Puur genot in de polder.

Puur genot in de polder, iets anders kan ik er echt niet van maken. Dat was wat het de afgelopen avonden was. Genot in optima forma, gratis en voor niets!

Prachtig dreigende wolkenluchten, waar soms uit een kleine opening een zonnestraal tevoorschijn kwam. Af en toe een prachtige zonneharp als wolken en zon elkaar omarmden.

Een stevige wind, heerlijk frisse weidegeuren en overal actie. Diverse uren stond ik op een en dezelfde plek zonder me ook maar een moment te vervelen.

Ogen en oren kwam ik bijkans te kort. Zwermen kieviten die prachtige figuren vormden in de lucht. Voorbijtrekkende ganzen in formatie, zwaluwen die rakelings langs het wateroppervlak scheerden. lees verder

Jong geleerd en jong gedaan!

Jong geleerd en jong gedaan, en nee, het is geen verschrijving van me. Want in deze situatie kun je toch moeilijk spreken van ‘oud gedaan’. Het betreft hier bepaald gedrag van mijn twee dametjes.

Nu ze ouder worden ontdekken ze namelijk steeds meer de geneugten van de grote stad. Regelmatig gaat de oudste ’s avonds eerst een hapje eten in de stad met vriendinnen, om vervolgens bijvoorbeeld naar de film te gaan.

En dit weekeinde kwam zelfs de jongste met de vraag of ze mocht avondeten in de stad. Hoe leuk is dat wel niet?! Denk dan natuurlijk niet direct aan een chic restaurant. Nee, een pannenkoekenhuis, dat is op dit moment al goed genoeg. lees verder

Dissolving the grey

Vol trots presenteer ik u het eerste resultaat van mijn pogingen om video, audio en poëzie te combineren. “Dissolving the grey”, ‘het grijs oplossen’, iets dat op allerlei manieren geïnterpreteerd kan worden. De energie die vrijkomt als de grijze flarden verdwijnen, de weidsheid die ontstaat bij het oplossen hiervan.

Kleuren geven moed, geven warmte en positiviteit. Net als in het echte leven. Als alles en iedereen dezelfde kleur zou hebben, zou het een verschrikkelijk saaie wereld zijn. Omarm de diversiteit, omarm alle verschillende kleuren. Niets en niemand hoeft uitgezonderd te worden. lees verder

Een herrieschopper is de mens!!

Moeder Natuur

Een herrieschopper is de mens, het spijt me om het te moeten zeggen. Maar volgens mij ligt daar toch een aardige kern van waarheid in. Ons soort, de homo sapiens, vindt zichzelf heel wat, maar hoe lang lopen we nu eigenlijk hier pas op deze aardbol rond?! In een eerdere blog vertelde ik al dat de aarde zo’n 4,5 miljard jaar oud is, waarvan wij, de zogenaamde moderne mens, zo’n 300.000 jaar nu mee hebben gemaakt.

Met die kanttekening dat de eerste beschaving pas rond 4500 voor Christus ontstond. De Sumerische beschaving in de zogeheten vruchtbare sikkel. Een gebied in het Midden-Oosten waar rond 10.000 voor Christus de landbouw werd uitgevonden. Dus lieve mensen, we zijn nog absolute broekies op deze aardbol. En een herrieschopper dat de mens is! lees verder

Wat is ze toch mooi!!

Het leven verwordt
als uniek en bijzonder
met plezier verwoord.

Wat is ze toch mooi, lieve mensen!! Ik raak er niet over uitgepraat, ik blijf van haar genieten. Maar eerst iets anders moois, ik ben namelijk ingeënt. Ik ben nu officieel de trotse bezitter van een vaccinatie met het Janssen vaccin. Prompt dat een half uur na mijn inenting besloten werd te stoppen met het geven van het Janssen vaccin aan de grote massa, maar dat mag de pret niet drukken. Een jaar geleden was er nog niet eens een vaccin, dus ik ben reuzeblij. lees verder

Sneeuw maakt een hoop los.

winter

Sneeuw maakt een hoop los, letterlijk en figuurlijk. Dat besefte ik direct nadat de eerste sneeuw was gevallen. Want wat een ommezwaai heeft het weer gemaakt. Op donderdag liep ik nog in een truitje door de duinen, genietend van een lekker zonnetje. Op zondag was het in ene compleet anders. Windkracht 7, sneeuw en ijzige kou. Tijd voor dikke truien, dubbele broeken en de kachel permanent op 10. Koning winter was gearriveerd.

Ik, en misschien u ook wel, had niet verwacht dit extreme winterweer nog te mogen beleven in Nederland. Daarvoor leek mij de klimaatverandering te ver te zijn gevorderd. Maar het kan dus toch nog en hoe!! De kinderen wisten niet wat ze zagen. Dat is nog eens een pak sneeuw. Wind of geen wind, naar buiten moesten ze. Om vervolgens een uur later weer als ijsklompjes naar binnen te schuifelen. lees verder

Voor alles is een laatste keer.

Voor alles is een laatste keer. Dat geldt ook in deze laatste maand van het jaar. De afgelopen week heb ik het laatste partijtje van de lagere school voor Sara mogen organiseren. Een hok vol uitgelaten meiden, die te samen minimaal het geluid van een squadron overvliegende straaljagers produceerden. Volgens mij waren we aan de andere kant van Haarlem nog luid en duidelijk te verstaan 🙂

Ach, aan de ene kant wel lekker na jaren van kinderpartijtjes. Maar aan de andere kant zal ik het ook wel missen. Je ziet die meiden allemaal binnen een paar jaar opgroeien van kleuter tot prepuber. Ze kennen elkaar uitstekend en vormen een leuke bende. Hoe zal het contact verlopen als ze eenmaal op de middelbare school zitten?! lees verder

De wind begint uit andere hoek te waaien.

De wind begint uit andere hoek te waaien in mijn leven. Niet letterlijk natuurlijk, maar deze zin vormt een mooie metafoor voor de gang van zaken momenteel. Langzaam maar zeker verandert de koude, oostelijke wind in een aangenamer wind uit zuidelijker hoek. Kleine veranderingen, gebeurtenissen vormen aanleiding tot een prettigere blik op de toekomst.

Waar de straffe oostenwind mij stevig heeft omarmd na het overlijden van Ellen, begint deze zijn grip beetje bij beetje te verliezen. Voorzichtig begint de wind warmere vormen aan te nemen door te gaan draaien. Ik merk sterk aan mezelf dat het verdriet, de pijn om het overlijden van Ellen niet minder is, maar er wel meer ruimte ontstaat om afstand te gaan nemen. lees verder

Waar blijft de tijd?!

Waar blijft de tijd lieve mensen? Wat vliegt alles toch in een razend tempo voorbij. Ik heb het er wel vaker over in mijn blogs. We zitten alweer in het midden van november, Sint-Maarten is al achter de rug. Waarschijnlijk de laatste Sint-Maarten voor Sara, want volgend jaar zit ze op de middelbare school. Ik zie haar nog de eerste keer samen met haar zus voor de deuren staan.

Zonder aarzeling, volle borst vooruit en zingen maar. Lampion in de hand, tas om de nek en de weerselementen stoer trotserend. En nu, ik mag niet eens meer mee. Ze regelde zelf een paar vriendinnen en weg was ze. De laatste tijd weet ze sowieso een hoop voor zichzelf te regelen. Ze weet zelfs al naar welke middelbare school ze wil. Waar blijft de tijd, heeft ze mij nog wel nodig?! lees verder

Eikels groeien niet alleen aan de boom.

Eikels groeien niet alleen aan de boom, werd mij lang geleden medegedeeld. Dit door de persoon met wie ik op dat moment een discussie voerde. Mijn antwoorden zinden hem niet en met deze woorden kwam het gesprek zo’n beetje tot einde. Tja, wat moest ik hier nu tegenover stellen, het was een ad rem antwoord. Ik moest dus maar leren leven met het feit dat ik een soortgenoot van de eikeltjes aan de bomen ben.

Ach, in de loop der jaren heeft de beste man ook misschien best wel gelijk gehad. Soms kan ik zo’n ‘eikel’ wezen, niet normaal 🙂 Zo was ik afgelopen vrijdag eindelijk weer eens in de duinen en binnen tien minuten had ik al zo’n zestig man op de kast gejaagd. Ik en mijn bijdehante mond ook, ik kan het maar niet laten. Wat gebeurde er dan zo allemaal, ik zal het u vertellen. lees verder

Visit Us On FacebookVisit Us On YoutubeVisit Us On Instagram