Ook de mens is een dier, of we nu willen of niet!!


At Hodson Street – Better World, Live 2017 ©2017


Van de week werd mijn aandacht getrokken door het bericht dat de Noord-Koreaanse leider Kim Jung-un een bezoek had gebracht aan China. Het doet wereldwijd de hoop opleven dat er eindelijk weer eens gepraat gaat worden tussen de diverse landen. Dat is natuurlijk mooi, maar tegelijkertijd is het toch triest hoe enkele personen eigenlijk een hele planeet in gijzeling houden.

Al eerder heb ik het begrip massa en beweging als onderwerp in mijn blogs gehad, zie bijvoorbeeld de blog “Vrijheid en Onontkoombaarheid“. Het is een proces dat mij bijzonder intrigeert. Pas geleden las ik “de Boekendief” van de schrijver Markus Zusak. Een mooi boek waarin de Tweede Wereldoorlog beleefd wordt vanuit Duits oogpunt. Een pijnlijke confrontatie met groepsgedrag en een massa die niet meer af te remmen valt.

De mens is nu eenmaal een dier, een kuddedier, of ie wilt of niet. Het enige verschil met dieren is dat de hersenen van de mens zich meer ontwikkeld hebben dan de overige diersoorten, maar of dat nu zo’n pluspunt is?! Het is slechts weinigen gegeven om een tegengeluid te laten horen als de grote massa iets vindt.

Als iedereen de lamp linksom in de fitting draait, moet je toch wel sterk in je schoenen staan om zelf de lamp rechtsom erin te draaien. Als iets of iemand eenmaal de massa achter zich weet te scharen, is het moeilijk dat nog te veranderen. Zelfs als na verloop van tijd de meeste mensen diep van binnen beseffen dat ze de verkeerde keus hebben gemaakt. Je fout toegeven, ook al zo’n goede eigenschap van de mens, toch……

Het fascinerende voor mij zit in het feit dat telkens weer de massa vaak niet doorheeft wat voor een macht zij eigenlijk bezit. Iemand is de baas bij gratie van deze massa, zelfs als er sprake is van intimidatie en onderdrukking. Neem nu bijvoorbeeld het Noord-Koreaanse volk. Als uiteindelijk de massa hoe dan ook in opstand komt, is het snel bekeken.

Natuurlijk makkelijk praten van me zo vanuit dit kikkerlandje, maar het is wel zo. Maar hier komt ook het dierlijk gedrag van de mens weer om de hoek kijken. We volgen de leider als makke kudde, niet in staat om zelf na te denken. Of de massa wordt zodanig geconditioneerd dat zelfstandig denken haast onmogelijk wordt.

Telkens weer in de geschiedenis van de mensheid staan er personen op die heel goed weten hoe de massa te bespelen, te manipuleren, totdat het niet meer terug kan. Uiteindelijk gevangen in het eigen gesponnen web van list en bedrog.

Maar denk eens eventjes niet aan een specifiek land, maar aan bijvoorbeeld de situatie op deze aardbol zelf. De rijkste 1% van de wereldbevolking bezit meer dan de helft van alle rijkdom. De rijkste 42 mensen hebben evenveel geld als de armste 3,7 miljard mensen!!!! Dit blijkt uit het jaarlijkse onderzoek van ontwikkelingsorganisatie Oxfam Novib.

Daar word je toch stil van. Onvoorstelbaar dat dit mogelijk is. Verdeel en heers. Wat als al die arbeiders nu eens unaniem besloten het werk niet meer uit te voeren. Onmogelijk, ik weet het, maar je zou het toch wel hopen. Ik ben niet uit op een Franse Revolutie en dat soort dingen, ik ben tegen elke vorm van geweld, maar hoe lang gaat dit nog zo door. Deze extreme ongelijkheid roept uiteindelijk juist dit soort praktijken op.

42 Bewoners op deze aardbol, die waarschijnlijk bij God niet meer weten waaraan al dat geld te besteden en 3,7 miljard bewoners die bij God niet weten hoe het hoofd boven water te houden. De mens is een dier, een roofdier, grijpt ieder willoos slachtoffer en laat niet meer los.

Maar daar waar een leeuw normaliter zijn prooi grijpt om te voorzien in zijn voedselbehoefte, is de mens hebberig en gulzig. Voor dit dier is het nooit genoeg, onverzadigbaar als het is. Natuurlijk generaliseer ik nu, maar zit het niet in velen van ons om toch iets meer te willen dan de ander. Op wat voor niveau dan ook.

Daar  is ook het hele kapitalistische stelsel op gebouwd. Allemaal verschillende lonen en functies, genoeg dus om je meer te voelen dan een ander. Maar uiteindelijk gaat het grootste deel van de winst toch naar de baas. Hetzelfde geldt overigens ook voor het communistische systeem hoor. Zogenaamd iedereen gelijk, maar intussen heeft de top het aanzienlijk beter dan het volk eronder.

Nee, ik kaart het punt wel aan, maar eerlijk gezegd weet ik ook niet hoe dit te veranderen. De hoop is gevestigd op de jeugd. Nogmaals, niet op een gewelddadige manier, maar vreedzaam het proces/systeem dusdanig veranderen, dat er meer gelijkheid ontstaat op deze aardbol. Best kans dat er dan ook meer kans op vrede komt.

Wij, volwassenen, vinden ons dan wel zo ontwikkeld, maar gezien de puinhoop die we er al eeuwen van maken, vraag ik me dat toch ernstig af. Eén dier, een paar dieren, zal zich los moeten durven maken uit het kuddegedrag om ons te wijzen op andere mogelijkheden en oplossingen.

Hoopgevend is bijvoorbeeld hoe de jeugd in Amerika het voortouw heeft genomen in de discussie omtrent wapenbezit. Nog vrij en onbevangen, geheel niet gebonden aan wat voor lobby dan ook, is er een nationale tegenbeweging op gang gekomen die vreedzaam protesteert tegen wapenbezit.

Het lijkt misschien zinloos op deze wijze, maar naarmate de massa groeit zal de beweging steeds moeilijker te stoppen zijn. Het is vooral te hopen dat de jeugd een lange adem heeft, voordat het zelf door ons huidige systeem wordt opgeslokt. Het zijn van die kleine lichtpuntjes, waardoor ik de hoop heb dat het misschien toch nog weleens goed komt.

Dat de mens begrijpt dat het recht van de sterkste niet altijd hoeft te gelden bij een mens. Dat dat nu ook juist één van die verschillen gaat worden met de andere diersoorten. Is dat ook niet ontwikkeling en evolutie, inzien dat een ieder gelijk is en evenveel recht heeft op een mooi en fijn verblijf op deze aardbol?! Ik hoop het van harte!!!!

Deze week is de nieuwe blog dus wat eerder geplaatst. Dit natuurlijk in verband met de Paasdagen. Het leek me ook een gepast moment voor deze blog, een juist moment om eens even bij de inhoud ervan stil te staan. Iedereen wens ik fijne Paasdagen toe en tot de volgende blog!!!!

Groetjes, René


“Maybe I’m a dreamer, like John spoke. But hopefully, I’m not the only one.” (At Hodson Street – Better World ©2017)


 Schrijf je in voor de nieuwsbrief en mis niets meer!!!!



Deel dit /Share this

Wat is nu eigenlijk geluk?!

At Hodson Street – Cherish the Day ©2018


Afgelopen week was weer eens zo’n week waarin de uitersten van het leven zichtbaar werden. Waar de één een goede uitslag kreeg, overleed de ander aan dezelfde soort ziekte. Het zijn van die momenten waarop je nog eens eventjes flink met je neus op de feiten wordt gedrukt.

We zijn hier allemaal maar tijdelijk en niemand weet voor hoe lang. Een moment voor mij om nog eens even na te denken over het begrip “geluk” en de betekenis hiervan in het leven. Doe ik het allemaal wel goed?!

Volgens van Dale is de definitie van geluk als volgt: 1. gunstige loop van omstandigheden (= voorspoed) en 2. aangenaam gevoel van iemand die zich verheugt.

Het eerste punt kun je enigszins sturen, maar niet al te veel. Het is mogelijk dusdanige randvoorwaarden te scheppen dat de kans op een gunstig verloop van omstandigheden groter wordt. Maar nog steeds moet je het geluk hebben dat datgene wat je hoopt ook lukt.

De tweede definitie vind ik persoonlijk boeiender. Hier komt werkelijk het gevoel bij kijken. Dan wordt het spannend, want laat dat nu juist persoonsgebonden zijn!! Wanneer verheugt iemand zich, wat is daar voor nodig. Voor de één is dat misschien materialisme, voor de ander misschien een bepaald gevoel. Dit zijn direct al twee uitersten.

In deze blog wil ik het natuurlijk vooral bij mezelf houden. ‘Wat is voor mij geluk, wat maakt mij nu gelukkig’ en dan bekeken vanuit de tweede definitie. Om eerlijk te zijn kan ik me al snel verheugen op iets. Sterker nog, dat verheugen heeft me gedurende mijn leven al heel wat malen geholpen om vanuit diepe dalen weer de weg omhoog te vinden.

Nu niet meteen denken dat deze persoon alleen maar diepe dalen in zijn leven heeft gekend. Oh nee, echt niet, maar we hebben allemaal wel zo onze momenten in het leven die niet zo leuk zijn. Dat noemen ze levenservaring opdoen. Dat klopt ook wel, want je leert er wel van.

In een boek dat ik gelezen heb, werd mooi verwoord het opdoen van levenservaring en de pijn die daarbij hoort. De schrijver verwoordde het in termen van dat de eerste maal iets (negatiefs) ervaren altijd het meeste pijn doet. Je denkt dat je de enige bent die dat meemaakt in zijn leven op dat moment en ook de enige bent die weet hoe pijnlijk het is.

Naarmate je ouder wordt kom je erachter dat heel wat meer mensen precies dezelfde ervaringen delen en ook leer je dat er vanzelf wel weer mooie momenten komen. Denk maar bijvoorbeeld aan je eerste liefde die uitging 🙂

Ai, pijnlijk, van hier tot Tokio en dan ouders die daar niets van begrepen volgens jou. Hoe konden zij nou weten hoe jij je voelde op dat moment, niemand in de wereld kon dat. Ja, ja, naarmate de leeftijd vordert en de ervaring toeneemt, ook op liefdesgebied, besef je dat die ervaring maar een peulenschil was vergeleken bij wat er nog meer op je pad kan komen gedurende het leven!!

Een ervaring die je ouders natuurlijk allang hadden opgedaan. Er zijn heel wat dingen in mijn leven die niet vanzelf gaan, waar ik hard voor moet vechten, maar toch er is maar zeer weinig nodig om mij te doen verheugen. Wat er ook  gebeurt, iedere ochtend weer verheug ik me op de komende dag.

‘Wat gaat er gebeuren, schijnt de zon, lekker bakkie koffie, wat zijn de plannen voor vandaag, fluitende vogeltjes’. Allemaal van die dingen waar ik me dag in, dag uit op kan verheugen. Heel simpel, maar meer dan genoeg om de 2e uitleg van het begrip ‘geluk’ volledig te doen slagen voor mij.

Deze levenshouding is in mijn ogen mijn grootste geluk. Hij is er, ik ben me ervan bewust en ik benut hem ten volle. Daar zit voor mij de essentie van het leven in. Het gaat mij niet om materialisme, beroemdheid, erkenning of wat dan ook. Nee, het simpele feit dat ik op dit moment deel mag uitmaken van het grote geheel “leven” is al geluk genoeg.

Als ik al iets probeer over te brengen op mijn eigen kinderen, is het voornamelijk dat wel. Geniet van de kleine dingen, wees blij dat je leeft. Het belangrijkste is dat je beseft dat het maar voor één keer is en je het niet over kunt doen. Leef je leven, laat anderen net zo leven en volg je geluk.

Als je je verheugt op de dingen die je doet of wilt gaan doen is dat volgens mij een goed teken. Natuurlijk is dat niet altijd mogelijk, maar je kunt er in ieder geval naar streven. Zoek geluk ook niet in te grote dingen. Als je van de kleine dingen al kunt genieten, heb je, in mijn beleving, al snel een gelukkig leven.

Nou ja, ik probeer de kinderen dat bij te brengen, ze zullen het uiteindelijk toch zelf moeten ervaren. Om deze blog bij mijn eigen leven te beëindigen, kijk ik nog even naar de zelf opgelegde vraag eerder deze blog. “Doe ik het wel allemaal goed en ben ik gelukkig”.

Ik denk dat ik deze vraag met een volmondig JA kan beantwoorden. Zolang de vogeltjes fluiten, de koffie pruttelt en de gezondheid het toelaat, heb ik weinig reden om niet gelukkig te zijn in/met mijn leven. Of zoals ik het verwoordde in één van mijn nummers:

“Just let me live in my own simple way. Don’t own much, but happy everyday. Blessed with good health and fine people around me. I’m a rich man, I feel free” (At Hodson Street – Easy come, easy go ©2018).

Rest mij voor deze week jullie hetzelfde geluksgevoel toe te wensen als dat ik zelf ervaar. Maakt niet uit op wat voor manier of waardoor, als je maar gelukkig bent. Sommige dingen heb je niet in de hand, maar andere dingen kun je wel een beetje “sturen”, zelfs bij de tweede definitie van geluk volgens van Dale!! Succes daarmee!!

Tot de volgende blog!!!!

Groetjes, René


Schrijf je in voor de nieuwsbrief en blijf voortaan van alles op de hoogte!!!!



Deel dit /Share this

Ze mag nu wel komen, de lente…..


At Hodson Street – Where is our concern ©2017


Over 3 dagen begint officieel de lente. Terwijl ik deze blog schrijf, giert de wind om het huis. Buiten is het -1,5 ºC, met een gevoelstemperatuur van -9,5 ºC, hoezo lente ?! Eigenlijk helaas perfect voer voor klimaatsceptici, die nu kunnen beweren dat het allemaal wel meevalt met de opwarming van de aarde.

Zelf vermoed ik dat dit een toevallige oprisping is van moeder natuur, al is het contrast deze week wel erg groot. Nog maar een paar dagen geleden liep ik op het strand en had het idee dat ik wel in mijn T-shirt kon lopen. Natuurlijk, ook toen stond er een straffe wind, maar deze werd grotendeels door de duinen tegengehouden en de zon begint al aardig kracht te krijgen in deze tijd van het jaar.

Heerlijk weer en een geweldige middag. Langzaamaan ontstonden bij mij toch wel de eerste lentekriebels. Zeker toen ik op een bankje aan het Vogelmeer de ondergaande zon aanschouwde. De laatste stralen omarmden me, verwarmden me en zetten de omgeving in een heerlijk warme kleur.

De ganzen waren al luidruchtig bezig elkaar het hof te maken, terwijl een eerste kleinere vogel voorzichtig, heel schuchter, van zich liet horen. Het zijn van die momenten waar ik geen genoeg van kan krijgen. Bijna mythisch, één met de natuur.


De wind tilt me op en neemt me mee. Voorzichtig, beheerst, niet eens zo’n heel harde wind. Net voldoende om mij te doen zweven. Een heerlijk gevoel, ik laat mijn gedachten gaan en ben leeg, vrij. Boven het water, badend in de warmte van de zon.

De ganzen zijn alweer nadrukkelijk aanwezig. Hun gesnater weerkaatst over het water, de kleinere vogels beginnen zich voorzichtig te roeren. Een enkele, zeer dappere, fluit al een aardig lied, maar het is zeker nog geen volwaardig koor, daarvoor zijn er nog te weinig leden.

Ach, zou het er nu dan toch eindelijk van komen, lente?! De bomen zijn weliswaar nog kaal, maar de knoppen zijn reeds zichtbaar. Kom maar, barst maar open, laat je pracht maar zien. Ik zal je bewonderen en van je genieten, met heel mijn hart.

Langzaam omhult de nevel de ondergaande zon. Het wordt fris. Ik sla mijn ogen op en moet gaan, anders wordt het te koud. Nee, hoe graag ik het ook zou willen, ik moet nog even geduld hebben. De eerste tekenen zijn er, onmiskenbaar, maar lente is het nog niet.

Kennemerduinen, 14 maart 2018


Maar mooi was het zeker. Je kunt van die dagen hebben, waarin alles op zijn plaats valt. Sowieso word ik nooit teleurgesteld tijdens mijn wandeltochten in de duinen, maar soms zijn ze net iets specialer. Het begon al toen ik de duinen betrad.

Een vos heette me welkom en vergezelde me de eerste paar honderd meter naar de plek waar ik meestal mijn fiets zet. Er zijn slechtere starts denkbaar, lijkt me 🙂 Het licht had iets magisch deze dag, doordat er een soort nevel was. Een heel lichte nevel, maar voldoende om een fijne ambiance te creëren.

Fototechnisch gezien een prettige bijkomstigheid. Dit was bij thuiskomst overigens wel te merken aan het aantal geschoten foto’s. Dat waren er zo’n 850. Stel je voor dat ik dit een aantal jaar geleden had geprobeerd, de filmrolletjes waren niet aan te slepen geweest, leve de moderne tijd 🙂

Nadat het strand en het Vogelmeer al toppers waren deze dag, kwam er onverwacht nóg een uitsmijter. Rond zonsondergang verliet ik het meer en liep terug richting mijn fiets, zo’n half uur wandelen. Deze plaats ik meestal bij een uitkijkpunt, vanwaar ik de zonsondergang graag aanschouw.

Terwijl de stralen van de ondergaande zon de wereld in een mooie oranje gloed omhulden, stuitte ik op een paar Schotse hooglanders. Geheel onbevangen lieten zij zich vastleggen door mij in deze prachtig oranje gekleurde omgeving. Omsloten door de laatste stralen van de zon, gaf dat een fraai schouwspel. Robuustheid en sprookjesachtig in één compositie gevangen.

Aangekomen bij mijn favoriete uitkijkpunt, had de nevel grotendeels bezit genomen van de zon. Dit leverde een fascinerende lucht op. Tot mijn verrassing werd ik vergezeld in deze laatste minuten van de dag door een kudde Exmoorpony’s. Wat een gastvrijheid!!

Ze namen me zonder enig probleem op in hun midden en vergezeld van deze vrienden aanschouwde ik de zonsondergang. Meer heb je toch eigenlijk niet nodig om een gelukkig man te zijn. Nou ja, als ik dan toch mag kiezen, misschien iets meer warmte. Nee, de lente mag dan nog wel niet begonnen zijn, het verlangen ernaar des te meer. Laat maar komen, ik ben er klaar voor!!!!

Groetjes, René


Schrijf je in voor de nieuwsbrief en mis niets meer!!!!



Deel dit /Share this

It’s only Rock ’n Roll………

Afgelopen weekeinde stond bol van de muzikale activiteiten. Zo heb je niets en zo leid je het leven van een Rock ’n Roll artiest 🙂 Deze blog wil ik dan ook wijden aan afgelopen weekeinde, middels het plaatsen van geluidsopnames hiervan en wat toelichting bij de songs.

We mochten met onze band ‘At Hodson Street’ een optreden verzorgen op vrijdagavond in het Badhuis te Haarlem en de gehele zondagmiddag waren wij welkom in de woonkamer bij Mireille en Niels. Dit als onderdeel van het gebeuren “Gluren bij de Buren”.

Allereerst nogmaals onze grote dank aan Mireille en Niels die zonder enige aarzeling hun woonkamer beschikbaar stelden en een geweldige gastvrouw en gastheer waren. Zowel voor ons als voor wie er ook maar die middag kwam ‘gluren’.

Toch dapper, want je weet natuurlijk nooit wat voor ruig volk onze muziek aantrekt 🙂 Nou, dat viel dus inderdaad wel mee, het was beregezellig, een hoge opkomst en zodoende een prachtige mogelijkheid voor Chantal en mij om het publiek op een ongedwongen manier kennis te laten maken met nieuw repertoire van ons.

Een ieder die geweest is, ons gesteund heeft, feedback heeft gegeven of wat dan ook, willen wij nogmaals op deze plaats hartelijk danken. Een enorme stimulans voor ons om op deze ingeslagen weg door te gaan en ons te blijven ontwikkelen!!!!

Het afgelopen jaar was voor ons beiden een rumoerig jaar geweest, met noodgedwongen niet altijd de focus op de muziek. Wel hebben we deze periode besteed aan het schrijven van nieuwe songs en het definitief bepalen van de bandsetting. Semi-akoestisch dus, waardoor we meer “kleinere” en intiemere nummers zijn gaan schrijven. De focus op puur en eerlijk.

We speelden gedurende de middag 3 maal een set van een half uur. Uitgangspunt was het allernieuwste repertoire. We wilden het publiek graag onze ‘uitersten’ laten horen. Dat is in ieder geval goed gelukt.

Want tja, kleinere en intiemere nummers zijn leuk, maar zo’n oude rocker als ik kan het natuurlijk niet laten af en toe toch nog even in het verleden te duiken en met een steviger nummer aan te komen. Zodoende ontstond er een, in onze ogen, mooi afwisselende set, die recht deed aan alle soorten muziek die wij graag spelen.

Leuk om te merken aan de reacties van het publiek dat voor de één er wel meer uptempo nummers in de set hadden gemogen, terwijl anderen juist graag meer rustige nummers hadden willen horen. Dit is precies onze opzet bij toekomstige optredens, afwisseling en zeker geen gebondenheid aan één tempo of genre.

Ons streven is, dat wat we ook spelen, uiteindelijk toch onze eigen sound heeft. Een herkenbaar geluid van songs die, wat betreft stijl, gaan van pop tot rock, maar altijd overgoten zijn met een laagje country. Met die prachtige, emotievolle stem van Chantal (en die fijne snik), kan dat ook gelukkig haast niet anders 🙂


At Hodson Street – Give me Wings, Live ©2018

We trapten iedere set af met de song “Give me Wings”. een gevoelige song, waarvoor de inspiratie bij mij ontstond tijdens één van de vele wandeltochten in de duinen. Mooi weer, rust, vogels, vrijheid, tsja, dan is het niet moeilijk om geïnspireerd te raken!


At Hodson Street – This bird needs to fly, Live ©2018

De volgende song was “This bird needs to fly”, met als zinssnede; ‘when you really love me, you’ll have to open the cage….‘. Hoe vaak zitten mensen niet ‘gevangen’ in een, vaak al langdurige, relatie. Wat doe je dan, ga je zo door of ‘bevrijd’ je jezelf?! Geen sinecure, maar deze dame wist uiteindelijk te kiezen.


At Hodson Street – The easiest way might be the hardest one, Live ©2018

Ha, ha, laat je niet verleiden tot wat dan ook. Het gras is altijd groener aan de overkant. Vertrouw op jezelf, geloof in jezelf, dat is toch uiteindelijk meestal de beste keuze!!


At Hodson Street – Rosasharn, Live ©2018

Een gevoelige song, welke net als “I’m not a Killer”, gebaseerd is op het fantastische boek “De druiven der gramschap” van John Steinbeck. Rauw en meedogenloos wordt in dit boek het verhaal verteld van de familie Joad tijdens de Grote Depressie in de Verenigde Staten.

Een familie die, zoals zovelen, vanwege ook nog eens de zogeheten Dust Bowl noodgedwongen moest vertrekken uit Oklahama. Het boek maakte zo’n verpletterende indruk op me dat, behalve bovengenoemde 2 songs, er nog meer materiaal op de planken ligt om uitgebracht te worden. Maar ja, alles op zijn tijd!!!!


At Hodson Street – I’m not a killer, Live ©2018

Zoals reeds vermeld, gebaseerd op een boek van John Steinbeck. Soms bega je, door de omstandigheden gecreëerd, een noodlottige daad. Ben je dan ook direct schuldig of was er sprake van onvermijdbaarheid. ‘Fate can change everyday‘.


At Hodson Street – Promised Land, Live ©2018

En dan wil je slapen en dan lukt het niet. Oh, vroeger bleef ik hele nachten wakker. Niet dat ik dat wilde, maar het lukte gewoon niet. Overdag altijd moe, maar ’s nachts……

Dit in tegenstelling tot tegenwoordig. Mijn hele ritme is omgekeerd (of juist normaal) in vergelijking tot mijn jonge jaren. Oude zak die ik ben 🙂 Als mijn hoofd ’s avonds het kussen ziet, is ‘Promised Land’ niet ver weg!!!!


At Hodson Street – Easy come, easy go, Live ©2018

Ja, en dan sloten we de set af met wat snellere nummers. Geld uitgeven is makkelijker dan geld verdienen. Hoe vaak gebeurt het niet dat als iemand een financieel mazzeltje heeft, het alweer is uitgegeven voordat ie er erg in heeft. De bron droogt sneller op dan je denkt!!!!


At Hodson Street – Here comes spring, Live ©2018

De uitsmijter iedere set was dit rockertje. Een song waar ik niet veel aan uit hoef te leggen. We kennen allemaal wel dat moment  waarop we tot onze blijdschap ineens merken/voelen dat de lente weer in aantocht is. Zeer toepasselijk voor deze tijd van het jaar, leek ons!!!!


Zo, en op deze manier heb ik middels deze blog u mee kunnen voeren naar een klein optreden van At Hodson Street 🙂 Als dank voor al die mensen die onze optredens afgelopen weekeinde  hebben bezocht en als ‘lokkertje’ voor diegenen die nog niet geheel weten waar wij, At Hodson Street, op muzikaal vlak voor staan.

Dit is wat u van ons kunt verwachten bij een optreden, dit is waar wij, Chantal en René, voor staan. Wij gaan met veel plezier gewoon verder met het schrijven van songs en hopen jullie gauw weer te ontmoeten bij één van onze volgende shows!!!! Even reclame maken mag toch ook wel eens 🙂 🙂

Groetjes, René


Schrijf je in voor onze nieuwsbrief en blijf van alles op de hoogte!!!!



Deel dit /Share this

I’m not a killer

At Hodson Street – I’m not a killer ©2018



Op dit moment ben ik weer eens aan een boek begonnen dat een stuk geschiedenis beschrijft, namelijk “de gezusters Romanov” van de Britse historica en schrijfster Helen Rappaport. Het is een biografie over het korte leven van de 4 dochters van de laatste tsaar van Rusland, tsaar Nicolaas II.

Hoe het boek zal aflopen moge een ieder duidelijk zijn, het boeiende is dat je het verhaal leest en soms met een schok bedenkt dat je geen fictie leest, maar een werkelijk gebeurd verhaal. De hoofdpersonen hebben werkelijk bestaan, er zijn afbeeldingen van ze, er zijn ooggetuigen geweest van hun leven en de omstandigheden waarin dat plaatsvond.

Mede dankzij hun getuigenissen en verhalen is deze biografie tot stand gekomen. Je leest de beschrijving van een proces dat echt heeft plaatsgevonden en zou daar, op wat voor manier dan ook, lering uit kunnen trekken. Dat vind ik nu al mijn hele leven zo fascinerend aan geschiedenis.

Het is niet saai en plichtmatig het opdreunen van jaartallen en gebeurtenissen, nee integendeel, de mens kan er zo ontzettend veel van leren. Het wiel behoeft niet telkens weer opnieuw te worden uitgevonden.

Juist doordat je na een bepaalde tijdsduur op een situatie terugblikt, kun je er veel objectiever naar kijken. Je kunt het gehele proces nu ook rationeel overzien. Op het moment dat het proces plaats vindt, ziet men slechts kleine gedeeltes van dit proces en dan meestal ook nog eens in een emotionele stemming.

Bloedmaan

Helaas is de praktijk natuurlijk een stuk weerbarstiger, maar dat komt enkel en alleen door de mens zelf. Wij hebben van nature de neiging het allemaal beter te weten en het verleden snel te vergeten. “Ach, dat was vroeger joh, maar wij nu tegenwoordig, met onze moderne kennis en inzichten…..”.

Nou, de rest kunt u zelf wel invullen, op welk vlak dan ook. We horen het al zeggen: “in onze tijd zal het niet meer gebeuren, wij weten wel beter”. Maar ja, zoals reeds mede besproken in een vorige blog van me, “Vrijheid en Onontkoombaarheid“, zijn bepaalde processen, iedere keer weer, niet meer in de hand te houden als het balletje gaat rollen.

Dan is er geen tijd meer voor objectief denken, dan gaat er meer meespelen, namelijk emotie. Denk nu alleen maar aan de agressieve speech afgelopen week die de heer Poetin hield aan het Russisch parlement. Daarin presenteerde hij een nieuw arsenaal van kernwapens als antwoord op de jarenlange wapenopbouw in het Westen. Daar gaan we weer, min of meer de officiële aankondiging van een nieuwe Koude Oorlog.

Het ene mannetje wil nog stoerder zijn dan het andere mannetje, altijd mannen overigens, het spel is weer op de wagen. Benieuwd wat het andere mannetje nu weer gaat roepen, of waarschijnlijk nog eerder, gaat twitteren.

Beauty and the Beast

Deze persoon deed trouwens ook een aardige duit in het zakje deze week door hoge heffingen in te voeren op, in de VS geïmporteerd, staal en aluminium. Dit onder verwijzing naar bescherming van de nationale veiligheid van de Verenigde Staten Het leidt in ieder geval niet tot meer onderling vertrouwen op het wereldtoneel.

Om het verhaal van afgelopen week compleet te maken, besloot ook nog eens een meneer in een ander zeer groot land dat het verstandiger zou zijn als hij levenslang president zou blijven. Je zou denken dat de mensen daar lering hebben getrokken uit het tijdperk Mao Zedong, maar niets is blijkbaar minder waar.

Ach, maar wij, Europeanen, kunnen er ook wat van helaas. Zolang mensen met elkaar praten, naar elkaar luisteren en samenwerken, is er over het algemeen geen aanleiding tot spanning. Zodra de mens weer in zichzelf gekeerd raakt en alleen aan zichzelf denkt, ontstaan er vaak problemen. Waar moet dat toch allemaal toe leiden, ik vrees, zeker met al die alfamannetjes…..

Zelf hoef ik niet zo nodig luid gehoord te worden. Wat ik altijd heerlijk vind is ergens in de drukte plaats te nemen en me te laten overweldigen door het geluid om me heen. In het Duits hebben ze daar een mooi woord voor, “das Getöse”, lawaai maar dan niet zo zeer in de hinderlijke betekenis van overlast.

Vroeger ging ik met een zeer goede vriend vaak naar Amsterdam. Boekenzaken, muziekzaken in, lekker lunchen en als afsluiter vaak naar café Hoppe aan het Spui of café Kalkhoven aan de voet van de Westertoren. Twee jongemannen als ouwe mannetjes handelend. 🙂

In café Hoppe gingen we altijd op de lange bank aan de muurzijde zitten en, onderwijl lekker genietend van het bier, rustig luisteren naar al het ‘lawaai’ om ons heen. Prachtig, al die mensen en al die verhalen, alsof je in tien films tegelijk bent aanbeland. En, zoals te begrijpen, werden de verhalen naarmate de avond vorderde, steeds luider en fantasierijker.

Regelmatig bediscussieerden we bepaalde onderwerpen, meningen, stellingen of wat dan ook dat ons ten gehore kwam. Je leert ervan, ook al ben je het niet altijd eens met elkaar of het gehoorde. Je bekijkt dingen van diverse kanten en beseft beter waarop je eigen meningen/ideeën zijn gebaseerd.

Tegenwoordig kan ik dit nog steeds doen, plaatsnemen in de drukte en al het lawaai lekker over me heen laten komen. Weliswaar niet meer in de kroeg en helaas zonder mijn goede vriend, deze woont intussen al bijna 25 jaar in Amerika, snik. Of is het ál 25 jaar, Hans?! 🙂

Apart eigenlijk hoe lawaai tegelijkertijd zo ontspannend bij mij kan werken. Ik denk zonder te denken, ik ben zonder er te zijn. Natuurlijk ben ik fysiek wel aanwezig, maar geestelijk bevind ik me op dit soort momenten ergens anders.

Vrij en ongebonden “zweeft” deze boven het lawaai en neemt zonder enige verplichting waar. Mijn geest absorbeert alleen datgene waar op dat moment behoefte aan is. Op dit soort momenten voel ik me vrij, los van al dat zou kunnen binden. Er ontstaat een innerlijke rust die weldadig aanvoelt.

Misschien een idee voor al die alfamannetjes. Luister regelmatig naar gesprekken, naar andere mensen, maar dwing jezelf tot geen enkele actie. Alleen waarnemen en accepteren dat naar een ander luisteren helemaal zo slecht nog niet is. Destilleer uit al die gesprekken datgene wat je zou kunnen gebruiken voor je eigen ontwikkeling en bovenal, kom tot rust. Bezint eer ge begint!!!!

Als song voor deze blog heb ik gekozen voor “I’m not a killer”. Een nieuwe song, nog niet helemaal perfect ingespeeld, maar wel passend bij dit geheel. Niet zozeer door het vertelde verhaal in de song als wel de daar achterliggende oorzaken.

Het is een echt luisterlied met een tekst geïnspireerd op een boek dat gaat over de gebeurtenissen van de familie Joad ten tijde van de Grote Depressie in Amerika in de jaren 30 van de vorige eeuw. Tegelijkertijd was er ook nog eens de zogeheten Dust Bowl in de zuidwestelijke staten, waardoor de eerder genoemde familie Joad uit hun leefgebied werd ‘verjaagd’.

Mijn boodschap met het plaatsen van juist deze song hier is dat men moet beseffen dat een Grote Depressie en de verstrekkende gevolgen daarvan, ook vandaag de dag nog mogelijk zijn. Leer uit het verleden, herken symptomen en probeer het op een andere manier op te lossen.

Niet alleen naar jezelf kijken, maar blijven praten met iedereen, blijven luisteren naar elkaar. Makkelijk gezegd, ik weet het, maar met al dat opgefokte gedrag in de wereld, lijkt het me geen overbodige boodschap. Je moet toch ergens beginnen, je kunt in ieder geval zelf het goede voorbeeld geven, toch?!

Groetjes, René


Schrijf je in voor de nieuwsbrief en blijf van alles op de hoogte!!!!!



Deel dit /Share this