Help, een midlife crisis in aantocht?!

At Hodson Street – Give me Wings ©2018

Een eerste resultaat uit de “Hodsonstudio” in het bovenkamertje thuis. Het kan altijd beter, maar héé, wij zijn geen Abbey Road Studios :-):-)


Symptomatisch voor de moderne mens is het jachtige bestaan. Dit weekeinde begon op vrijdagavond met een mooi voorbeeld hiervan. Een nogal fors uitgevallen auto met jeugdige bestuurder wilde de straat in, waar ik als voetganger net stond. Na een portie toetergeweld reed de auto naast me en begreep ik dat de bestuurder me iets duidelijk wilde maken.

Het raampje ging open en ja hoor, wat verrassend, ik stond volgens de jongeman in de weg. Verbazingwekkend op zich, want de auto stond op dat moment nota bene naast me. Vervolgens werd mij direct medegedeeld dat ik dan misschien wel geen haast mocht hebben, maar dat deze persoon niet alle tijd had en nog wel meer te doen had.

Nadat ik mijn oprechte medeleven had betoond aan deze drukbezette man, ging het raampje weer dicht en scheurde de auto er vandoor. Op weg naar een heerlijk, ontspannen weekeinde, tenminste dat hoop ik dan maar 🙂 Tja, dat is toch wel iets dat ik in de loop der jaren heb afgeleerd. Jezelf het gevoel geven dat je tijd tekort komt omdat alles even belangrijk is.

Wat is nu werkelijk belangrijk, volgens mij is dat doorademen omdat de mens nu eenmaal niet zonder zuurstof kan. Hmmm, een symptoom van een midlife crisis?! Volgens een artikel over midlife crisis op één of andere website is dit één van de vragen die je aan jezelf stelt als je in die fase terechtkomt. Vragen als ‘wie ben ik’, ‘ben ik gelukkig’ enzovoort.

Het is mijn zwager die mij attendeerde op de eventuele aanwezigheid van een midlife crisis bij mij. Toen hij bemerkte dat ik sinds een jaar of twee weer graag legpuzzels maak, iets dat ik vroeger heel vaak deed, ging er bij hem een lampje branden. Nog beangstigender werd het toen hij er ook nog achter kwam dat ik me sinds enige tijd heb gestort op het maken van plastic bouwpakketten.

Jawel, ook een activiteit die ik op jongere leeftijd veelvuldig pleegde. Niets zo heerlijk als na een drukke dag, een uurtje te zitten frummelen met piepkleine onderdeeltjes die met veel moeite aan iets vastgelijmd moeten worden. Engelengeduld en totale toewijding, maar tegelijkertijd ook geestelijke ontspanning. Geen mogelijkheid om over andere dingen na te denken, want voor je het weet zit de hele boel aan je vingers geplakt.

Hetzelfde soort ontspanning krijg ik dus bij het maken van legpuzzels. Het liefste blauwe luchten en veel groen (misschien een afwijking van me), het kan me niet moeilijk genoeg zijn. Deze hobby heb ik al op jonge leeftijd ‘ontdekt’ via mijn oma. De hardboardplaat op tafel en puzzelen maar. Vele uren, vaak ’s winters, hebben we met zijn tweetjes doorgebracht, zwetend en ploeterend boven een blauwe lucht, heerlijk.

Tja, en ik dus maar denken dat deze hobby’s weer herontdekt waren door het behoefte hebben aan ontspanning. Heel wat tijd breng ik door met muziek momenteel en dan is het fijn om af en toe eventjes iets compleet anders te doen. Maar wat blijkt volgens het eerder genoemde artikel?! ‘Heimwee naar vroeger’ is een veelvoorkomend symptoom bij een midlife crisis. Oei, daar gaan we, zou mijn zwager toch gelijk hebben?!

Bij het lezen van een ander symptoom, namelijk ‘het aanschaffen van dure dingen (bijvoorbeeld een boot, sieraden of een sportauto)’ sloeg de schrik echt om mijn hart. Wat wil namelijk, ook dat heb ik recentelijk gedaan. Ok, weliswaar geen sportauto, ik ben niet eens in het bezit van een rijbewijs, maar wel een aanschaf die ik in de afgelopen vijftig jaar nog niet eerder gedaan heb.

Voor het eerst in mijn leven heb ik namelijk een spiksplinternieuwe fiets gekocht. Eentje met versnellingen en geen terugtraprem. Voor mijn doen toch een soort van sportauto onder de fietsen. En trots dat ik er op ben 🙂 Het geval wil namelijk dat ik al heel lang op een oude fiets rijd, zonder versnellingen en met een terugtraprem. Op zich niets mis mee want deze fiets brengt me al jarenlang overal.

Maar toch wordt het steeds vermoeiender om na een dag wandelen in de duinen, de terugreis te aanvaarden op deze fiets. Wat wil, de duinen zijn nogal heuvelachtig en langs de kust staat er altijd wel wind. Met als gevolg dat ik vaak bezweet en flink vermoeid thuis kom na zo’n lange dag wandelen en tot slot nog  zo’n half uur fietsen. Heuveltje op, heuveltje af en maar doortrappen, terwijl je links en rechts lachend gepasseerd wordt door menigeen.

Natuurlijk, daar zitten heel wat elektrische fietsen tussen, maar ook de nodige sportieve fietsen met versnellingen. De belastingteruggave was dit jaar ons redelijk positief gezind, dus de knoop werd doorgehakt en nu rijd ook ik dus lachend door de heuvels!! Af en toe even schakelen en hop, daar scheuren we weer verder, op naar een volgend avontuur 🙂

Kan niet anders zeggen, maar wat heerlijk, een goede keus geweest, weliswaar geen sportauto maar toch zeker een sportfiets!! Eerlijk gezegd maakt het me ook niets uit, of dit nu een midlife crisis heet of niet, ik voel me er prima bij. Geef het beestje een naam als je wilt, ik heb er geen last van. Als dit dan die ‘crisis’ is, dan bevalt ie me opperbest!! Volgens mij heet dit gewoon doen wat je leuk en verstandig vindt.

Als mijn vrouw een nieuwe auto aanschaft, klaagt er, behalve de portemonnee, ook niemand. Ach, en u begrijpt, mijn zwager maakte ook maar een grapje 🙂 Geniet, net als ik, lekker verder van het leven en tot de volgende blog!!!!

Groetjes, René

ps.: nu word ik door mijn vrouw toch weer aan het twijfelen gebracht. Toen ik gisteravond na een lange en prachtige wandeling door de duinen terugkwam, vertelde ik mijn vrouw dat ik van het wandelpad geweken was. Iets dat ik zelden doe, om de natuur en zijn bewoners niet in hun rust te verstoren, maar gisteren gebeurde het toevallig en sneed ik een stuk van de weg af door even tussendoor te gaan.

In mijn optiek in een poging om even sneller bij het strand te komen, niets bijzonders dus. Maar mijn vrouw wees me op een ander symptoom van een midlife crisis, namelijk het ‘toevlucht zoeken tot gevaarlijke aktiviteiten’ (dit om het gevoel van zinloosheid te verdrijven). Oei, daar kun je dit gedrag van mij natuurlijk ook in plaatsen!!

Zou het dan toch…….?! 🙂 🙂


Schrijf je in voor de nieuwsbrief. Het kost niets, het is geheel vrijblijvend, maar zodoende ben je wel altijd op de hoogte van de laatste nieuwtjes!!!!



Deel dit /Share this

Lessen trekken uit het verleden


At Hodson Street – I’ll show you my weakness ©2018


Apart toch eigenlijk, als je jong bent lijkt het verleden ver weg, maar naarmate je ouder wordt lijkt datzelfde verleden steeds dichterbij te komen. Deze gedachte schoot me te binnen toen ik aan het lezen was over de effecten van de Tweede Wereldoorlog op de Kennemerduinen.

Ik herinner me een moment op de middelbare school, waarbij de discussie met sommige vriendjes was of je de Tweede Wereldoorlog nu nog wel moest herdenken. Het was immers al zo’n tijd geleden. Nu, zo’n 35 jaar later denk ik weleens hoe onvoorstelbaar dit me nu in de oren klinkt. De oorlog was op dat moment nog niet eens 40 jaar voorbij. Op die leeftijd vonden we dat al een hele tijd geleden, terwijl ik me nu heel goed realiseer dat de oorlog toen eigenlijk pas net voorbij was.

De verhouding tussen mij en deze oorlog is in de loop der jaren  veranderd. Ook vroeger was ik er al erg in geïnteresseerd, maar durfde ik dat niet zo goed aan mezelf toe te geven. Ik was bang dat de interesse voortvloeide uit een soort van sensatiezucht.

Tegenwoordig heb ik daar geen moeite meer mee. Het besef is allang tot me doorgedrongen dat het geen sensatiezucht is wat me tot deze oorlog trekt, maar veel meer het besef dat deze alles vernietigende oorlog zo relatief kort voor mijn geboorte heeft plaatsgevonden.

Het gaat me niet om spannende verhalen, maar om het besef en bewijs dat de mens tot alles in staat is. In het verleden, maar ook zeker nu nog, vandaag de dag. Dat zal ongetwijfeld ook wel nooit veranderen, al willen mensen vaak anders geloven. Zo’n gruwelijk voorbeeld van hoe het mis kan gaan zo dicht bij ons en er toch geen lessen uit kunnen trekken.

Dat is wat ik mijn kinderen ook probeer mee te geven. De Tweede Wereldoorlog is lang niet zo ver terug in de geschiedenis als dat je misschien denkt. Moet je er al iets ‘positiefs’ uit proberen te halen, doe dat dan door lessen te trekken uit dit gebeurde, door in te zien waarom oorlog zo fout is en hoe snel mensen te manipuleren zijn.

Een oorlog kent alleen maar vernietiging en verliezers, dode maar zeker ook nog levende, en creëert trauma’s voor de rest van het leven. Ik heb in directe kring helaas zelf mogen ervaren wat oorlog voor een verwoestend effect in iemands leven kan hebben. Hoogbejaard, maar iedere dag nog bezig met het verleden, met angst. Dat allemaal door een oorlog die door velen wordt beschouwd als een oorlog van lang geleden.

Vooral nu, zoals bij mijn kinderen die geen directe familie meer hebben die de oorlog zelf heeft meegemaakt, is het zo belangrijk om de boodschap door te geven, dat al die verhalen uit de oorlog misschien onwerkelijk klinken, maar dat de mens er nog steeds toe in staat is.

Op dit moment lees ik het boek “Seringenmeisjes” van de schrijfster Martha Hall Kelly. Aangrijpend en voor een deel gebaseerd op ware gebeurtenissen. De schrijfster vertelt vanuit het perspectief van drie verschillende vrouwenlevens de beleving van de Tweede Wereldoorlog.

Een bijzonder moment in dit boek vind ik zelf het moment waarop de onvoorstelbare medische experimenten op jonge vrouwen in kamp Ravensbrück word beschreven. Maar waar de schrijfster tegelijkertijd ook probeert vanuit de gedachtewereld van de vrouwelijke, Duitse arts Herta Oberheuser te schrijven.

Een angstaanjagend voorbeeld van hoe mensen zo geïndoctrineerd kunnen worden, dat ze overtuigd zijn juist te handelen, ongeacht de gruwelijkheid van de desbetreffende handeling. En dat is iets dat nooit zal veranderen in de mens. De mens zal altijd alert moeten blijven op zijn eigen zwakheden.

Daarom is herdenken niet alleen denken aan het verleden, maar ook iedere keer weer een moment van besef dat de mens maar een wezen vol zwakheden is. Het enige juiste is dat te accepteren en bewust te blijven dat de mens steeds weer in dezelfde fouten kan vervallen. Denk vooral niet dat wat in het verleden is gebeurd, vandaag de dag niet meer zou kunnen gebeuren!!

Misschien overigens dat deze blog meer op zijn plaats is rond 4 mei, maar u begrijpt intussen al, zo werkt dat bij mij niet. Ik schrijf meestal over wat er op dit moment in me omgaat. Mijn oudste dochter is op school regelmatig met het onderwerp bezig en vraagt er veel over.

Sowieso vermeldde ik in de inleiding van deze blog al dat ik aan het lezen was over de effecten van de Tweede Wereldoorlog op de Kennemerduinen. Ik stuitte een tijdje geleden op een prachtig boek over dit gebied, namelijk het boek “Duinen en mensen – Kennemerland” van de uitgeverij “Natuurmedia“.

Een boek volledig gewijd aan het gebied waarin ik zoveel uren met plezier doorbreng. Een boek dat mij ook na slechts enkele uren lezen al een geheel nieuw inzicht gaf over deze duinen. Hoezo onaangetast landschap, zoals ik in mijn oneindige naïviteit lang heb gedacht!!

Eeuwenlange bemoeienis van de mens, door middel van landbouw, bosbouw, waterwinning enzovoort heeft ervoor gezorgd dat vrijwel nergens in Kennemerland nog ongerepte bodems zijn te vinden. Maar het voert te ver om daar nu volledig over uit te weiden, op één uitzondering na.

Neem nu een gedeelte duinen waar ik zelf vaak te vinden ben, een prachtig stuk duinen tussen Ijmuiden en Bloemendaal. Een landschap waarin de gevolgen van de Tweede Wereldoorlog tot op de dag van vandaag nog steeds zichtbaar zijn. Dit deel vormt het hart van Nationaal Park Zuid-Kennemerland en is in de Tweede Wereldoorlog bijna volledig op zijn kop gezet door de Duitsers.

Het zogenaamde “Seefront Ijmuiden” lag tussen Heemskerk en Bloemendaal en diende als kustverdediging. Het bestond uit kustbatterijen, luchtafweer, commandocentra en infanteriestellingen. Deze infanterieinstellingen bestonden in totaal uit onder andere honderden bunkers en bouwwerken, tankmuren en tankgrachten.

Ten noorden van het welbekende strandpaviljoen ‘Parnassia’ lag bijvoorbeeld de batterij Langerak, waar zich naast munitieopslagplaatsen en meer, ook een heel dorp bevond, compleet met bunkers voor verpleging van gewonden, een restaurant en een filmzaal. Om dit alles goed te kunnen bereiken werden er betonnen wegen aangelegd, waarvan sommige delen nog steeds in gebruik zijn als fietspad.

Tsja, u begrijpt, na het vergaren van al deze wijsheid kan ik niet meer naar het landschap kijken zoals ik gewend was te doen. Laat ik het zo zeggen, de schoonheid van het landschap blijft natuurlijk onveranderd, maar de bewondering voor de kracht van de natuur is nog groter geworden.

Zoveel aantasting door de mens en dan toch iedere keer weer weten te overwinnen, dat is nog eens kracht en levenslust. Daar past alleen maar respect en bewondering bij. Laten wij er nu toch ook eindelijk eens iets van opsteken. Niet door elkaar en de omgeving alleen maar te willen vernietigen, maar te laten zien dat we geleerd hebben van onze fouten uit het verleden.

De mens voelt zich heel wat, maar een meer bescheiden houding zou absoluut niet misstaan. Leef in harmonie, ieder mens, ieder leven is even veel ‘waard’. Blijf opmerkzaam en kritisch op jezelf. Loop niet altijd maar uit gemakzucht met de massa mee en vooral “bezint eer ge begint”!!

Nou, dat is nog eens een preek om de blog mee te beëindigen, zo is het niet bedoeld, het is alleen iets, een thema, dat mij zeer na aan het hart ligt. Al die ellende op de wereld,  veroorzaakt door de mens. Veel leed voor zeer veel mensen, terwijl de veroorzakers zelf vaak een heerlijk leventje leiden.

Geniet van het leven, van al het moois om ons heen en tot de volgende week!!

Groetjes, René


Schrijf je in voor de nieuwsbrief en mis niets meer!!!! Kleine moeite en voor mij een groot plezier 🙂 🙂 🙂 🙂



Deel dit /Share this

Herinneringen aan Paradiso


At Hodson Street – Promised Land, Live ©2018


Dit jaar bestaat poptempel Paradiso 50 jaar. Ik werd er op geattendeerd door een documentaire op tv. Paradiso, daar liggen toch de nodige herinneringen. Ik heb er heel wat avonden doorgebracht. Mooie herinneringen aan de tijd dat ik zeer regelmatig concerten bezocht. Niet alleen in Paradiso, maar waar dan ook in Nederland.

Ik heb wat hallen en gebouwen van binnen gezien, die ineens als muziekruimte fungeerden. Wat een narigheid af en toe, sommige plekken waren gewoon berucht om het slechte geluid. Maar ja, daar lieten wij ons natuurlijk niet door weerhouden, je bent jong en je wilt wat.

Zodoende heb ik in de loop van zo’n 30 jaar heel wat artiesten voorbij zien komen. Van The Rolling Stones tot U2, van Paolo Conte tot Bruce Springsteen. Van Lenny Kravitz tot AC/DC en van een uitvoering van La Traviata tot Crowded House. Zo kan ik nog wel uren doorgaan, want gebonden aan één muziekstijl heb ik me nooit, daarvoor is muziek veel te mooi!!

Tegenwoordig bezoek ik nauwelijks meer optredens. Niet dat ik daar nu te oud voor ben geworden, welnee, daar zijn een paar redenen voor. Ten eerste, en misschien wel het belangrijkste, heb ik al zo’n beetje iedere artiest die ik wilde zien, gezien. Ten tweede waren de entreeprijzen voor een concert vroeger een stuk lager.

Voorbeeldje, The Rolling Stones 1990, de Kuip, voor fl.55,-, omgerekend zo’n 25 Euro. The Rolling Stones 2017, GelreDome, 105 euro. Oei, dat trekt Bruintje niet meer met 2 opgroeiende kinderen. Alles is nu ook veel meer gereguleerd. Van kaartverkoop tot concertduur. Waar vroeger de concerten nog weleens spontaan uitliepen, is dat tegenwoordig niet meer mogelijk.

Tickets worden verkocht via internet, niks geen nacht voor het postkantoor bivakkeren meer, alleen maar hopen, als een soort kansspel, dat je het geluk hebt verbonden te worden met de kaartverkoper. Ja vroeger was alles beter, genoeg gemopperd, terug naar Paradiso 🙂

De mooiste optredens vind ik altijd de optredens in de kleinere zalen, en de mooiste zaal in Nederland is wat mij betreft, u raadt het al, toch echt wel Paradiso. Een geweldige ambiance, wat ook haast niet anders kan als zijnde een voormalig kerkgebouw. Prachtige akoestiek en de kans op een mooie interactie tussen artiest en publiek. Wat heb ik in deze zaal zoal niet gezien, van The Tragically Hip tot The Paladins, van Solomon Burke tot The Jayhawks.

Oh ja, niet te vergeten The Fabulous Thunderbirds, wat een feest altijd. In de originele bezetting met Jimmie Vaughan, de broer van één van mijn grote gitaarhelden Stevie Ray Vaughan. Twee broers, allebei voorzien van een flink portie gitaartalent, maar zeer verschillend. Daar waar Jimmie zijn talent laat zien door zo weinig mogelijk noten te gebruiken, was Stevie altijd bezig zijn ziel te verbinden aan het gitaarspel. Was, helaas, want in 1990 kwam hij door een helikopterongeval tragisch om het leven.

Wat te denken van The Red Devils, aan het concert kwam maar geen einde. Er heerste zo’n geweldige sfeer tussen band en publiek, dat de band zowat van het podium moest worden gedragen. Resultaat, een Paradiso waar de complete biervoorraad was verdwenen en een jonge man die het woord ‘kroket’ bijna niet meer kon uitspreken die nacht in snackbar Hannibal aan de overkant.

Schaamte ook bij mij, ik geef het eerlijk toe, ook ik heb ‘Boe’ geroepen tijdens een optreden van de legendarische Rory Gallagher. De beste man was in dusdanige staat dat ie aan spelen nauwelijks toekwam. Uiteindelijk heeft de begeleidende band nog maar wat gespeeld, maar wat een teleurstelling. Niet te weten, dat onze gitaarheld een paar maanden later zou sterven aan een longontsteking na een levertransplantatie.

Een vrolijker anekdote dan, iets wat wij als jonge broekies van waarschijnlijk nog geen twintig jaar maar machtig interessant vonden. Bij welke band het gebeurde, weet ik niet meer, maar die avond waren we volledig geobsedeerd door een jonge dame naast ons. Spontaan trok zij tijdens het concert haar BH uit omdat ze het, naar eigen zeggen, zo warm had.

Nou, ik kan je vertellen dat ze op dat moment niet de enige was die het warm had 🙂 Het werd een erg gezellige avond. Later heeft ze nog auditie gedaan als zangeres bij onze toenmalige band. Dat werd niets, maar ze was wel weer zo origineel om, out of the blue, samen met ons het Nederlands volkslied te willen opnemen. Ben benieuwd of ze de opnames nog bezit!!!!

Een laatste dan, want ik kan nog uren doorgaan en daar zit u vast niet op te wachten. Eén van de meest memorabele concerten is die van Brian Setzer, de zanger/gitarist van The Stray Cats. We zaten vooraan op het balkon en hadden een prachtig uitzicht op alles. Gedurende het concert veranderde de zaal in één dampende, kolkende massa, een kakafonie aan geluid. De zaal werd bijkans afgebroken, rockabilly op zijn best.

Band en publiek vormden een geheel. Een hoogtepunt tijdens dit toch al legendarische concert was het gastoptreden van Slim Jim Phantom, de originele drummer van The Stray Cats. Binnen één minuut sloeg de man in zijn enthousiasme dwars door zijn snare drum, wat Brian Setzer deed uitroepen: “This is Rock ’n Roll”, of zoiets, maar daar was geen woord aan gelogen!!!!

Ach, wat een feest was het toch meestal. Dank daarvoor, Paradiso, jouw zaal heeft mede mijn afgelopen 30 jaar gekleurd. Ik kijk er met plezier op terug, niet weemoedig, maar vol enthousiasme.

Tegenwoordig ben ik zelf weer druk bezig met de muziek. De opnames voor een promotie-cd zijn in volle gang. Wie weet, oh wie weet, ontmoeten wij elkaar weer. Dan niet in de rol van zaal en concertbezoeker, maar hopelijk in de rol van zaal en muzikant. Dat lijkt me nog eens een mooi doel, zelf optreden in Paradiso. Je weet nooit hoe het loopt, dromen mag altijd, toch?!

De fotografie deze week vertegenwoordigt mijn nieuwe “Rock ’n Roll” kant, een stuk meer ingetogen, de wilde haren, ook letterlijk :-), inmiddels kwijt. Dat klinkt misschien in eerste instantie vreemd, maar als Rock ’n Roll wordt bezien als iets puurs, iets recht uit het hart, dan valt de vergelijking met mijn fotografie ook op zijn plek.

De foto’s die ik plaats zijn ook zo. Ik ben zeker niet de meest begenadigde fotograaf, maar ik probeer wel altijd composities te plaatsen die mijn beleving, mijn gevoel op het moment dat ik de foto schiet, weergeven. Soms is dat niet geheel de werkelijkheid misschien, maar op die manier beleef ik het moment dan innerlijk wel.

Puur hoeft volgens mij ook niet gelijk te staan aan realiteit, maar veel meer aan oprecht, zuiver. Net als de muziek die ik schrijf probeer ik zo eerlijk mogelijk mijn gevoelens, emoties of wat dan ook weer te geven. Dat is dan ook een grote drijfveer in mijn werk, anders zou ik niet kunnen!!

Tot de volgende blog!!

Groetjes, René


ps: Wat was jouw meest memorabele concert eigenlijk?? Laat het me weten, middels een reactie. Ik ben benieuwd, want muziek blijft, in wat voor vorm dan ook, als luisteraar of als muzikant, toch altijd een grote hobby van me!!


Schrijf je in voor de nieuwsbrief!!!! Geheel vrijblijvend en altijd op de hoogte van de laatste ontwikkelingen op deze site!!!!



Deel dit /Share this

Ook de mens is een dier, of we nu willen of niet!!


At Hodson Street – Better World, Live 2017 ©2017


Van de week werd mijn aandacht getrokken door het bericht dat de Noord-Koreaanse leider Kim Jung-un een bezoek had gebracht aan China. Het doet wereldwijd de hoop opleven dat er eindelijk weer eens gepraat gaat worden tussen de diverse landen. Dat is natuurlijk mooi, maar tegelijkertijd is het toch triest hoe enkele personen eigenlijk een hele planeet in gijzeling houden.

Al eerder heb ik het begrip massa en beweging als onderwerp in mijn blogs gehad, zie bijvoorbeeld de blog “Vrijheid en Onontkoombaarheid“. Het is een proces dat mij bijzonder intrigeert. Pas geleden las ik “de Boekendief” van de schrijver Markus Zusak. Een mooi boek waarin de Tweede Wereldoorlog beleefd wordt vanuit Duits oogpunt. Een pijnlijke confrontatie met groepsgedrag en een massa die niet meer af te remmen valt.

De mens is nu eenmaal een dier, een kuddedier, of ie wilt of niet. Het enige verschil met dieren is dat de hersenen van de mens zich meer ontwikkeld hebben dan de overige diersoorten, maar of dat nu zo’n pluspunt is?! Het is slechts weinigen gegeven om een tegengeluid te laten horen als de grote massa iets vindt.

Als iedereen de lamp linksom in de fitting draait, moet je toch wel sterk in je schoenen staan om zelf de lamp rechtsom erin te draaien. Als iets of iemand eenmaal de massa achter zich weet te scharen, is het moeilijk dat nog te veranderen. Zelfs als na verloop van tijd de meeste mensen diep van binnen beseffen dat ze de verkeerde keus hebben gemaakt. Je fout toegeven, ook al zo’n goede eigenschap van de mens, toch……

Het fascinerende voor mij zit in het feit dat telkens weer de massa vaak niet doorheeft wat voor een macht zij eigenlijk bezit. Iemand is de baas bij gratie van deze massa, zelfs als er sprake is van intimidatie en onderdrukking. Neem nu bijvoorbeeld het Noord-Koreaanse volk. Als uiteindelijk de massa hoe dan ook in opstand komt, is het snel bekeken.

Natuurlijk makkelijk praten van me zo vanuit dit kikkerlandje, maar het is wel zo. Maar hier komt ook het dierlijk gedrag van de mens weer om de hoek kijken. We volgen de leider als makke kudde, niet in staat om zelf na te denken. Of de massa wordt zodanig geconditioneerd dat zelfstandig denken haast onmogelijk wordt.

Telkens weer in de geschiedenis van de mensheid staan er personen op die heel goed weten hoe de massa te bespelen, te manipuleren, totdat het niet meer terug kan. Uiteindelijk gevangen in het eigen gesponnen web van list en bedrog.

Maar denk eens eventjes niet aan een specifiek land, maar aan bijvoorbeeld de situatie op deze aardbol zelf. De rijkste 1% van de wereldbevolking bezit meer dan de helft van alle rijkdom. De rijkste 42 mensen hebben evenveel geld als de armste 3,7 miljard mensen!!!! Dit blijkt uit het jaarlijkse onderzoek van ontwikkelingsorganisatie Oxfam Novib.

Daar word je toch stil van. Onvoorstelbaar dat dit mogelijk is. Verdeel en heers. Wat als al die arbeiders nu eens unaniem besloten het werk niet meer uit te voeren. Onmogelijk, ik weet het, maar je zou het toch wel hopen. Ik ben niet uit op een Franse Revolutie en dat soort dingen, ik ben tegen elke vorm van geweld, maar hoe lang gaat dit nog zo door. Deze extreme ongelijkheid roept uiteindelijk juist dit soort praktijken op.

42 Bewoners op deze aardbol, die waarschijnlijk bij God niet meer weten waaraan al dat geld te besteden en 3,7 miljard bewoners die bij God niet weten hoe het hoofd boven water te houden. De mens is een dier, een roofdier, grijpt ieder willoos slachtoffer en laat niet meer los.

Maar daar waar een leeuw normaliter zijn prooi grijpt om te voorzien in zijn voedselbehoefte, is de mens hebberig en gulzig. Voor dit dier is het nooit genoeg, onverzadigbaar als het is. Natuurlijk generaliseer ik nu, maar zit het niet in velen van ons om toch iets meer te willen dan de ander. Op wat voor niveau dan ook.

Daar  is ook het hele kapitalistische stelsel op gebouwd. Allemaal verschillende lonen en functies, genoeg dus om je meer te voelen dan een ander. Maar uiteindelijk gaat het grootste deel van de winst toch naar de baas. Hetzelfde geldt overigens ook voor het communistische systeem hoor. Zogenaamd iedereen gelijk, maar intussen heeft de top het aanzienlijk beter dan het volk eronder.

Nee, ik kaart het punt wel aan, maar eerlijk gezegd weet ik ook niet hoe dit te veranderen. De hoop is gevestigd op de jeugd. Nogmaals, niet op een gewelddadige manier, maar vreedzaam het proces/systeem dusdanig veranderen, dat er meer gelijkheid ontstaat op deze aardbol. Best kans dat er dan ook meer kans op vrede komt.

Wij, volwassenen, vinden ons dan wel zo ontwikkeld, maar gezien de puinhoop die we er al eeuwen van maken, vraag ik me dat toch ernstig af. Eén dier, een paar dieren, zal zich los moeten durven maken uit het kuddegedrag om ons te wijzen op andere mogelijkheden en oplossingen.

Hoopgevend is bijvoorbeeld hoe de jeugd in Amerika het voortouw heeft genomen in de discussie omtrent wapenbezit. Nog vrij en onbevangen, geheel niet gebonden aan wat voor lobby dan ook, is er een nationale tegenbeweging op gang gekomen die vreedzaam protesteert tegen wapenbezit.

Het lijkt misschien zinloos op deze wijze, maar naarmate de massa groeit zal de beweging steeds moeilijker te stoppen zijn. Het is vooral te hopen dat de jeugd een lange adem heeft, voordat het zelf door ons huidige systeem wordt opgeslokt. Het zijn van die kleine lichtpuntjes, waardoor ik de hoop heb dat het misschien toch nog weleens goed komt.

Dat de mens begrijpt dat het recht van de sterkste niet altijd hoeft te gelden bij een mens. Dat dat nu ook juist één van die verschillen gaat worden met de andere diersoorten. Is dat ook niet ontwikkeling en evolutie, inzien dat een ieder gelijk is en evenveel recht heeft op een mooi en fijn verblijf op deze aardbol?! Ik hoop het van harte!!!!

Deze week is de nieuwe blog dus wat eerder geplaatst. Dit natuurlijk in verband met de Paasdagen. Het leek me ook een gepast moment voor deze blog, een juist moment om eens even bij de inhoud ervan stil te staan. Iedereen wens ik fijne Paasdagen toe en tot de volgende blog!!!!

Groetjes, René


“Maybe I’m a dreamer, like John spoke. But hopefully, I’m not the only one.” (At Hodson Street – Better World ©2017)


 Schrijf je in voor de nieuwsbrief en mis niets meer!!!!



Deel dit /Share this

Wat is nu eigenlijk geluk?!

At Hodson Street – Cherish the Day ©2018


Afgelopen week was weer eens zo’n week waarin de uitersten van het leven zichtbaar werden. Waar de één een goede uitslag kreeg, overleed de ander aan dezelfde soort ziekte. Het zijn van die momenten waarop je nog eens eventjes flink met je neus op de feiten wordt gedrukt.

We zijn hier allemaal maar tijdelijk en niemand weet voor hoe lang. Een moment voor mij om nog eens even na te denken over het begrip “geluk” en de betekenis hiervan in het leven. Doe ik het allemaal wel goed?!

Volgens van Dale is de definitie van geluk als volgt: 1. gunstige loop van omstandigheden (= voorspoed) en 2. aangenaam gevoel van iemand die zich verheugt.

Het eerste punt kun je enigszins sturen, maar niet al te veel. Het is mogelijk dusdanige randvoorwaarden te scheppen dat de kans op een gunstig verloop van omstandigheden groter wordt. Maar nog steeds moet je het geluk hebben dat datgene wat je hoopt ook lukt.

De tweede definitie vind ik persoonlijk boeiender. Hier komt werkelijk het gevoel bij kijken. Dan wordt het spannend, want laat dat nu juist persoonsgebonden zijn!! Wanneer verheugt iemand zich, wat is daar voor nodig. Voor de één is dat misschien materialisme, voor de ander misschien een bepaald gevoel. Dit zijn direct al twee uitersten.

In deze blog wil ik het natuurlijk vooral bij mezelf houden. ‘Wat is voor mij geluk, wat maakt mij nu gelukkig’ en dan bekeken vanuit de tweede definitie. Om eerlijk te zijn kan ik me al snel verheugen op iets. Sterker nog, dat verheugen heeft me gedurende mijn leven al heel wat malen geholpen om vanuit diepe dalen weer de weg omhoog te vinden.

Nu niet meteen denken dat deze persoon alleen maar diepe dalen in zijn leven heeft gekend. Oh nee, echt niet, maar we hebben allemaal wel zo onze momenten in het leven die niet zo leuk zijn. Dat noemen ze levenservaring opdoen. Dat klopt ook wel, want je leert er wel van.

In een boek dat ik gelezen heb, werd mooi verwoord het opdoen van levenservaring en de pijn die daarbij hoort. De schrijver verwoordde het in termen van dat de eerste maal iets (negatiefs) ervaren altijd het meeste pijn doet. Je denkt dat je de enige bent die dat meemaakt in zijn leven op dat moment en ook de enige bent die weet hoe pijnlijk het is.

Naarmate je ouder wordt kom je erachter dat heel wat meer mensen precies dezelfde ervaringen delen en ook leer je dat er vanzelf wel weer mooie momenten komen. Denk maar bijvoorbeeld aan je eerste liefde die uitging 🙂

Ai, pijnlijk, van hier tot Tokio en dan ouders die daar niets van begrepen volgens jou. Hoe konden zij nou weten hoe jij je voelde op dat moment, niemand in de wereld kon dat. Ja, ja, naarmate de leeftijd vordert en de ervaring toeneemt, ook op liefdesgebied, besef je dat die ervaring maar een peulenschil was vergeleken bij wat er nog meer op je pad kan komen gedurende het leven!!

Een ervaring die je ouders natuurlijk allang hadden opgedaan. Er zijn heel wat dingen in mijn leven die niet vanzelf gaan, waar ik hard voor moet vechten, maar toch er is maar zeer weinig nodig om mij te doen verheugen. Wat er ook  gebeurt, iedere ochtend weer verheug ik me op de komende dag.

‘Wat gaat er gebeuren, schijnt de zon, lekker bakkie koffie, wat zijn de plannen voor vandaag, fluitende vogeltjes’. Allemaal van die dingen waar ik me dag in, dag uit op kan verheugen. Heel simpel, maar meer dan genoeg om de 2e uitleg van het begrip ‘geluk’ volledig te doen slagen voor mij.

Deze levenshouding is in mijn ogen mijn grootste geluk. Hij is er, ik ben me ervan bewust en ik benut hem ten volle. Daar zit voor mij de essentie van het leven in. Het gaat mij niet om materialisme, beroemdheid, erkenning of wat dan ook. Nee, het simpele feit dat ik op dit moment deel mag uitmaken van het grote geheel “leven” is al geluk genoeg.

Als ik al iets probeer over te brengen op mijn eigen kinderen, is het voornamelijk dat wel. Geniet van de kleine dingen, wees blij dat je leeft. Het belangrijkste is dat je beseft dat het maar voor één keer is en je het niet over kunt doen. Leef je leven, laat anderen net zo leven en volg je geluk.

Als je je verheugt op de dingen die je doet of wilt gaan doen is dat volgens mij een goed teken. Natuurlijk is dat niet altijd mogelijk, maar je kunt er in ieder geval naar streven. Zoek geluk ook niet in te grote dingen. Als je van de kleine dingen al kunt genieten, heb je, in mijn beleving, al snel een gelukkig leven.

Nou ja, ik probeer de kinderen dat bij te brengen, ze zullen het uiteindelijk toch zelf moeten ervaren. Om deze blog bij mijn eigen leven te beëindigen, kijk ik nog even naar de zelf opgelegde vraag eerder deze blog. “Doe ik het wel allemaal goed en ben ik gelukkig”.

Ik denk dat ik deze vraag met een volmondig JA kan beantwoorden. Zolang de vogeltjes fluiten, de koffie pruttelt en de gezondheid het toelaat, heb ik weinig reden om niet gelukkig te zijn in/met mijn leven. Of zoals ik het verwoordde in één van mijn nummers:

“Just let me live in my own simple way. Don’t own much, but happy everyday. Blessed with good health and fine people around me. I’m a rich man, I feel free” (At Hodson Street – Easy come, easy go ©2018).

Rest mij voor deze week jullie hetzelfde geluksgevoel toe te wensen als dat ik zelf ervaar. Maakt niet uit op wat voor manier of waardoor, als je maar gelukkig bent. Sommige dingen heb je niet in de hand, maar andere dingen kun je wel een beetje “sturen”, zelfs bij de tweede definitie van geluk volgens van Dale!! Succes daarmee!!

Tot de volgende blog!!!!

Groetjes, René


Schrijf je in voor de nieuwsbrief en blijf voortaan van alles op de hoogte!!!!



Deel dit /Share this

Ze mag nu wel komen, de lente…..


At Hodson Street – Where is our concern ©2017


Over 3 dagen begint officieel de lente. Terwijl ik deze blog schrijf, giert de wind om het huis. Buiten is het -1,5 ºC, met een gevoelstemperatuur van -9,5 ºC, hoezo lente ?! Eigenlijk helaas perfect voer voor klimaatsceptici, die nu kunnen beweren dat het allemaal wel meevalt met de opwarming van de aarde.

Zelf vermoed ik dat dit een toevallige oprisping is van moeder natuur, al is het contrast deze week wel erg groot. Nog maar een paar dagen geleden liep ik op het strand en had het idee dat ik wel in mijn T-shirt kon lopen. Natuurlijk, ook toen stond er een straffe wind, maar deze werd grotendeels door de duinen tegengehouden en de zon begint al aardig kracht te krijgen in deze tijd van het jaar.

Heerlijk weer en een geweldige middag. Langzaamaan ontstonden bij mij toch wel de eerste lentekriebels. Zeker toen ik op een bankje aan het Vogelmeer de ondergaande zon aanschouwde. De laatste stralen omarmden me, verwarmden me en zetten de omgeving in een heerlijk warme kleur.

De ganzen waren al luidruchtig bezig elkaar het hof te maken, terwijl een eerste kleinere vogel voorzichtig, heel schuchter, van zich liet horen. Het zijn van die momenten waar ik geen genoeg van kan krijgen. Bijna mythisch, één met de natuur.


De wind tilt me op en neemt me mee. Voorzichtig, beheerst, niet eens zo’n heel harde wind. Net voldoende om mij te doen zweven. Een heerlijk gevoel, ik laat mijn gedachten gaan en ben leeg, vrij. Boven het water, badend in de warmte van de zon.

De ganzen zijn alweer nadrukkelijk aanwezig. Hun gesnater weerkaatst over het water, de kleinere vogels beginnen zich voorzichtig te roeren. Een enkele, zeer dappere, fluit al een aardig lied, maar het is zeker nog geen volwaardig koor, daarvoor zijn er nog te weinig leden.

Ach, zou het er nu dan toch eindelijk van komen, lente?! De bomen zijn weliswaar nog kaal, maar de knoppen zijn reeds zichtbaar. Kom maar, barst maar open, laat je pracht maar zien. Ik zal je bewonderen en van je genieten, met heel mijn hart.

Langzaam omhult de nevel de ondergaande zon. Het wordt fris. Ik sla mijn ogen op en moet gaan, anders wordt het te koud. Nee, hoe graag ik het ook zou willen, ik moet nog even geduld hebben. De eerste tekenen zijn er, onmiskenbaar, maar lente is het nog niet.

Kennemerduinen, 14 maart 2018


Maar mooi was het zeker. Je kunt van die dagen hebben, waarin alles op zijn plaats valt. Sowieso word ik nooit teleurgesteld tijdens mijn wandeltochten in de duinen, maar soms zijn ze net iets specialer. Het begon al toen ik de duinen betrad.

Een vos heette me welkom en vergezelde me de eerste paar honderd meter naar de plek waar ik meestal mijn fiets zet. Er zijn slechtere starts denkbaar, lijkt me 🙂 Het licht had iets magisch deze dag, doordat er een soort nevel was. Een heel lichte nevel, maar voldoende om een fijne ambiance te creëren.

Fototechnisch gezien een prettige bijkomstigheid. Dit was bij thuiskomst overigens wel te merken aan het aantal geschoten foto’s. Dat waren er zo’n 850. Stel je voor dat ik dit een aantal jaar geleden had geprobeerd, de filmrolletjes waren niet aan te slepen geweest, leve de moderne tijd 🙂

Nadat het strand en het Vogelmeer al toppers waren deze dag, kwam er onverwacht nóg een uitsmijter. Rond zonsondergang verliet ik het meer en liep terug richting mijn fiets, zo’n half uur wandelen. Deze plaats ik meestal bij een uitkijkpunt, vanwaar ik de zonsondergang graag aanschouw.

Terwijl de stralen van de ondergaande zon de wereld in een mooie oranje gloed omhulden, stuitte ik op een paar Schotse hooglanders. Geheel onbevangen lieten zij zich vastleggen door mij in deze prachtig oranje gekleurde omgeving. Omsloten door de laatste stralen van de zon, gaf dat een fraai schouwspel. Robuustheid en sprookjesachtig in één compositie gevangen.

Aangekomen bij mijn favoriete uitkijkpunt, had de nevel grotendeels bezit genomen van de zon. Dit leverde een fascinerende lucht op. Tot mijn verrassing werd ik vergezeld in deze laatste minuten van de dag door een kudde Exmoorpony’s. Wat een gastvrijheid!!

Ze namen me zonder enig probleem op in hun midden en vergezeld van deze vrienden aanschouwde ik de zonsondergang. Meer heb je toch eigenlijk niet nodig om een gelukkig man te zijn. Nou ja, als ik dan toch mag kiezen, misschien iets meer warmte. Nee, de lente mag dan nog wel niet begonnen zijn, het verlangen ernaar des te meer. Laat maar komen, ik ben er klaar voor!!!!

Groetjes, René


Schrijf je in voor de nieuwsbrief en mis niets meer!!!!



Deel dit /Share this

It’s only Rock ’n Roll………

Afgelopen weekeinde stond bol van de muzikale activiteiten. Zo heb je niets en zo leid je het leven van een Rock ’n Roll artiest 🙂 Deze blog wil ik dan ook wijden aan afgelopen weekeinde, middels het plaatsen van geluidsopnames hiervan en wat toelichting bij de songs.

We mochten met onze band ‘At Hodson Street’ een optreden verzorgen op vrijdagavond in het Badhuis te Haarlem en de gehele zondagmiddag waren wij welkom in de woonkamer bij Mireille en Niels. Dit als onderdeel van het gebeuren “Gluren bij de Buren”.

Allereerst nogmaals onze grote dank aan Mireille en Niels die zonder enige aarzeling hun woonkamer beschikbaar stelden en een geweldige gastvrouw en gastheer waren. Zowel voor ons als voor wie er ook maar die middag kwam ‘gluren’.

Toch dapper, want je weet natuurlijk nooit wat voor ruig volk onze muziek aantrekt 🙂 Nou, dat viel dus inderdaad wel mee, het was beregezellig, een hoge opkomst en zodoende een prachtige mogelijkheid voor Chantal en mij om het publiek op een ongedwongen manier kennis te laten maken met nieuw repertoire van ons.

Een ieder die geweest is, ons gesteund heeft, feedback heeft gegeven of wat dan ook, willen wij nogmaals op deze plaats hartelijk danken. Een enorme stimulans voor ons om op deze ingeslagen weg door te gaan en ons te blijven ontwikkelen!!!!

Het afgelopen jaar was voor ons beiden een rumoerig jaar geweest, met noodgedwongen niet altijd de focus op de muziek. Wel hebben we deze periode besteed aan het schrijven van nieuwe songs en het definitief bepalen van de bandsetting. Semi-akoestisch dus, waardoor we meer “kleinere” en intiemere nummers zijn gaan schrijven. De focus op puur en eerlijk.

We speelden gedurende de middag 3 maal een set van een half uur. Uitgangspunt was het allernieuwste repertoire. We wilden het publiek graag onze ‘uitersten’ laten horen. Dat is in ieder geval goed gelukt.

Want tja, kleinere en intiemere nummers zijn leuk, maar zo’n oude rocker als ik kan het natuurlijk niet laten af en toe toch nog even in het verleden te duiken en met een steviger nummer aan te komen. Zodoende ontstond er een, in onze ogen, mooi afwisselende set, die recht deed aan alle soorten muziek die wij graag spelen.

Leuk om te merken aan de reacties van het publiek dat voor de één er wel meer uptempo nummers in de set hadden gemogen, terwijl anderen juist graag meer rustige nummers hadden willen horen. Dit is precies onze opzet bij toekomstige optredens, afwisseling en zeker geen gebondenheid aan één tempo of genre.

Ons streven is, dat wat we ook spelen, uiteindelijk toch onze eigen sound heeft. Een herkenbaar geluid van songs die, wat betreft stijl, gaan van pop tot rock, maar altijd overgoten zijn met een laagje country. Met die prachtige, emotievolle stem van Chantal (en die fijne snik), kan dat ook gelukkig haast niet anders 🙂


At Hodson Street – Give me Wings, Live ©2018

We trapten iedere set af met de song “Give me Wings”. een gevoelige song, waarvoor de inspiratie bij mij ontstond tijdens één van de vele wandeltochten in de duinen. Mooi weer, rust, vogels, vrijheid, tsja, dan is het niet moeilijk om geïnspireerd te raken!


At Hodson Street – This bird needs to fly, Live ©2018

De volgende song was “This bird needs to fly”, met als zinssnede; ‘when you really love me, you’ll have to open the cage….‘. Hoe vaak zitten mensen niet ‘gevangen’ in een, vaak al langdurige, relatie. Wat doe je dan, ga je zo door of ‘bevrijd’ je jezelf?! Geen sinecure, maar deze dame wist uiteindelijk te kiezen.


At Hodson Street – The easiest way might be the hardest one, Live ©2018

Ha, ha, laat je niet verleiden tot wat dan ook. Het gras is altijd groener aan de overkant. Vertrouw op jezelf, geloof in jezelf, dat is toch uiteindelijk meestal de beste keuze!!


At Hodson Street – Rosasharn, Live ©2018

Een gevoelige song, welke net als “I’m not a Killer”, gebaseerd is op het fantastische boek “De druiven der gramschap” van John Steinbeck. Rauw en meedogenloos wordt in dit boek het verhaal verteld van de familie Joad tijdens de Grote Depressie in de Verenigde Staten.

Een familie die, zoals zovelen, vanwege ook nog eens de zogeheten Dust Bowl noodgedwongen moest vertrekken uit Oklahama. Het boek maakte zo’n verpletterende indruk op me dat, behalve bovengenoemde 2 songs, er nog meer materiaal op de planken ligt om uitgebracht te worden. Maar ja, alles op zijn tijd!!!!


At Hodson Street – I’m not a killer, Live ©2018

Zoals reeds vermeld, gebaseerd op een boek van John Steinbeck. Soms bega je, door de omstandigheden gecreëerd, een noodlottige daad. Ben je dan ook direct schuldig of was er sprake van onvermijdbaarheid. ‘Fate can change everyday‘.


At Hodson Street – Promised Land, Live ©2018

En dan wil je slapen en dan lukt het niet. Oh, vroeger bleef ik hele nachten wakker. Niet dat ik dat wilde, maar het lukte gewoon niet. Overdag altijd moe, maar ’s nachts……

Dit in tegenstelling tot tegenwoordig. Mijn hele ritme is omgekeerd (of juist normaal) in vergelijking tot mijn jonge jaren. Oude zak die ik ben 🙂 Als mijn hoofd ’s avonds het kussen ziet, is ‘Promised Land’ niet ver weg!!!!


At Hodson Street – Easy come, easy go, Live ©2018

Ja, en dan sloten we de set af met wat snellere nummers. Geld uitgeven is makkelijker dan geld verdienen. Hoe vaak gebeurt het niet dat als iemand een financieel mazzeltje heeft, het alweer is uitgegeven voordat ie er erg in heeft. De bron droogt sneller op dan je denkt!!!!


At Hodson Street – Here comes spring, Live ©2018

De uitsmijter iedere set was dit rockertje. Een song waar ik niet veel aan uit hoef te leggen. We kennen allemaal wel dat moment  waarop we tot onze blijdschap ineens merken/voelen dat de lente weer in aantocht is. Zeer toepasselijk voor deze tijd van het jaar, leek ons!!!!


Zo, en op deze manier heb ik middels deze blog u mee kunnen voeren naar een klein optreden van At Hodson Street 🙂 Als dank voor al die mensen die onze optredens afgelopen weekeinde  hebben bezocht en als ‘lokkertje’ voor diegenen die nog niet geheel weten waar wij, At Hodson Street, op muzikaal vlak voor staan.

Dit is wat u van ons kunt verwachten bij een optreden, dit is waar wij, Chantal en René, voor staan. Wij gaan met veel plezier gewoon verder met het schrijven van songs en hopen jullie gauw weer te ontmoeten bij één van onze volgende shows!!!! Even reclame maken mag toch ook wel eens 🙂 🙂

Groetjes, René


Schrijf je in voor onze nieuwsbrief en blijf van alles op de hoogte!!!!



Deel dit /Share this

I’m not a killer

At Hodson Street – I’m not a killer ©2018



Op dit moment ben ik weer eens aan een boek begonnen dat een stuk geschiedenis beschrijft, namelijk “de gezusters Romanov” van de Britse historica en schrijfster Helen Rappaport. Het is een biografie over het korte leven van de 4 dochters van de laatste tsaar van Rusland, tsaar Nicolaas II.

Hoe het boek zal aflopen moge een ieder duidelijk zijn, het boeiende is dat je het verhaal leest en soms met een schok bedenkt dat je geen fictie leest, maar een werkelijk gebeurd verhaal. De hoofdpersonen hebben werkelijk bestaan, er zijn afbeeldingen van ze, er zijn ooggetuigen geweest van hun leven en de omstandigheden waarin dat plaatsvond.

Mede dankzij hun getuigenissen en verhalen is deze biografie tot stand gekomen. Je leest de beschrijving van een proces dat echt heeft plaatsgevonden en zou daar, op wat voor manier dan ook, lering uit kunnen trekken. Dat vind ik nu al mijn hele leven zo fascinerend aan geschiedenis.

Het is niet saai en plichtmatig het opdreunen van jaartallen en gebeurtenissen, nee integendeel, de mens kan er zo ontzettend veel van leren. Het wiel behoeft niet telkens weer opnieuw te worden uitgevonden.

Juist doordat je na een bepaalde tijdsduur op een situatie terugblikt, kun je er veel objectiever naar kijken. Je kunt het gehele proces nu ook rationeel overzien. Op het moment dat het proces plaats vindt, ziet men slechts kleine gedeeltes van dit proces en dan meestal ook nog eens in een emotionele stemming.

Bloedmaan

Helaas is de praktijk natuurlijk een stuk weerbarstiger, maar dat komt enkel en alleen door de mens zelf. Wij hebben van nature de neiging het allemaal beter te weten en het verleden snel te vergeten. “Ach, dat was vroeger joh, maar wij nu tegenwoordig, met onze moderne kennis en inzichten…..”.

Nou, de rest kunt u zelf wel invullen, op welk vlak dan ook. We horen het al zeggen: “in onze tijd zal het niet meer gebeuren, wij weten wel beter”. Maar ja, zoals reeds mede besproken in een vorige blog van me, “Vrijheid en Onontkoombaarheid“, zijn bepaalde processen, iedere keer weer, niet meer in de hand te houden als het balletje gaat rollen.

Dan is er geen tijd meer voor objectief denken, dan gaat er meer meespelen, namelijk emotie. Denk nu alleen maar aan de agressieve speech afgelopen week die de heer Poetin hield aan het Russisch parlement. Daarin presenteerde hij een nieuw arsenaal van kernwapens als antwoord op de jarenlange wapenopbouw in het Westen. Daar gaan we weer, min of meer de officiële aankondiging van een nieuwe Koude Oorlog.

Het ene mannetje wil nog stoerder zijn dan het andere mannetje, altijd mannen overigens, het spel is weer op de wagen. Benieuwd wat het andere mannetje nu weer gaat roepen, of waarschijnlijk nog eerder, gaat twitteren.

Beauty and the Beast

Deze persoon deed trouwens ook een aardige duit in het zakje deze week door hoge heffingen in te voeren op, in de VS geïmporteerd, staal en aluminium. Dit onder verwijzing naar bescherming van de nationale veiligheid van de Verenigde Staten Het leidt in ieder geval niet tot meer onderling vertrouwen op het wereldtoneel.

Om het verhaal van afgelopen week compleet te maken, besloot ook nog eens een meneer in een ander zeer groot land dat het verstandiger zou zijn als hij levenslang president zou blijven. Je zou denken dat de mensen daar lering hebben getrokken uit het tijdperk Mao Zedong, maar niets is blijkbaar minder waar.

Ach, maar wij, Europeanen, kunnen er ook wat van helaas. Zolang mensen met elkaar praten, naar elkaar luisteren en samenwerken, is er over het algemeen geen aanleiding tot spanning. Zodra de mens weer in zichzelf gekeerd raakt en alleen aan zichzelf denkt, ontstaan er vaak problemen. Waar moet dat toch allemaal toe leiden, ik vrees, zeker met al die alfamannetjes…..

Zelf hoef ik niet zo nodig luid gehoord te worden. Wat ik altijd heerlijk vind is ergens in de drukte plaats te nemen en me te laten overweldigen door het geluid om me heen. In het Duits hebben ze daar een mooi woord voor, “das Getöse”, lawaai maar dan niet zo zeer in de hinderlijke betekenis van overlast.

Vroeger ging ik met een zeer goede vriend vaak naar Amsterdam. Boekenzaken, muziekzaken in, lekker lunchen en als afsluiter vaak naar café Hoppe aan het Spui of café Kalkhoven aan de voet van de Westertoren. Twee jongemannen als ouwe mannetjes handelend. 🙂

In café Hoppe gingen we altijd op de lange bank aan de muurzijde zitten en, onderwijl lekker genietend van het bier, rustig luisteren naar al het ‘lawaai’ om ons heen. Prachtig, al die mensen en al die verhalen, alsof je in tien films tegelijk bent aanbeland. En, zoals te begrijpen, werden de verhalen naarmate de avond vorderde, steeds luider en fantasierijker.

Regelmatig bediscussieerden we bepaalde onderwerpen, meningen, stellingen of wat dan ook dat ons ten gehore kwam. Je leert ervan, ook al ben je het niet altijd eens met elkaar of het gehoorde. Je bekijkt dingen van diverse kanten en beseft beter waarop je eigen meningen/ideeën zijn gebaseerd.

Tegenwoordig kan ik dit nog steeds doen, plaatsnemen in de drukte en al het lawaai lekker over me heen laten komen. Weliswaar niet meer in de kroeg en helaas zonder mijn goede vriend, deze woont intussen al bijna 25 jaar in Amerika, snik. Of is het ál 25 jaar, Hans?! 🙂

Apart eigenlijk hoe lawaai tegelijkertijd zo ontspannend bij mij kan werken. Ik denk zonder te denken, ik ben zonder er te zijn. Natuurlijk ben ik fysiek wel aanwezig, maar geestelijk bevind ik me op dit soort momenten ergens anders.

Vrij en ongebonden “zweeft” deze boven het lawaai en neemt zonder enige verplichting waar. Mijn geest absorbeert alleen datgene waar op dat moment behoefte aan is. Op dit soort momenten voel ik me vrij, los van al dat zou kunnen binden. Er ontstaat een innerlijke rust die weldadig aanvoelt.

Misschien een idee voor al die alfamannetjes. Luister regelmatig naar gesprekken, naar andere mensen, maar dwing jezelf tot geen enkele actie. Alleen waarnemen en accepteren dat naar een ander luisteren helemaal zo slecht nog niet is. Destilleer uit al die gesprekken datgene wat je zou kunnen gebruiken voor je eigen ontwikkeling en bovenal, kom tot rust. Bezint eer ge begint!!!!

Als song voor deze blog heb ik gekozen voor “I’m not a killer”. Een nieuwe song, nog niet helemaal perfect ingespeeld, maar wel passend bij dit geheel. Niet zozeer door het vertelde verhaal in de song als wel de daar achterliggende oorzaken.

Het is een echt luisterlied met een tekst geïnspireerd op een boek dat gaat over de gebeurtenissen van de familie Joad ten tijde van de Grote Depressie in Amerika in de jaren 30 van de vorige eeuw. Tegelijkertijd was er ook nog eens de zogeheten Dust Bowl in de zuidwestelijke staten, waardoor de eerder genoemde familie Joad uit hun leefgebied werd ‘verjaagd’.

Mijn boodschap met het plaatsen van juist deze song hier is dat men moet beseffen dat een Grote Depressie en de verstrekkende gevolgen daarvan, ook vandaag de dag nog mogelijk zijn. Leer uit het verleden, herken symptomen en probeer het op een andere manier op te lossen.

Niet alleen naar jezelf kijken, maar blijven praten met iedereen, blijven luisteren naar elkaar. Makkelijk gezegd, ik weet het, maar met al dat opgefokte gedrag in de wereld, lijkt het me geen overbodige boodschap. Je moet toch ergens beginnen, je kunt in ieder geval zelf het goede voorbeeld geven, toch?!

Groetjes, René


Schrijf je in voor de nieuwsbrief en blijf van alles op de hoogte!!!!!



Deel dit /Share this

Verbindingsmechanismen tussen heden en verleden

At Hodson Street – Rosasharn ©2018


Oosterplas (einde van de dag in de zomer)


In mijn ‘wereld’ zijn er op diverse manieren verbindingen tussen heden en verleden. Daarmee bedoel ik dat situaties van nu me snel kunnen terugvoeren naar specifieke gebeurtenissen uit het verleden.

Die situaties hoeven niet alleen handelingen te zijn, maar kunnen ook geuren betreffen of jaargetijden, voorwerpen of dromen, bepaalde muziek. Combinaties van deze factoren zijn trouwens zeker niet uitgesloten. 🙂

Het geeft me geen gevoel van melancholie, daarvoor is de definitie van dit woord te somber, nee, gewoon een gevoel van dat ik besta uit een heden en een verleden.

Neem nu bijvoorbeeld als voorwerp het snoepgoed ‘zoute rijen’. U weet wel, van die gekleurde poppetjes aan elkaar verbonden in de vorm van een rij. Als ik dit snoepgoed zie, moet ik denken aan een moment in mijn jeugd in het zwembad.

Bij ons in de buurt was een Sportfondsenbad, waar wij als jeugd hele dagen vertoefden. Allemaal een kwartje mee om bij het loket iets lekkers te kunnen kopen. Oh, wat waren we rijk, en wat was het kiezen iedere keer toch weer een bevalling.

Denkend aan die periode heb ik met terugwerkende kracht toch bijzonder veel respect voor de dame achter het loket, wat een engelengeduld met zoveel van die twijfelende kinderen voor haar neus!! Maar hoe dan ook, in mijn herinnering is dit het eerste moment waarop de ‘zoute rij’ zijn intrede deed in mijn leven.

Het was nieuw, lekker en, bovenal, doordat het een rij was had je het idee dat je veel snoepgoed kreeg voor je kwartje. Niet onbelangrijk op die leeftijd!! Het schuimblok, de bubblegum en wat al niet meer werden subiet aan de kant geschoven voor de ‘zoute rij’.

Aan dit moment moet ik altijd denken als ik nu mijn kinderen zie kiezen in een snoepwinkel. De rijen liggen er nog steeds en ik associeer ze steevast met de chloorgeur van zwembad en het gevoel van natte haren!!

Zo’n zelfde mechanisme treedt ieder jaar in werking in september. Overdag kan het nog heerlijk warm zijn, maar ’s avonds, als het steeds eerder donker wordt, koelt het al snel af. Er hangt vaak een lichte nevel in de lucht die heerlijk fris ruikt naar het al naderende herfstgetij.

Zodra dit soort avonden zijn intrede doet, moet ik altijd denken aan een avond zo’n 30 jaar geleden. Het was in de tijd dat ik nog fanatiek aan atletiek deed en een wedstrijd had in Krommenie. Die avond liep ik de 100 en 200 meter en had het gevoel dat ik ‘vloog’.

Wat voelde ik me toch een topatleet en wat was de avond toch mooi, Carl Lewis of Ben Johnson stelden niets voor, vergeleken bij mijn prestaties!! Het stelde natuurlijk allemaal niet zo heel veel voor, dat snapt u wel, maar, ach, het was de beleving in het brein van een jongvolwassene, vergeeft mij…. 🙂

Iedere keer weer opnieuw, beleef ik de euforie die van mij bezit nam die avond, de gevoelens die ik toen had, bij de eerste avond in september die voldoet aan de eerder genoemde criteria van koelte en nevel, heerlijk.

Het leuke is ook, dat, hoe lang het geleden ook mag zijn, ik het gevoel heb dat ik zelfs de geur op die avond, alle gesprekken van die avond en wat al niet meer, me volledig kan herinneren.

Net alsof ik dat moment in mijn leven bewust zo nauwkeurig heb opgeslagen omdat ik die avond al voorvoelde dat ik daar later nog vaak aan terug zou denken. Komt het u bekend voor??

In ruimere zin, het gebeurt vaker per jaar, associeer ik klokken met mijn beide oma’s. Als ik een grote hangklok op een bepaalde manier de uren hoor slaan, biiimmm, bam, biiimmm, bam, denk ik altijd aan een nacht dat ik bij mijn oma Koekie logeerde.

Ik lag in het grote bed, negen hoog op een flat in Ijmuiden en hoorde in het stille, donkere huis, de hangklok ieder uur van de nacht aankondigen met zijn typische geluid.

Het leuke van deze herinnering is dat er vaak ook andere herinneringen aan die periode naar boven komen , zoals het uitzicht dat je had in de flat, de Heerenduinen die zich aan de overkant bevonden, het kleine tafeltje in de keuken met een, als ik het me goed herinner, zwart en rood krukje, waaraan gegeten werd.

Hetzelfde gebeurt bij het zien van een bepaald soort kleur klokje, gewoon een vensterbank modelletje. Gifgroen, bijna kitscherig, maar onlosmakelijk verbonden met de gedachten aan oma Cor. Zoveel spullen als ze misschien gehad heeft, dat klokje staat gewoon symbool voor de herinneringen aan deze oma!!

Hmmm, misschien voer voor een psycholoog, het verband tussen klokken en oma’s…. 🙂

Detail van het plafond van de Grote of Sint-Bavokerk

Het moge inmiddels duidelijk zijn voor de aandachtige lezer dat op allerlei manieren hedendaagse gebeurtenissen mij kunnen triggeren tot het hebben van een flashback. Het mooie is wel dat het altijd bepaalde situaties of omstandigheden zijn, die mij doen herinneren aan één specifieke gebeurtenis of moment in het verleden.

Niet aan hele periodes, maar vastomlijnd dus; uiteraard kunnen daarna wel herinneringen boven komen drijven die ermee te maken hebben, maar dat is slechts sporadisch.

Tot slot wil ik nog één voorbeeld geven van hoe iets een bepaalde herinnering bij mij kan oproepen. Deze vindt plaats middels muziek en is te mooi om niet te vermelden.

Ieder jaar weer, bij het aanschouwen van het eerste natuurijs op het water, gaan mijn gedachten terug naar een nummer van Kate Bush. Op het prachtige album “Hounds of Love” uit 1985 staat op de B-kant, jawel ik heb het nog over de elpee, het nummer “Under ice”. Een kort nummer maar zo’n geweldig beklemmende sfeer.

Toen ik de elpee kocht, was dat een nummer dat mij direct enorm fascineerde. Het gevoel van onder ijs te geraken en dan…… Brrr, ik krijg er iedere keer weer kippenvel van. Een week of wat geleden was het weer zo ver voor dat jaarlijks terugkerende kippenvel moment.

Na een dag wandelen in de duinen, sloot ik de dag af aan de Oosterplas, om de zon onder te zien gaan. Op het water had zich inmiddels een aardige ijsvloer gevormd. Het was doodstil, enkel het geluid van wat dieren en de wind met, daar doorheen, het af en toe kraken van de ijsmassa.

En jawel, direct bevond ik me weer in 1985 op mijn kamertje, aandachtig de muziek beluisterend van de nieuw aangeschafte elpee. Met de koptelefoon op en daar kwam het. Kant A afgelopen, plaat omdraaien en kant B, het tweede nummer.

Wow, wat is dit voor nummer, angstaanjagend maar tegelijkertijd ook geweldig mooi. Koptelefoon af en even op adem komen en het kamertje rondkijken of ik er nog wel ben.

“Under ice”, zo’n 2.23 minuten kort/lang, maar wat een indruk liet het achter!! Het heeft zo’n sterke sfeer, dat dit nummer voor de rest van mijn, hopelijk nog lange, leven nauw verbonden is met het zien van het eerste ijs in de winter.

Oosterplas (einde van de dag in de winter)

Benieuwd of dit een herkenbaar gegeven is voor de lezer, het koppelen van heden en verleden door middel van gebeurtenissen. Het moge na het lezen van dit verhaal ook duidelijk zijn dat deze herinneringen niets te maken hebben met melancholie, eerder met het ophalen van warme en fijne momenten.

Als muziek bij deze blog heb ik gekozen voor Rosasharn. Het nummer is al eerder geplaatst, maar nog niet in deze definitieve versie.

Deze blog gaat over gevoel en sfeer en dat is precies wat ik voor ogen had toen ik de song “Rosasharn” schreef. De luisteraar meevoeren in de tijd waarin deze verschrikkelijke gebeurtenissen plaats hadden. Maar ongetwijfeld zal ik nog wel eens een blog wijden aan dit nummer, dus meer verklap ik niet!! 🙂

Tot zover voor deze blog, ben nieuwsgierig naar jullie ‘verbindingsmechanismen’!! Het kan toch welhaast niet anders, dan dat ieder mens dit soort momenten heeft!!

Schrijf je in voor de nieuwsbrief, er gebeurt niets, het kost niets, het is enkel voor mij om te zien of de blog gewaardeerd wordt, en als voordeel voor jullie, je bent altijd als eerste op de hoogte van een nieuwe blog!!

Tot de volgende keer!!

Groetjes, René


Schrijf je hier in voor de nieuwsbrief. Uitschrijven kan altijd, dus geen verplichtingen!!!!



Deel dit /Share this

De tijd ‘vliegt’!!

At Hodson Street – Promised Land ©2018



Afgelopen weekeinde heb ik met mijn oudste dochter de laatste twee scholen bezocht in het kader van de zoektocht naar een geschikte middelbare school voor haar. Ja, middelbaar, u leest het goed, wat ‘vliegt’ de tijd, voor mijn gevoel is ze net pas op deze aardbol!!!!

Zo ben je vaste bezoeker van de peuterzaal en zo ben je met dochterlief in een doolhof aan keuzes voor het voortgezet onderwijs terecht gekomen. Wat een mogelijkheden. Ik weet niet hoe het bij u vroeger ging, maar bij mij was de keuze direct duidelijk. Deze school is er en dat wordt hem ook, niks geen open dagen bezoeken, er was geen keus 🙂

Nu heb ik intussen zo’n 6 of 7 scholen bezocht, allemaal met de mooiste verhalen en meest exclusieve mogelijkheden om je vermeende talenten te ontwikkelen. Wil je tweetalig onderwijs, wil je topsport bedrijven, wil je je specialiseren in kunst, wil je je economische talent ontwikkelen, het ging maar door.

Mijn dochter moet nog beginnen, maar nu moet ze eigenlijk op 11-jarige leeftijd al weten wat haar talenten zijn, het leek wel een talentenjacht. En dan moet dat arme kind ook nog eens een lijstje met 5 scholen inleveren omdat er geloot kan worden. Ik heb met haar en haar leeftijdsgenootjes te doen hoor!!

Wat heerlijk dat wij niet zoveel keuzestress hadden. Gelukkig is het haar gelukt om zelf uit al die mogelijkheden een top 5 te destilleren, wat naar mijn idee al een topprestatie is!!

Maar ja, neemt niet weg dat kleine meisjes groot worden, het grote loslaten is nu toch wel zo’n beetje aangebroken. Zij is de toekomst en ik begin het verleden te vormen. Of ik wil of niet, wat in mijn tijd revolutionair en bijzonder leek, is voor haar oude meuk, een relikwie uit het verleden.

Dat merk ik nu al met bepaalde dingen en dat zal, naarmate zij zich verder ontwikkelt, ongetwijfeld steeds meer worden. De gangbare theorieën in mijn tijd zullen ongetwijfeld alweer voorbijgestreefd zijn door nieuwere hypothesen, die haar basis van kennis zullen gaan vormen.

Ook wat betreft materialisme is er natuurlijk veel veranderd. Zo’n 25 jaar geleden waren computers en internet nog helemaal niet zo gebruikelijk in het dagelijks leven, nu kwamen we diverse scholen tegen waarbij praktisch alles onderwezen werd met behulp van computer en internet. Niks geen studieboeken, googlen maar.

Alweer een poosje geleden had ik mijn dochter en een vriendje meegenomen naar het Teylersmuseum. Daar was een tijdelijke tentoonstelling over geluidsdragers. Oei, pijnlijk voor me, de elpee kenden de twee kinderen nog wel uit verhalen, maar cassettebandjes…!!

Ik heb ze een tijdje laten stuntelen met zo’n bandje en een cassetterecorder, maar ze kregen het niet voor elkaar om alles aan de praat te krijgen. Terwijl voor mijn gevoel de tijd van cassettebandjes nog niet eens zo heel ver achter me ligt…!!

Omgekeerd moet mijn dochter me nog steeds uitleggen hoe in de supermarkt zo’n zelfscanner werkt. Zelf vermijd ik die apparaten het liefst, maar ja, als dochterlief mee is, dan moet het wel op deze manier, dat begrijpt u wel, nieuwe tijden. Geef mij maar mijn praatje bij de caissière, vind ik veel gezelliger 🙂

Sowieso verliep mijn eerste kennismaking met zo’n scanapparaat nogal desastreus. Het zal zo’n twee jaar geleden zijn geweest dat ik op een zomerse dag boodschappen deed. Ik kon iets niet vinden en besloot het te vragen. Voor mij stond een man met één of ander futuristisch apparaat te richten op de vakken.

Dat kon niet missen, dat moest wel de bedrijfsleider zijn die de bestellingen opnam. Nou dat heb ik geweten, het was direct een voltreffer. Toen ik mijn vraag stelde, reageerde de man als door een adder gebeten. Of hij er soms uitzag als vakkenvuller, hoe ik het in mijn hoofd haalde om te denken dat hij hier werkte en ga zo maar door.

Na een aantal minuten was de man uitgeraasd en kon ik weer verder zoeken. Het was natuurlijk de bedrijfsleider niet maar een klant met zo’n zelfscanner, wist ik veel. Kon het trouwens niet voor me houden te vragen wat de man nu zo stak en waarom hij zich zo schaamde.

Bij mijn weten is er niets mis met het beroep vakkenvullen of, in zijn algemeenheid, het werken in een supermarkt. Wees blij dat deze medewerkers er zijn, anders hadden we zelf alles uit de vrachtwagen moeten tillen en uit de dozen moeten halen.

Deze opmerkingen bleken alleen maar meer olie op het vuur. De  persoon had ongetwijfeld gewoon een slechte dag en ik maakte zijn humeur er niet beter op met mijn vragen. Misschien dat zijn razen tegen mij hem wel wat opluchtte, dan was het toch niet voor niets geweest, mijn luisterend oor!!

Ach ja, ook alweer zoiets, het lijkt wel of de mens in deze tijden steeds egocentrischer wordt, geen tijd meer heeft en/of permanent gestrest is. Misschien heb ik makkelijk praten, maar toch, haal eens diep adem en probeer ook van het leven te genieten. Het gaat allemaal al zo snel.

Naarmate je ouder wordt lijkt alles steeds sneller te gaan. Nu is dat ook wetenschappelijk wel bewezen dat door toedoen van allerlei psychologische en fysieke factoren dit ook klopt.

Toen ik jong was, nam ik wel eens een middag vrij van mijn werk. Ging dan thuis zitten en niets doen, alleen maar om te ervaren dat de tijd ook nog lang kon duren. Het klinkt raar, maar eerlijk waar.

Dat gevoel dat we ongetwijfeld allemaal kennen van dat we echt jong waren, zo’n beetje in de leeftijd van mijn dochters nu, wilde ik toen al af en toe terug ‘krijgen’. Het gevoel dat de dagen eindeloos zijn, zorgeloos, zonder moeten en onbeperkt houdbaar.

Daarom vind ik het ook wel lastig om te zien wat voor keuzes de kinderen tegenwoordig al moeten maken op zo’n jonge leeftijd. Laat ze toch nog even heerlijk genieten van deze fase, de fase waar je later met plezier op terugkijkt, als zijnde zorgeloos en eindeloos!!!!

Mijn hoop is in ieder geval dat mijn dochters later op zo’n periode kunnen terugblikken. Dat ze voldoende kind hebben kunnen zijn. Dat wij als ouders zijnde, ondanks alle eisen van deze tijd, ze daar de ruimte voor hebben kunnen geven. Want, zoals al reeds eerder gezegd, de tijd ‘vliegt’….!!!!

Als extraatje voor de trouwe lezers heb ik deze blog het nieuwe nummer “Promised Land” toegevoegd. Benieuwd wat jullie ervan vinden. De song is vers van de pers, afgelopen vrijdag in de kamer opgenomen en trouwens ook Live te beluisteren op zondag 11 maart 2018 !!

Rest mij tot slot het verzoek of men zich zou willen inschrijven voor de nieuwsbrief. Het kost een klein beetje moeite, maar het maakt voor mij duidelijk of dit hele gebeuren aanslaat. Er komen, waarvoor mijn grote dank, regelmatig leuke reacties op de blog, maar het blijft gissen naar het aantal geïnteresseerden voor deze site.

Het kost niets, enkel krijg je een melding wanneer er iets nieuws op de site is verschenen. Voor mij wordt, behalve via de gebruikelijke statistiekgegevens, zo duidelijker of de site ‘bestaansrecht’ heeft of niet. Voel je tot niets verplicht, het is alleen maar een vraag 🙂 Alvast mijn hartelijke dank!!!!

Tot de volgende blog!!!!

Groetjes, René


Schrijf je in voor de mailinglijst en mis niets meer!!!!



Deel dit /Share this