De vermoeidheid slaat onverbiddelijk toe.

Deze blog wil ik beginnen met het bedanken voor alle aandacht voor de vorige blog. Via de sociale media heb ik zoveel warme en lieve reacties mogen ontvangen. Dat deed me echt goed. Van bekenden die vertelden dat ze nog regelmatig aan Ellen denken en een kaarsje zouden branden op haar verjaardag. Maar ook van onbekende mensen die een reactie plaatsten.

Bijvoorbeeld via Instagram kreeg ik contact met diverse mensen, waar fijne en mooie gesprekken uit ontstonden. Van sommige van deze contacten is dit misschien zelfs wel de opmaat naar een langer (schrijf)contact met elkaar. Zo fijn om te merken dat er meer mensen zijn, die eerlijk en oprecht durven te zijn. Die zich kwetsbaar durven op te stellen. Ik had niet verwacht dat mijn schrijfsels tot dit soort interacties zouden kunnen leiden. lees verder

Open brief aan mijn overleden partner, deel 12.

Hoi lieverd,

over een paar dagen ben je jarig. Ga je het op jouw manier nog vieren? Want als er iets in jouw DNA niet voor kwam, was het wel je verjaardag niet vieren. Wij zullen absoluut deze dag extra aan je denken. Ik heb, maar ik denk dat je het er wel mee eens bent, de kinderen een mooi cadeau beloofd uit jouw naam. Ik heb ze verteld dat ik je gesproken heb en dat je erg trots op ze bent.

Hoe ze het toch allemaal in deze dagen weten te rooien en dat je graag op je verjaardag cadeaus uitdeelt. Dat lijkt me wel een mooie traditie, om uit jouw naam voortaan ieder jaar op je verjaardag de meiden een cadeau te schenken, wat jou?! Niet dat de meiden anders niet aan je zullen denken hoor. Ik heb je al eerder verteld dat je nog volop aanwezig bent binnen ons gezinnetje. lees verder

Rust in de tent.

Rust in de tent, deze zin dekt de lading op dit moment wel. Er is rust thuis, er is rust in het hoofd, precies datgene waar ik zo’n behoefte aan heb. Dat vertelde ik al in een blog van een paar weken geleden. Eindelijk begint het ‘moeten’ te veranderen in een ‘ik zou wel willen’. Er zijn een aantal belangrijke zaken, die echt moesten, afgerond. Er hebben een aantal dingen, die in mijn eigen hoofd zaten, vorm gekregen.

Ik merk dat de gejaagdheid die in me zat, de onrust, steeds meer verdwijnt. Deels dus doordat zaken zijn afgerond, maar ook door ontspanning en rust bij mezelf. Het gevoel van geen dag te willen verspillen uit angst dat een mens niet weet hoe lang hij nog heeft te leven, wordt steeds zwakker. Dit gevoel was na het overlijden van Ellen vrij dominant aanwezig bij me. lees verder

Nieuwjaar met Prioderm en thuisquarantaine.

Hoera, het nieuwe jaar is eindelijk van start gegaan. Allereerst wil ik u allen de beste wensen doen toekomen. Laat het een mooi en gezond jaar worden, dat 2021. Het is toch welhaast onmogelijk om een nog dramatischer jaar te krijgen dan het afgelopen jaar geweest is. In de laatste maand van 2020 snakte ik naar het moment waarop we 2020 definitief achter ons konden laten. Wat een jaar was het toch.

Eén van die jaren die je je over vele jaren nog steeds zult herinneren. Energievretend op velerlei vlak. Een jaar vol uitersten, in negatieve als wel toch ook in positieve zin. Over het negatieve hoeven we het niet te hebben, dat hebben we helaas allemaal mogen ervaren. Maar voor mij persoonlijk was het uiteindelijk toch ook een jaar met positieve punten. lees verder

Ik zou je willen zeggen.

Hoop
Hoop

Ik zou je willen zeggen, ik zou je zoveel willen zeggen. Bijvoorbeeld wat voor een bizar jaar het toch weer is geweest. Een jaar dat volledig beheerst wordt door een minuscuul klein virusdeeltje dat de gehele wereld in zijn greep houdt. Dat de mens weer doet beseffen hoe nietig ie eigenlijk is met al zijn zogenaamde kennis en prestaties.

Inderdaad is de mensheid enorm ontwikkeld, vergeleken met een paar eeuwen geleden. Maar wat stellen we toch bar weinig voor. Het leven, o zo heilige leven, is niets meer dan puur geluk als je het mag beleven. Koester dat tijdvak waarin jij bent voorbestemd om, samen met miljarden anderen, het leven te mogen ervaren. lees verder

Voor alles is een laatste keer.

Voor alles is een laatste keer. Dat geldt ook in deze laatste maand van het jaar. De afgelopen week heb ik het laatste partijtje van de lagere school voor Sara mogen organiseren. Een hok vol uitgelaten meiden, die te samen minimaal het geluid van een squadron overvliegende straaljagers produceerden. Volgens mij waren we aan de andere kant van Haarlem nog luid en duidelijk te verstaan 🙂

Ach, aan de ene kant wel lekker na jaren van kinderpartijtjes. Maar aan de andere kant zal ik het ook wel missen. Je ziet die meiden allemaal binnen een paar jaar opgroeien van kleuter tot prepuber. Ze kennen elkaar uitstekend en vormen een leuke bende. Hoe zal het contact verlopen als ze eenmaal op de middelbare school zitten?! lees verder

De wind begint uit andere hoek te waaien.

De wind begint uit andere hoek te waaien in mijn leven. Niet letterlijk natuurlijk, maar deze zin vormt een mooie metafoor voor de gang van zaken momenteel. Langzaam maar zeker verandert de koude, oostelijke wind in een aangenamer wind uit zuidelijker hoek. Kleine veranderingen, gebeurtenissen vormen aanleiding tot een prettigere blik op de toekomst.

Waar de straffe oostenwind mij stevig heeft omarmd na het overlijden van Ellen, begint deze zijn grip beetje bij beetje te verliezen. Voorzichtig begint de wind warmere vormen aan te nemen door te gaan draaien. Ik merk sterk aan mezelf dat het verdriet, de pijn om het overlijden van Ellen niet minder is, maar er wel meer ruimte ontstaat om afstand te gaan nemen. lees verder

Geluk zit ook in een klein hoekje.

Geluk zit ook in een klein hoekje, althans, dat is mijn mening. Buiten waait het, regent het pijpenstelen en wat betreft hoeveelheid licht lijkt het zowat avond. Binnen zitten we met z’n drietjes heerlijk in de woonkamer. De kachel aan, kopje koffie erbij en allemaal lekker bezig op onze eigen manier. Ik lees de krant, Sara kijkt tv en Anne bakt wafels. Gezelligheid kent geen tijd!

Dat noem ik geluk, in mijn optiek is er niet meer voor nodig. We hebben het alle drie naar de zin en juist door het contrast tussen binnen en buiten wordt het knusse extra versterkt. Erg burgerlijk misschien, maar ik geniet hiervan. Dat vind ik onder andere zo mooi als de dagen gaan korten. Natuurlijk is het minder lang licht, maar die sfeer zoals hierboven beschreven, zul je in de zomer niet hebben. lees verder

Waar blijft de tijd?!

Waar blijft de tijd lieve mensen? Wat vliegt alles toch in een razend tempo voorbij. Ik heb het er wel vaker over in mijn blogs. We zitten alweer in het midden van november, Sint-Maarten is al achter de rug. Waarschijnlijk de laatste Sint-Maarten voor Sara, want volgend jaar zit ze op de middelbare school. Ik zie haar nog de eerste keer samen met haar zus voor de deuren staan.

Zonder aarzeling, volle borst vooruit en zingen maar. Lampion in de hand, tas om de nek en de weerselementen stoer trotserend. En nu, ik mag niet eens meer mee. Ze regelde zelf een paar vriendinnen en weg was ze. De laatste tijd weet ze sowieso een hoop voor zichzelf te regelen. Ze weet zelfs al naar welke middelbare school ze wil. Waar blijft de tijd, heeft ze mij nog wel nodig?! lees verder

Eikels groeien niet alleen aan de boom.

Eikels groeien niet alleen aan de boom, werd mij lang geleden medegedeeld. Dit door de persoon met wie ik op dat moment een discussie voerde. Mijn antwoorden zinden hem niet en met deze woorden kwam het gesprek zo’n beetje tot einde. Tja, wat moest ik hier nu tegenover stellen, het was een ad rem antwoord. Ik moest dus maar leren leven met het feit dat ik een soortgenoot van de eikeltjes aan de bomen ben.

Ach, in de loop der jaren heeft de beste man ook misschien best wel gelijk gehad. Soms kan ik zo’n ‘eikel’ wezen, niet normaal 🙂 Zo was ik afgelopen vrijdag eindelijk weer eens in de duinen en binnen tien minuten had ik al zo’n zestig man op de kast gejaagd. Ik en mijn bijdehante mond ook, ik kan het maar niet laten. Wat gebeurde er dan zo allemaal, ik zal het u vertellen. lees verder

Visit Us On FacebookVisit Us On YoutubeVisit Us On Instagram