ontstond weer de tekst bij de muziek. Kun je het nog volgen??

Het is een mooi voorbeeld van hoe het er aan toe kan gaan in die bovenkamer van me (wat een chaos….) en beloofd is beloofd, de bedoeling van deze blog is mede jullie daar een inkijkje in te geven!!

Let wel, de tekst van de song is dus een andere dan de tekst bij de foto’s, maar volgens mij is de songtekst prima te volgen door de mooie, duidelijke zang van Chantal.

Beide teksten bevatten een duidelijke boodschap. Een mens kan niet zonder dromen, hoop en/of verwachtingen. Probeer de dromen die je als kind had op latere leeftijd ook nog steeds te hebben.

Blijf sowieso dromen houden gedurende het leven. Niet altijd even makkelijk, ik weet het, maar het kan je leven wel degelijk verrijken.

Bedankt weer voor jullie aandacht. Schroom niet een reactie te geven en deze site te delen met wie je maar wilt. Tot gauw!!!! Groetjes, René


“Dreamer”

Balancerend op een dunne balk, trachtend het evenwicht te bewaren, beeld je, zonder het zelf te beseffen, het begrip leven fantastisch uit.

De beweging naar voren, weg van de duisternis, op zoek naar licht. Het hoofd geheven, de laatste zonnestralen zijn voor jou.

Op de achtergrond de hoop en verwachting gevangen in een boog, ontstaan uit het spel der elementen. Je kunt het, hebt vertrouwen en geniet.

Hoe lastig het soms ook zal zijn, zelfs uit de donkere momenten kan uiteindelijk iets moois ontstaan.




At Hodson Street – “Join’ This Ride”



 

Schrijf je in voor de mailinglijst:

* indicates required


Deel dit /Share this

Eerbetoon aan een mooie stad

Zo, de eerste blog is een feit. Geen lange blog, maar een eenvoudig eerbetoon aan de stad waarin ik sinds enige jaren woon. Tevens een mooie gelegenheid om een foto uit de fotogalerij extra te belichten.

Haarlem, de stad waarin mijn, veronderstelde, creatieve talenten eindelijk hun weg naar buiten weten te vinden. Geen belemmeringen meer, gewoon gaan. Misschien stelt het wel niets voor, pech dan, maar ik voel me er wel bij!!

Voel je ook zeker niet gedwongen dit al te moeten lezen en bekijken, het is een mogelijkheid die ik wil bieden. Het zou al geweldig zijn als ik één persoon op deze aardbol zou kunnen plezieren met mijn creatieve “oprispingen”.

Met zo’n fijne en mooie stad als initiator kost het weinig moeite om inspiratie op te doen. Stap de deur uit en kijk goed om je heen; laat vervolgens je gedachten de rest doen. Dat was precies wat er met deze combinatie van foto en tekst gebeurde. Van het kijken kwam de foto, van de gedachten kwam de tekst.


“Feest aan het Spaarne”

Zelden brengt een splitsing saamhorigheid, maar jou is het gegeven.

Met sierlijke bewegingen verdeel jij, nonchalant en ogenschijnlijk zonder veel inspanning, de stad in twee.

Gescheiden van elkaar, maar onlosmakelijk en met genoegen één geheel, Haarlem. Bruisend, vol energie, net als jouw wezen.

Prachtig om te zien hoe jij verbindt door te scheiden.


Dat was hem, de eerste blog, de kop is eraf!! De komende tijd is mijn bedoeling diverse blogs te plaatsen, zodat duidelijker wordt wat mijn bedoeling met dit alles is. Mocht het je bevallen, ben je nieuwsgierig of wat dan ook geworden, schroom niet en schrijf je in voor de mailinglijst. Des te meer zielen, des te meer vreugd!!!!

Tot gauw. Groetjes, René


Schrijf je in voor de mailinglijst:

* indicates required


Deel dit /Share this