Dat is hoe ik me voel.

Dat is hoe ik me voel

Ik weet waar ik ben, maar ben ik er ook?

Ik weet wat ik voel, maar voel ik het ook?

Alles gebeurt, ik ben erbij.

Maar waar ben ik eigenlijk?

Gelaten laat ik het passeren, het leven.

Geen weerstand, als een veertje in een storm.

Kansloos om tegen zulke overweldigende krachten te vechten.

Ik accepteer wat er voor me wordt bepaald.

Wel een eigen mening, maar geen eigen wil.

Het leven leven zoals het komt.

Murw geslagen door datzelfde leven.

Dat is hoe ik me voel.

Ik weet dat je niet meer terug zult komen, maar accepteren doe ik het nog niet. lees verder

Deel dit /Share this

Er is geen ontkomen aan.

Heideblauwtje

Er is geen ontkomen aan, in velerlei opzichten. Denk bijvoorbeeld alleen maar aan het weer van vorige week. Mijn hemel, wat ging het af en toe te keer. Ik kan me niet gauw een moment herinneren dat het zo heftig noodweer is geweest. En dat dan niet eenmaal, nee, een aantal dagen achter elkaar.

Alsof de atmosfeer geen enkele vorm van opwarming of wat dan ook kon verdragen. Wat een instabiliteit, wat een natuurgeweld. Heftige slagregens en een onweer dat zo fel was. Een continue lichtende hemel en donderslagen die welhaast uit de tenen van de hemel leken te komen. lees verder

Deel dit /Share this

Op safari door de Kennemerduinen

At Hodson Street – Promised land ©2019

Deze week neem ik u mee op safari door de Kennemerduinen. Jawel, weliswaar niet op olifantenjacht maar ook in onze Nederlandse duinen kun je prima op safari. Neemt u maar eens kennis van alle gevaren en ontberingen die uw gastheer soms trotseert om u van de beste en meest spectaculaire foto’s te voorzien 🙂

Zo was ik pas geleden een ochtend heerlijk in de duinen. Op zich niets bijzonders zo op het eerste oog. Mooi weer, fris windje, wat wolkjes aan de lucht en lekker rustig. Helaas nog geen enkele libelle te ontdekken, daarvoor is het blijkbaar nog steeds te koud. Ik zou graag weer wat fraaie foto’s van deze prachtige beestjes hebben willen schieten, maar u zult het voorlopig nog even moeten stellen met de foto’s uit de blog van vorig jaar: “Deze week de afgelopen week“. lees verder

Deel dit /Share this

Open brief aan mijn overleden partner, deel 2

At Hodson Street – Please, forgive me ©2019

Hoi lieverd,

vandaag is het moederdag. Het leek me een geschikt moment om weer eens een brief aan je te schrijven. Moederdag 2019, wat een verschil met de vorige moederdag. Een jaar zit er tussen, maar het lijkt wel een eeuwigheid. Verleden jaar vierden we moederdag met jou als stralend middelpunt. Je was flink aan het re-integreren op het werk en niets leek ons in de weg te staan om weer voluit te genieten van het leven.

En kijk nu eens, een jaar later, mijn hemel, zo cru kan het leven dus zijn. Toch zijn we vandaag met jou bezig, wij alle drie. Sara heeft een mooi juwelendoosje voor je gemaakt op school met een prachtig gedicht erbij. De lieve schat heeft het de afgelopen dagen zelfs nog verstopt voor je zodat je het niet kon zien. Ik kan het niet nalaten het gedichtje even voor te dragen. Sara vond het prima dat ik dat doe, ik vind het zo knap gedaan door haar. Moet je horen wat ze aan je schrijft, als dat niet rechtstreeks uit het hart komt. lees verder

Deel dit /Share this

Toen werd het stil….

At Hodson Street – Never give away your dreams ©2019

Toen werd het stil, oorverdovend stil. Na twee weken vol activiteiten en kinderen om me heen, werd het begin deze week in ene stil. De twee weken durende meivakantie zit er op, de scholen zijn weer begonnen. En eerlijk gezegd vind ik dat wel even heerlijk. Twee weken vakantie waarin bovenal duidelijk werd dat we nog maar met z’n drietjes zijn.

Alles voelde als een spagaat, voelde zo dubbel aan. Aan de ene kant doe je leuke dingen en heb je plezier en aan de andere kant vreet het gemis voortdurend aan je. Niet alleen aan mij, maar ook duidelijk aan de kinderen. Twee lange weken waarin mijn rol bestond uit het continue manoeuvreren tussen kinderen vermaken en kinderen begeleiden. lees verder

Deel dit /Share this

Hoera, Ellen is weer thuis!!

At Hodson Street ©2019
At Hodson Street – Sweet Lorraine ©2019

Hoera, Ellen is weer thuis!! Afgelopen week hebben we haar eindelijk mogen ophalen en nu is ze gelukkig weer daar waar ze hoort, thuis. Misschien raar, maar het is een fijn gevoel dat ze dichtbij me is. Ik kan haar min of meer weer vasthouden, tegen haar praten of wat dan ook. Heel apart om bij mezelf te merken dat ik op de middag van halen nog haast gespannener was dan voor haar dienst. Ik had zo uitgekeken naar dit moment.

Tegelijkertijd bemerk ik dat het weer thuis hebben van Ellen ook iets met me doet wat betreft de rouw. Daar had ik me niet geheel op ingesteld. Nu ze er weer is, wordt nog duidelijker hoe definitief dit alles is. Ik vertelde al eerder dat ik rationeel gezien wel weet dat Ellen overleden is, maar dat mijn geest nog niet zo ver is. Nou, ik kan u vertellen, dat dat moment toch echt wel aanstaande is. Potjandorie, het gemis wordt per dag, nee wat zeg ik, per uur, groter en groter. lees verder

Deel dit /Share this

De Tijd

De tijd is mooi, de tijd is prachtig. De tijd laat je uitkijken naar, geeft je herinneringen, laat je dromen.

Maar ook, de tijd is wreed en hard. Het zal je altijd brengen naar het punt waar het ooit begonnen is, namelijk het “grote niets”.

Je kwam uit niets, je verdwijnt in niets. De tijd wacht niet, kijkt niet eens om. Gaat verder, alsmaar verder.

Ieder moment veranderend, ieder moment onveranderlijk. Niets kan de tijd tegenhouden, het meest machtige dat er bestaat.

Letterlijk onaantastbaar, slechts te definiëren in nietszeggende woorden. De Tijd……
lees verder

Deel dit /Share this

Iedere gek zijn gebrek, maar wanneer ben je gek?!

At Hodson Street – Cry without tears ©2018

Een nieuwe song, geschreven voor een verleden jaar overleden vriendin. Op het eerste oog misschien een aparte keuze om de song in deze blog te plaatsen, maar wij hebben elkaar ooit leren kennen via het vrijwilligerswerk met verstandelijk beperkte mensen. Daar refereer ik aan in deze blog, vandaar dit, als eerbetoon aan onze speciale vriendschap, geschreven nummer in deze blog. Een lach en een traan, zoals dat gaat in het leven.

Pas geleden liep ik met mijn oudste dochter in de supermarkt. Bij de kassa aangekomen werden we door een enigszins excentriek mannetje aangesproken. Of ie even voor ons mocht met zijn boodschappen. Helaas pindakaas, want we hadden allemaal evenveel boodschappen. Vervolgens probeerde hij hetzelfde bij andere kassa’s met als resultaat dat toen wij klaar waren, hij nog steeds in de rij stond. Een apart mannetje maar continue vriendelijk lachend. lees verder

Deel dit /Share this

Wat is nu eigenlijk geluk?!

At Hodson Street – Cherish the Day ©2018

Afgelopen week was weer eens zo’n week waarin de uitersten van het leven zichtbaar werden. Waar de één een goede uitslag kreeg, overleed de ander aan dezelfde soort ziekte. Het zijn van die momenten waarop je nog eens eventjes flink met je neus op de feiten wordt gedrukt.

We zijn hier allemaal maar tijdelijk en niemand weet voor hoe lang. Een moment voor mij om nog eens even na te denken over het begrip “geluk” en de betekenis hiervan in het leven. Doe ik het allemaal wel goed?! lees verder

Deel dit /Share this

I’m not a killer

At Hodson Street – I’m not a killer ©2018

Op dit moment ben ik weer eens aan een boek begonnen dat een stuk geschiedenis beschrijft, namelijk “de gezusters Romanov” van de Britse historica en schrijfster Helen Rappaport. Het is een biografie over het korte leven van de 4 dochters van de laatste tsaar van Rusland, tsaar Nicolaas II.

Hoe het boek zal aflopen moge een ieder duidelijk zijn, het boeiende is dat je het verhaal leest en soms met een schok bedenkt dat je geen fictie leest, maar een werkelijk gebeurd verhaal. De hoofdpersonen hebben werkelijk bestaan, er zijn afbeeldingen van ze, er zijn ooggetuigen geweest van hun leven en de omstandigheden waarin dat plaatsvond. lees verder

Deel dit /Share this